நுகர்வு காதல் என்ன செய்தது?

பிப்ரவரி என்பது காதல் மாதமாக நுகர்வு கலாச்சாரம் உருவாக்கிவிட்டது. இந்த நுகர்வின் வழி இளைஞய வயதுக்கே உரிய பால் உணர்வுகள் புனித பிம்பத்துக்குள் அடைக்கப்பட்ட ‘காதலாக’ நம் இளைஞர்களுக்கு பழக்கப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தப் புனித பிம்பத்தின் பெயரால் தற்கொலைகளும் கொலைகளும் நடந்தேறிவிடுகின்றன.  இந்தப் புனித காதலின் பெயரால்தான் ஆதிகாலம் முதல் பெண்கள் சுரண்டப்பட்டு வருகிறார்கள். தமிழ்ச் சமூகத்தில் மட்டுமல்ல, மனித சமூகம் அனைத்திலும் புனிதப்படுத்தப்பட்ட காதல் பெண்களைத்தான் பலியிட்டுருக்கிறது. ஆசிட் வீச்சுகளும் கழுத்தழுக்கும் மரணங்களும் பெண்களைத்தான் குறிவைக்கின்றன.

‘தாஜ்மஹாலை ஒரு பெண் மீதான ஆணின் காதல்தான் கட்டவைத்தது; ஆனால் ஏங்கேயாவது ஒரு பெண், ஆணுக்காக எதையாவது கட்டியிருப்பாளா?’ என்று பொதுபுத்தி இன்றைய வாட்ஸப் வரை, காதல் உணர்வு என்னமோ ஆண்களுக்கானது என்பதாக உருகிக் கொண்டிருக்கிறது. தொன்மையான இலக்கியம் முதல் நேற்று வந்த சினிமா வரை சமூகத்தை பிரதிபலிக்கும் ஊடகங்கள் அத்தனையிலும் ஆணுக்குத்தான் காதல் உரியதென்றும் ஆண் தான் பெண்ணிடம் காதலைச் சொல்பவனாகவும் சித்தரிக்கின்றன. இதில், விதிவிலக்குகள் இருந்தாலும் பொதுவாக காதல் செய்கிற உரிமையே பெண்களுக்கு இல்லை என்கிறபோது, தன் காதலனுக்காக கட்டடம் எழுப்பும் உரிமை எங்கிருந்து பெண்களுக்கு கிடைத்திருக்கும்? கிடைக்கும்?

இதே பின்னணியை சற்றே சாதிய கண்ணோட்டத்துடன் காதல் எப்படி பார்க்கப்படுகிறது என்று பார்க்கலாம். இன்னமும் கிராமங்களில் ஒரு ஆதிக்க சாதி ஆண், ஒரு தலித் பெண்ணை காதல் வயப்பட்டு சட்டப்படி திருமணம் செய்தாலுமே எப்படி சொல்வார்கள் தெரியுமா? ‘அவளைச் சேர்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்’ என்றுதான். அதாவது ஆதிக்க சாதி ஆணுக்கு ‘கீழ்சாதி’ பெண்ணைச் சேர்த்துக் கொள்ளும் உரிமையும் வேண்டாம் என்றால் ‘கழித்துவிட்டு’ தங்கள் சாதிப் பெண்ணைத் ‘திருமணம்’ செய்துகொள்ளும் உரிமையும் உண்டு. இதே ஆதிக்க சாதி பெண், தலித் ஆணைக் காதலித்தாலோ திருமணம் செய்துகொண்டாலோ ஒன்று அவள் ஆணவக் கொலை செய்யப்படுவாள்; இல்லையேல் அந்த ஆண் கொல்லப்படுவான்.

விரும்பிய ஆணை, விரும்பிய பெண்ணை காதலித்தால் அவர்களை சாதியின் பெயரால் வதைப்பதும் கொல்வதும் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இதே காலக்கட்டத்தில்தான் ‘காதல்’ என்கிற புனிதம் ஒருபக்கம் வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.  பன்னாட்டு வியாபாரிகளும் உள்நாட்டு வியாபாரிகளும் வளர்த்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த புனித காதலால் சமூகத்துக்கு இம்மியளவும் அளவும் பயனில்லை என்பதே நிதர்சன உண்மை.

இயற்கையான பால் உணர்வுகளுக்கு புனித பிம்பம் கொடுக்காமல், அறம் சார்ந்து அதை அணுகும்போது மட்டுமே காதல் என்பது மதிப்பிற்குரியதாக இருக்கும். சாதியை தூக்கிப் போடும் துணிச்சலும் காதலில் பெண்ணுக்குரிய சுதந்திரம்(காதலை ஏற்கவோ மறுக்கவோ, சொல்லவோ) நிலைநாட்டப்படுவதும் காதலின் அறமாக இங்கே கொள்ளப்பட வேண்டும்.  இதை முன்வைத்து இன்றைய இளைஞர்கள்  ‘காதல்’ குறித்த உரையாடலைத் தொடங்க வேண்டும்.

இனிய உதயம் இதழுக்காக எழுதியது.

Advertisements