தத்தளிக்கும் காங்கிரசை கரை சேர்ப்பது யார்?

கடந்த ஒருவாரமாக மகாராஷ்டிரத்தில் அரங்கேறிக்கொண்டிருந்த அரசியல் த்ரில்லர் நாடகம் ஒருவழியாக முடிவுக்கு வந்துள்ளது. சிவ சேனாவின் தலைவர் உத்தவ் தாக்கரே முதலமைச்சராக பதவியேற்றுக்கொண்டுள்ளார். காங்கிரஸ், தேசியவாத காங்கிரஸ் ஆதரவு அளித்திருப்பதன் மூலம், தாராளவாத ஜனநாயகவாதிகளின் வாழ்த்துக்களை பெற்றுவருகிறது சிவ சேனா என்னும் பாசிச மதவாத, பிரிவினை வாத கட்சி. ஜனநாயகத்தின் யாரும் யாருடன் கூட்டணி வைக்கலாம் என்கிற ஃபார்முலா படி, சரத் பவார்தான் இந்த அரசியல் த்ரில்லரின் இயக்குநர் என்கிறார்கள் அரசியல் திறனாய்வாளர்கள். எனில், காங்கிரசின் இடம் என்னவாக உள்ளது என்கிற முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது. சிவ சேனாவுக்கு ஆதரவா இல்லையா என்கிற முடிவெடுக்கவோ துணிந்து களத்தில் இறங்கவோ காங்கிரஸ் மேலிடம் ஆழ்ந்த தூக்கத்துக்குப் போன நிலையில் பாஜக முந்திக்கொண்டு ஆட்சியமைக்க முயன்றது.

மாலுமி இல்லாத கப்பலைப் போல காங்கிரஸ் இந்திய அரசியல் களத்தில் தத்தளித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதையே மகாராஷ்டிரத்தில் நடந்தவை சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பொது நோக்கத்துக்காக இயங்கும் ஒரு அமைப்புக்கு தலைவர் வேண்டும் அல்லது உறுதியான ஒரு சித்தாந்தம் வழிநடத்த வேண்டும். பாஜகவை வலதுசாரி சித்தாந்தம் வழிநடத்துகிறது. கம்யூனிஸ்டுகளை இடதுசாரி சித்தாந்தம் வழிநடத்துகிறது. ஆனால், காங்கிரஸ் தனது சித்தாந்தம் குறித்த தெளிவற்ற நிலையில், ஒரு தலைமையை மட்டுமே நம்பியுள்ளது. அந்தத் தலைமைக்கான பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள காங்கிரசில் யாருமில்லை. அல்லது காங்கிரசின் வாரிசு தலைமை அந்தப் பொறுப்பை மற்றவர்களுக்கு விட்டுத்தர தயாராக இல்லை.

2014-ஆம் ஆண்டு தேர்தலுக்கு முன்பே, ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணியின் பிரதமராக மன்மோகன் சிங் இருந்த நேரத்தில் அவருக்குத் தெரியாமலேயே காங்கிரசின் இரண்டாம் கட்ட தலைவர்கள் காங்கிரசின் பிரதமர் வேட்பாளர் ராகுல் காந்தி என அறிவித்தார்கள். காங்கிரஸ் துணை தலைவராகவும் எம்.பி. யாகவும் இருந்த ராகுல் காந்தியை முதன்மைப்படுத்தி 2014-ஆம் ஆண்டின் பிரச்சாரங்கள் இருந்தன. ஆனால், ஐ.மு.கூ. ஆட்சியின் மீது இருந்த பல்வேறு ஊழல் புகார்கள், பாஜக முன்வைத்த ‘வளர்ச்சி’ என்கிற முழக்கம் காரணமாக காங்கிரஸ் வெறும் 44 இடங்களை மட்டுமே வெல்லும் நிலைமைக்குச் சென்றது.

‘மோடி’ அலை காரணமாகவே இந்த வீழ்ச்சி என காங்கிரசார் சொல்லிக்கொண்டார்கள். தோல்விக்கான காரணங்களை கூட்டாகவோ, தனிப்பட்ட முறையிலோ அவர்கள் அலசவில்லை. பதவியில்லை; சற்று ஓய்வெடுக்கலாம் என்கிற மனநிலையே காங்கிரசாரிடம் இருந்தது. இந்த ஓய்வு மனநிலையில், எல்லாம் தலைமை பார்த்துக்கொள்ளும் என ராஜீவ் குடும்பத்திடம் பொறுப்புகளை தள்ளிவிட்டார்கள் இரண்டாம் கட்ட தலைவர்கள். சோனியா காந்தி உடல்நிலை காரணங்களால் அரசியலில் முழுமையாக ஈடுபட முடியாத நிலையில், ராகுல் காந்தி தலைவர் பதவியில் அமரவைக்கப்பட்டார்.

ராகுல் காந்தியை அரசியல் வாரிசாக அந்தப் பதவியில் அமர்ந்தாலும், அத்தனை எளிதாக அவருடைய முயற்சிகளை புறம்தள்ளிவிட முடியாது. தங்களுடைய கடந்த கால அரசியல் தவறுகளுக்கு பகிரங்கமாக மன்னிப்பு கேட்டதாகட்டும், மதவாத அரசியலை கடுமையான நிலைப்பாட்டுடன் எதிர்ப்பதாகட்டும் அவர் நேருவிய மதப்பீடுகளை சற்றேனும் உள்வாங்கியவராகத்தான் தெரிந்தார். தன்னளவில் அவர் உறுதியாக இருந்ததுபோல, தன் கட்சியினர் முக்கியமாக இரண்டாம், மூன்றாம் கட்ட தலைவர்களுக்கு இந்த உறுதியை வலியுறுத்தவில்லை என்கிற அளவில் ராகுலின் தலைமைப் பண்பு கேள்விக்குறியாகிறது.

உதாரணத்துக்கு, திரிபுரா மாநிலத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். இடது முன்னணி 25 ஆண்டுகளாக ஆட்சியில் இருந்த அந்த மாநிலத்தில் எதிர்க்கட்சியாக இருந்தது காங்கிரஸ். அம்மாநிலத்தில் தனது இருப்பை தக்க வைக்கவோ, ஆட்சியைப் பிடிப்பதற்கோ காங்கிரஸ் மேலிடம் வழிமுறைகளை வகுத்து தந்திருக்க வேண்டும். தனது மாநிலங்களை நழுவவிட்டதைப் போல, திரிபுராவையும் கைகழுவியது காங்கிரசின் டெல்லி மேலிடம். காங்கிரசிலிருந்து திரிணாமூல் காங்கிரசுக்குத் தாவிய எட்டு எம்.எல்.ஏக்கள், 2018 சட்டப் பேரவை தேர்தலுக்கு முன், பாஜக-வில் இணைந்தார்கள். சுவடே இல்லாத பாஜக, ஒரே தேர்தலில் ஆட்சியைப் பிடித்தது! காங்கிரஸ் தலைமை மறைமுகமாக அதற்கு உதவியது! 10 எம்.எல்.ஏக்களை வைத்திருந்த காங்கிரசின் சுவடுகூட திரிபுராவில் இல்லை.

அதுபோல, சோனியாவுக்கும் – ஜெகன் மோகனுக்கும் – சந்திரசேகரராவுக்குமான ஈகோ யுத்தம் காரணமாக ஆந்திராவிலும் தெலுங்கானாவிலும் சுவடில்லாமல் அழிந்துகொண்டிருக்கிறது காங்கிரஸ். கர்நாடகத்தில் இன்று பாஜக தலைமை ஆள்கிறதென்றால் அதற்குக் காரணமும் விலைபோன காங்கிரஸ் எம்.எல்.ஏக்கள்தான். சமீபத்திய உதாரணமான மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில்கூட இரண்டு தேர்தல்களுக்கு முன்னால் ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் இன்று வெறும் 44 எம்.எல்.ஏக்களுடன் நான்காம் இடத்துக்கு தள்ளப்பட்டுவிட்டது.

அதாவது, தனிநபராக ராகுல் காந்தி, தாராளவாத ஜனநாயகவாதியாக மதவாதத்தை எதிர்ப்பவராக இருந்தாலும், அதை தனது கட்சியினருக்கு கடத்தும் அளவுக்கும் ஆளுமை உள்ளவராக வளரவில்லை. இதை உணர்ந்ததாலோ என்னவோ தானாகவே 2019 தேர்தல் முடிவுகளை ஏற்று பதவி விலகியிருக்கிறார். தனது போதாமைகளை அவர் உணர்ந்திருக்கலாம். ஆனால், காங்கிரசின் இரண்டாம் கட்டத் தலைவர்கள் ராஜீவ் குடும்பத்திடமிருந்து தலைமை பொறுப்பை வேறு ஒருவருக்கு போவதை பிரயத்தனத்துடன் தடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது. சோனியாவும் ராகுலுமே தங்களுடைய பதவிகளை விட்டுத்தருவதாக வெளிப்படையாக அறிவித்தாலும் அதை செயல்படுத்துவோர் யாரும் இல்லை.

மாநிலங்களில் காங்கிரசின் தலைமை பதவிகளில் பெரும்பாலும் கட்சி தலைவர்களின் வாரிசுகளே அலங்கரிக்கும் நிலையில், டெல்லி தலைமையில் வாரிசு அல்லாதவர்கள் வந்தால், எங்கே தங்களுடைய வாரிசுகளின் பதவிகளும் பறிபோய்விடுமோ என அவர்கள் அஞ்சுகிறார்கள். கட்சி எப்படி போனாலும்சரி, நாடு எப்படி போனாலும்சரி நம்முடைய பதவி தப்ப வேண்டும் என்கிற மானப்பான்மை காங்கிரசாரின் பொதுவான குணமாகியுள்ளது.

அண்மையில் மத்திய பிரதேச காங்கிரசின் வாரிசு இளம் தலைவர் ஜோதிராதித்ய சிந்திய, தனது ட்விட்டர் சமூக வலைத்தளத்தில் தன்னைப் பற்றி குறிப்பில் காங்கிரஸ்காரர் என்ற பதத்தை நீக்கினார். முன்னதாக, பாஜகவுக்கு ஆதரவான கருத்துக்களை கூறியிருந்த நிலையில், இது பரபரப்பாக பேசப்பட்டது. பாஜகவுக்கு தாவப்போகிறாரா என்றெல்லாம் வதந்திகள் வந்த நிலையில், வதந்திகளைவிட அவர் அளித்த விளக்கம் மோசமானதாக இருந்தது; காங்கிரசின் பரிதாப நிலையைக் காட்டுவதாகவும் இருந்தது. அதாவது, தன்னைப் பற்றிய முக்கியமானவற்றைப் பற்றி மட்டும் கூறிக்கொண்டதாகவும், நீளமாக இருந்ததால் காங்கிரஸ்காரர் என்பதை வெட்டி விட்டதாகவும் விளக்கம் கொடுத்தார்.

பாரம்பரியமாக காங்கிரஸ்காரர்கள் குடும்பத்திலிருந்து வரும் வாரிசு இளம் தலைவர் காங்கிரசை எவ்வளவு துட்சமாக மதிக்கிறார் என்பதை சுட்டிக்காட்டியது அவருடைய விளக்கம். அயோத்தி தீர்ப்பை ஒரு சில காங்கிரசார் விமர்சிக்கிறார்கள்; பலர் வரவேற்கிறார்கள். இதுபோல பாஜகவின் மதவாத அரசியலுக்கு ஆதரவான கருத்துக்களை காங்கிரசார் சொல்வது அவ்வவ்போது பரபரப்புக்குரிய செய்தியாகிறது. இத்தகையவர்களை வைத்துக்கொண்டு காங்கிரஸ் எப்படி இந்தியாவை இறுகப் பற்றியிருக்கும் மதவாத அரசியலை வேரறுக்க முடியும்? திறந்த மனதுடன் தற்போதிருக்கும் தலைமை ஒரு தலைவரை, ராஜீவ் குடும்பத்தைச் சாராத ஒருவரை (தனது போதாமைகளை வளர்த்துக்கொள்ள ராகுலுக்கு கால அவகாசத்தை கொடுத்துவிட்டு) அனுமதிக்குமா?

“நாம் அனைவரும், நாம் எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும், சம உரிமை, சலுகைகள் மற்றும் கடமைகளைக் கொண்ட இந்தியாவின் குழந்தைகள். வகுப்புவாதத்தையோ அல்லது குறுகிய மனப்பான்மையையோ நாம் ஊக்குவிக்க முடியாது, ஏனென்றால் சிந்தனையிலோ அல்லது செயலிலோ குறுகிய மக்களைக் கொண்ட எந்தவொரு நாடும் சிறந்த நாடாக இருக்க முடியாது”.

சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமராக ஜவஹர்லால் நேரு ஆற்றிய முதல் உரையில் இடம்பெற்ற முழக்கம் இது. நேரு முதல் பிரதமர் மட்டுமல்ல, மதசார்பின்மையை என்னும் பாதையை வலுவாக போட்டு, இந்தியாவை கட்டமைத்த தலைவர்களில் ஒருவர். காங்கிரஸ்காரராக அதைச் செய்தார். இன்றைய காங்கிரஸ் தலைமை அவர் காட்டிய வழியில் ஒரு தலைவரை தேர்ந்தெடுக்குமா? அல்லது தனது சுயநலனுக்காக நாட்டையும் அதன் பாரம்பரியத்தை மதவாதத்திடம் அடகு வைக்குமா?

ரஜினிக்கு விருது கொடுத்து பாஜக ஏன் குளிர்விக்கப்பார்க்கிறது?

கோவாவில் நடைபெறவிருக்கும் சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் ரஜினிக்கு வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது தர இருப்பதாக அறிவித்துள்ளது மத்திய கலாச்சார துறை அமைச்சகம். இந்த அறிவிப்பு இரண்டு விதங்களில் சர்ச்சைகளைக் கிளப்பியுள்ளது.

ரஜினிக்கு முன்பே திரைப்படங்களில் நடிக்க வந்தவர், நடிப்பில் அவரைவிடவும் திறனையாளரான கமல்ஹாசனுக்குத் தராமல், ரஜினிக்கு தருவதா என சினிமா ஆர்வலர்கள் ஒருபக்கம் விமர்சிக்கிறார்கள். ஆந்திர அரசு சமீபத்தில் கமலுக்கும் ரஜினிக்கும் அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது கொடுத்து கவுரவித்தது. இதில் கமலுக்கு முதல் ஆண்டும், ரஜினிக்கு அடுத்த ஆண்டும் விருதுகள் அளிக்கப்பட்டன என்பதை இந்த இடத்தில் நினைவு கூறத்தக்கது. ஒரு மாநில அரசாங்கத்துக்கு உள்ள பொறுப்புக்கூட, மத்திய அரசாங்கத்துக்கு இல்லையா எனவும் அவர்கள் கேள்வி எழுப்புகின்றனர்.

இன்னொரு பக்கம், அரசியல் தொடர்புடையது! சினிமா – கலை – அனுபவம் போன்றவற்றைக் கடந்து சமூகத்தில் தாக்கம் ஏற்படுத்தப்போகும் ‘அரசியல்’ தொடர்பான சர்ச்சை அது. ரஜினிகாந்தை அரசியலில் இழுக்க கடந்த ஆறாண்டுகளாக படாதபாடு பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது பாஜக தரப்பு. அவரை எப்படியெல்லாம் ‘குளிரிவிக்கலாம்’ என பாஜக தலைவர்கள் சதா யோசித்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள் போல. இந்த முயற்சிகளில் ஒரு பகுதியாகத்தான் இந்த விருது வழங்கப்படவிருக்கிறது என்பதே அரசியல் தரப்பிலிருந்து எழுந்திருக்கும் சர்ச்சை.

விருது அறிவிப்பு காலத்தை நோக்கும்போது, அரசியல் நோக்கங்கள் அதிகமாக உள்ளது தெளிவாகவே புலனாகிறது. ஜனவரியில் ரஜினிகாந்த் தனது புதிய கட்சி குறித்த அறிவிப்பை வெளியிட இருக்கிறார் என்று வதந்திகள் கிளம்பிக்கொண்டிருக்கும் நிலையில், தனது நீண்ட நாள் நண்பரான ரஜினியை குளிர்விக்க, ‘நீங்க நம்ம ஆளுதான்’ என்பதை மறுபடியும் நினைவூட்ட இந்த விருதை பாஜக அரசாங்கம் அறிவித்திருக்கலாம்.

2014-ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசியலில் எப்போதும் இல்லாத வகையில் ‘பிரதமர் வேட்பாளராக’ நரேந்திர மோடி முன்னிறுத்தப்பட்டார். அப்போதைய தேர்தல் பிரச்சாரத்தின்போது மோடி, தனிப்பட்ட முறையில் ரஜினியை சந்தித்து ‘தங்களுடைய நட்பை’ தேர்தல் ஆதாயத்துக்காக வெளிப்படுத்தினார். வெளிப்படையாக மோடியை ஆதரிக்க விட்டாலும், (அப்போது ஜெயலலிதா தமிழகத்தின் முதலமைச்சராக இருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது) தேர்தல் நேரத்தில் இருவர் சந்திக்கொள்வது எதற்காக என்பதை ரஜினி அறியாமல் சந்தித்திருக்கமாட்டார். ஆகவே, அப்போதே பாஜகவின் ‘நெருங்கிய’ உறவாகிவிட்டார் ரஜினி.

நடிகர் கமல்ஹாசனின் ‘மைய அரசியலை’ யூகித்ததாலோ என்னவோ, அவரை அப்போதிலிருந்து தள்ளிவைத்து பார்த்தது பாஜக. ரஜினியின் ‘இந்துத்துவ ஆன்மீக ஈடுபாடு’ம் அவற்றை அவர் நடிக்கும் படங்களில் திணிப்பதும், மட்டுமல்லாமல் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் ‘பார்ப்பன இந்து மத’த்தின் மேன்மைகளை எடுத்துச் சொல்வதும் பாஜகவினருக்கு நெருக்கத்தை உண்டாக்கிறது.

இப்போது அல்ல, நீண்ட காலமாகவே ரஜினி, இந்துத்துவ அரசியலுக்கு தோதான ஆளாகவே பாஜகவினரும் ஆர்.எஸ்.எஸ். சார்ந்த அமைப்பினரும் பார்த்து வந்துள்ளனர். ரஜினிக்கு பிரச்சினை வரும்போதெல்லாம் இந்து முன்னணி அவரை காத்து நின்றது. ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பைச் சேர்ந்தவரும் சோ விட்ட அரசியல் பணியைத் தொடர்பவருமான குருமூர்த்தி ‘பாஜகவும் ரஜினியும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்’ என ரஜினி உள்ள மேடையிலேயே இணைப்பு பேச்சு வார்த்தை நடத்துகிறார்.

முழுக்க முழுக்க எதிர்ப்பு நிலையிலேயே தங்களை வைத்திருக்கும் தமிழக மக்களின் மனங்களில் இடம் பிடிக்க பாஜக பல வகையிலும் திட்டமிடுகிறது. சினிமா செல்வாக்குள்ள, தங்களுடைய ‘கொளுகை’களுக்கு ஒத்துப்போகும் ரஜினி போன்ற பிம்பத்தின் பின்னால் வளரலாம் என்பது அவர்களுடைய நீண்ட கால திட்டம்.

இதுபற்றி ரஜினியின் மனநிலை என்னவாக இருக்கிறது? நடிகர் ரஜினிகாந்த் தான் உண்டு, தன்னுடைய தொழில் உண்டு, தன்னுடைய ஆன்மீகம் உண்டு என வாழ நினைக்கும் மனிதர். அவருடைய ‘கொளுகை’கள் காவிமயமானவை; தமிழக மக்களின் எண்ணங்களுக்கு, வாழ்வியலுக்கு எதிரானவை. இதை அவர் உணர்ந்திருந்தாலும் தன்னுடைய சித்தாந்தத்திலிருந்து அவர் ஒருபோதும் கீழே இறங்கியதில்லை.

ஆனாலும், தமிழகத்தின் மத எதிர்ப்பு அரசியலை எதிர்கொள்ள அவருக்குப் போதிய மன தைரியம் இல்லை என்பதோடு அது வெற்றி பெறவும் செய்யாது என்பதை அறிந்திருக்கிறார். கால் நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேல் ‘ஆன்மிக’ திணிப்புகளை தன் படங்களில் இலைமறை காயாக காட்டியபோதும், அவை எதுவும் தமிழகத்தின் இயல்புத்தன்மையில் எவ்வித மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்திவிடவில்லை.

திராவிட அரசியலின் பின்னணியில் அரசியலுக்கு வந்து வெற்றி கண்ட எம்.ஜி. ராமச்சந்திரன் போன்ற ஆளுமையாக ரஜினியால் ஒருபோதும் வரமுடியாது என்பதை அவரும் அறிந்தே இருக்கிறார். அவருடைய இத்தனை ஆண்டுகால தயக்கமே இதை உணர்த்தக்கூடியதுதான். ஆனால் பாஜகவுக்கு இது பொருட்டில்லை.

‘ராமர் கோயிலை இடித்து பாபர் மசூதி கட்டப்பட்டது’ என்ற ஒற்றை வரி பிரச்சாரத்தை முன்னிறுத்திய முப்பது ஆண்டுகளில் பாஜக அசுரத்தனமாக வளர்ந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு மாநிலத்தையும் தங்களுடையதாக்க பாஜகவினர் திட்டமிட்டு செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். இன்று சட்டம் – அரசியலமைப்பு – நீதிமன்றம் என அனைத்தையும் தலைகீழாக மாற்றும் அளவுக்கு அவர்களுடைய செல்வாக்கு வளர்ந்து நிற்கிறது.

ஒற்றை மதத்தை முன்னிறுத்திய பெரும்பான்மைவாத அரசாக அது விசுவரூபம் எடுத்துள்ளது. ரஜினி என்பது பாஜகவுக்கு ஒரு முகமதிப்பு மட்டுமே. பணபலத்தைப் பற்றியோ, ஆள் பலத்தைப் பற்றியோ ரஜினி கவலைகொள்ளத் தேவையில்லை; அதை பாஜக கவனித்துக்கொள்ளும். பாஜகவுக்குத் தேவை தங்களுடைய சித்தாந்தத்தைத் தாங்கிச் செல்லும் ஒரு முகம். அந்தப் பணிக்கு ரஜினி கச்சிதமாகப் பொருந்துவார் என அவர்கள் திடமாக நம்புகிறார்கள். அதற்காகத்தான் இத்தனை கவனிப்புகள்!

இந்தப் பின்னணி காரணங்களுக்கு தமிழக மக்கள் என்ன எதிர்வினையை செய்ய இருக்கிறார்கள்? ரஜினி – பாஜக கூட்டணியை மக்கள் ஏற்பார்களா? திராவிட பாரம்பரியத்தில் வந்த திமுக – அதிமுக கட்சிகள் முன்பு ரஜினி – பாஜக கூட்டணி வெல்லுமா? போன்ற கேள்விகளுக்கான விடையை எதிர்காலமே சொல்லும்.

குடியுரிமை சட்ட திருத்தம்: ஹிட்லரின் இன அழிப்பு திட்டங்களுக்கு இணையானது!

நாம் அனைவரும் வரலாற்றை முழுவதுமாக அறிந்தவர்கள் அல்ல. நம்முடைய மறதி அல்லது அறியாமை ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு மேலும் அதிக பலத்தைக் கொடுக்கிறது. ஹிட்லரை நாம் அறிவோம். அவருடைய இனவெறி நமக்கு மறந்துவிட்டது அல்லது இனவெறி எப்படிப்பட்டது என்பதை நாம் அறியவில்லை. தமிழ் தேசியம் என்னும் பெயரில் ஹிட்லரைக் கொண்டாடும் ஒரு கும்பல் உருவாகியிருக்கிறது. அது ஒரு சிறிய கும்பல்தான் என்றாலும், அது பெரிய பேரரழிவு திட்டத்துடன் களமிறங்கியுள்ள இந்து தேசியம் என்ற இனவெறி – மதவெறி திட்டத்துக்கு நம்மை தயார்படுத்துவதாக உள்ளது. பாசிச அரசு அல்லது மதவெறி அரசு என உண்மையை எழுதுவது பலருக்கு உவப்பாக இல்லை. ஆனபோதும் வரலாற்றின் குறிப்புகளோடு பாசிசத்தின் நடைமுறையாக்கலில் நாம் எந்த இடத்தில் நிற்கிறோம் என நேர்மையாக பரிசோதித்துக் கொள்வோம்.

நாசி கட்சி (தேசிய சோசலிச ஜெர்மன் தொழிலாளர் கட்சி என்பதன் சுருக்கமே ‘நாசி’)யின் தலைவரான அடால்ஃப் ஹிட்லர் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு பதவிக்கு வந்தவர். நாசி கட்சிக்கு சித்தாந்த பின்புலம் கொடுத்தது ‘துலே சமூகம்’என்ற ரகசிய அமைப்பு. அதாவது தாங்களே ஆரிய இனத்தின் தூய வாரிசுகள் என அறிவித்துக்கொண்டவர்கள் இவர்கள். கிரேக்க புராண கதையில் வரும் துலே என்ற பிராந்தியத்தில் புனையப்பட்ட ‘ஹைபர்போரியா’ என்ற தலைநகரில் வாழ்ந்த ஆரிய இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் வாரிசுகள் என நாசிக்கள் பரப்பினார்கள். தொடக்கத்தில் ரகசிய அமைப்பாக இருந்தது. பரப்புரை, பத்திரிகை போன்றவற்றின் துணையுடன் ஜெர்மானியர் ஏகபோக ஆதரவு பெற்றது. துலே அமைப்பால் வளர்க்கப்பட்டவர் ஹிட்லர். அதன் பின்னணியிலேயே ஸ்வதிக் முத்திரையை நாசி கட்சியின் கொடியாக அவர் வரைந்தார்.

1920களில் ஜெர்மனியில் மார்க்சிஸ்டுகள் மக்கள் செல்வாக்குடன் இருந்தனர். ஹிட்லரின் எதிரிகளாக மார்க்சியர்களும் யூதர்களுமே இருந்தார்கள். அவர்கள் குறித்து அவதூறான அனல் தெறிக்கும் பேச்சுக்கள் மூலம் மக்களை கவர்ந்தார் ஹிட்லர். தனக்காக கூடிய ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் செல்வாக்கைக் காட்டி, கட்சியில் இருந்த மூத்தவர்களை பின்னுக்குத்தள்ளி முன்னேறினார். கட்சியில் சேர்ந்த பத்தாண்டுகளில் அக்கட்சியின் தலைவரானார்.

ஹிட்லர் தலைமையிலான நாசி கட்சி, தீவிர தேசியவாதத்தை கொள்கையாக அறிவித்தது. தனது அனைத்து கொள்கை அறிக்கையிலும் யூதர்களுக்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை மீண்டும் மீண்டும் கொண்டு வந்து உறுதியுடன் நின்றது. அடுத்த பத்தாண்டுகளில் நாசி கட்சி படிப்படியாக தேர்தலின் மூலமாக முக்கியமான கட்சியாக வளர்ந்தது. பல்வேறு தகிடுதத்தங்களைச் செய்து 1933-ஆம் ஆண்டு ஜெர்மன் அதிபராக ஆனார் ஹிட்லர். இதெல்லாம் நடந்தது பெரும்பான்மை மக்களின் ஆதரவுடனே என்பது குறிப்பிடத்தகுந்தது.

இதுவரைக்குமான வரலாறுகூட நமக்கு இந்தியாவில் பதவியில் அமர்ந்திருக்கும் கட்சியை/பதவியில் அமர்ந்திருப்பவரை நினைவூட்டுவதாக இருக்கலாம். பதவியில் அமர்ந்த பிறகு, யூதர்களுக்கு எதிராக ஹிட்லர் செய்தவை, சரியாக இந்தியாவில் முசுலீம்களுக்கு என்ன நடந்துக்கொண்டிருக்கிறதை என்பதை அப்படியே காட்டுகின்றன.

அதுவரை ஜெர்மானிய மக்களை பொதுவாகப் பார்த்த அரசியலமைப்பை மாற்றும் அதிகாரம், நாடாளுமன்றத்தில் இருந்த அதிகார பலத்தால் ஹிட்லருக்கு கிடைத்தது. யூதர்களின் மத சடங்கு அடிப்படையிலான விலங்குகளை பலியிடும் சடங்குக்கு பல மாநிலங்களில் தடைவிதிக்கப்பட்டது. ஜெர்மானியர் தூய ரத்தத்தை காக்க, யூதர்களுக்கும் ஜெர்மானியர்களுக்கு இனக்கலப்பு அதாவது திருமணம் செய்துகொள்வது தடை செய்யப்பட்டது. மருத்துவர், ஆசிரியர், வழக்கறிஞர் உள்ளிட்ட பணிகளுக்கு யூதர்கள் வருவது தடை செய்யப்பட்டது. பள்ளிகளில் அனைவரும் படிக்கக்கூடாது என்பதற்காக சட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டன. பள்ளிகளில் தூய இனவாதத்தை போதிக்கும் பாடங்கள் கொண்டுவரப்பட்டன.

உச்சமாக 1933-ஆம் ஆண்டு குடியுரிமை மற்றும் இயற்கைமயமாக்கல் சட்டம் என்ற பெயரில் யூதர்களை ஜெர்மன் சமூகத்திலிருந்து நீக்கும் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. எடுத்த எடுப்பிலேயே ஒன்றரை லட்சம் யூதர்களுக்கு குடியுரிமை ரத்து செய்யப்பட்டது. யூதர்கள் விவசாயம் செய்வதைத் தடுக்கவும் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. நடிக்கவும் கலாச்சாரம் தொடர்பான செயல்பாடுகளில் ஈடுபடவும்கூட யூதர்களுக்கு தடை விதிக்கப்பட்டது.

அதன்பின், ‘நூரெம்பர்க் சட்டங்கள்’ என்ற பெயரில் யூதர்களை முற்றிலுமாக அழிக்கும் சட்டங்களை 1935-ஆம் ஆண்டு கொண்டுவந்தார் ஹிட்லர். இதில் குடியுரிமை சட்டம் முக்கியமானது. ஜெர்மன் ரத்த முறையினர் மட்டுமே குடியுரிமை உள்ளவர்கள். யூதர்களுக்கு முற்றிலுமாக குடியுரிமை மறுக்கப்பட்டது. அவர்கள் சொந்த நாட்டிலேயே அவர்கள் ‘வெளிநாட்டினர்’ என அழைக்கப்பட்டனர்.

இனியும் ஹிட்லரின் வரலாறு நமக்குத் தேவையில்லை. இந்திய யதார்த்ததுக்கு வருவோம். இங்கே என்ன நடக்கிறது? மதத்தின் பெயரால், முசுலீம்கள் மாட்டிறைச்சி உண்கிறார்கள் என்பதற்காகவே பல மாநிலங்களில் மாட்டிறைச்சி தடை செய்யப்பட்டது. மாட்டிறைச்சியின் பெயரால் முசுலீம்களுக்கு எதிராக நடந்த வன்முறைகள், முசுலீம் சமூகத்தை அச்சுறுத்தின; நடுங்க வைத்தன. தூண்டப்பட்ட கும்பலால் நடந்த படுகொலைகளுக்கு ஒன்றுக்குக்கூட நீதி கிடைக்கவில்லை. லவ் ஜிகாத் என்ற புனைகதை கட்டி, முசுலீம் ஆண்கள் இந்து பெண்களை கவர்ந்து திருமணம் செய்து மதமாற்றம் செய்வதாக பரப்பப்பட்டது. இந்தியாவின் ஒரு பகுதியான அஸ்ஸாமில் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு செயலாக்கம் என்ற பெயரில் லட்சக்கணக்கான முசுலீம் மக்களுக்கு குடியுரிமை ரத்து செய்யப்பட்டது. முசுலீம்களுக்கு முழு உரிமை உள்ளது என்றபோதும், பெரும்பான்மை இந்து மனப்பான்மையின் அடிப்படையில் நாட்டின் உச்சநீதிமன்றமே பாபர் மசூதி உள்ள இடத்தில் கோயில் கட்டலாம் என தீர்ப்பு எழுதியது.

இப்போது முசுலீம்களை இரண்டாம்தர குடிமக்களாக மாற்றும் குடியுரிமை சட்ட திருத்தத்தைக் கொண்டுவந்துள்ளது ஆளும் அரசு. இச்சட்டப்படி பாகிஸ்தான், வங்காள தேசம், ஆப்கானிஸ்தான் நாடுகளைச் சேர்ந்த இந்து, கிறித்தவர், பார்சி, ஜெயின், புத்த மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள், டிச.31, 2014-க்குள் வந்து இந்தியாவில் குடியமர்ந்திருந்தால், அவர்களுக்கு குடியுரிமை வழங்கப்படும். இச்சட்டம் பாகிஸ்தான், வங்காள தேசம், ஆப்கானிஸ்தான் நாடுகளைச் சேர்ந்த இசுலாமிய மக்களுக்குப் பொருந்தாது. மேலும் இலங்கையிருந்து வந்த ஈழத் தமிழர்கள், மியான்மரிலிருந்து வந்த ரோகிங்கியா முசுலீம்களுக்கும் பொருந்தாது.

குடியுரிமை சட்ட திருத்ததின் தொடர்ச்சியாக தேசிய அளவில் குடியுரிமை பதிவேடு செயலாக்கவிருக்கிறது அரசு. அசாமில் கொண்டு வரப்பட்ட குடியுரிமை பதிவேடு 20 லட்சம் மக்களை சட்டவிரோத குடியேறிகள் என்றது. இவர்களில் 12 லட்சம் மக்கள் இந்துக்கள். நாடு முழுவதும் விரிவுபடுத்தப்படும் குடியிரிமை திருத்தச் சட்டம் சான்றாவணங்கள் இல்லாத அனைத்து மக்களையும் சட்டவிரோத குடியேறிகள் என வகைப்படுத்தி வதை முகாம்களில் அடைக்கும். முசுலீம் மக்களோடு, வர்ணாசிரமத்தின் படிநிலைப்படி சூத்திரர்கள், தீண்டத்தகாதவர்களுமே இதனால் பாதிக்கப்படக்கூடியவர்கள்.

ஒருவர் பெயர் குடியுரிமை பதிவேட்டில் இல்லாவிட்டால், சம்மந்தப்பட்டவர்தான் இந்தியக் குடிமகன் என தன்னை, குடியுரிமைத் தீர்ப்பாயம் சென்று நிரூபிக்க வேண்டும். இந்தியாவில் சாலை ஓரங்களில், நாடோடிகளாக, வெள்ளம், இயற்கைப் பேரிடர்களில் பாதிக்கப் பட்டவர்களாக, எவ்வித ஆவணங்களும் அற்ற பலகோடி மக்கள் உள்ளனர். இவர்கள் பிறந்த சான்றிதழ், படிப்புச் சான்றிதழ், வங்கி கணக்கிற்கு எங்கே போவார்கள்? ஆக, ஒடுக்கப்பட்ட அம்மக்களும் குடியுரிமையை இழப்பார்கள்.

பாகிஸ்தான், வங்காள தேசம், ஆப்கானிஸ்தான் நாடுகளைச் சேர்ந்த இந்துக்கள் அங்கு சிறுபான்மையினர் என்றால் இலங்கையில் இந்து-தமிழ் மக்களும், மியான்மர்-ரோகிங்கியா முசுலீம் மக்களும் சிறுபான்மையினர்தான். இவர்களுக்கு குடியுரிமை மறுக்கப்படுவது ஆளும் அரசின் இனவாத நோக்கத்தைக் காட்டுகிறது.

“ஒரு கணம் அரசியலையும், சட்டப்படியான கேள்விகளையும் ஒதுக்கி விடுங்கள். மில்லியன் கணக்கான ஏழை மக்களுக்கு நீங்கள் இரக்கமில்லாமல் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை சிந்தியுங்கள். எந்தவொரு முடிவும் இருப்பதாகத் தெரியாத ஒரு பேரழிவை அரசு எவ்வாறு உருவாக்க முடியும்?” முன்னாள் ஐஏஎஸ் அதிகாரியும் மனித உரிமை செயல்பட்டாளருமான ஹர்ஸ் மந்தர் குடியுரிமை சட்ட திருத்த மசோதா குறித்து எழுப்பிய கேள்வி இது.

பற்றி எரிந்துக்கொண்டிருக்கும் விசயங்களாக மக்கள் தொகை பெருக்கமும் அதற்கேற்றபோல அடிப்படைவசதிகள் இல்லாதது, ஏழ்மை நிலை, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், பொருளாதார மந்தநிலை போன்ற பல விசயங்கள் இருக்கும்போது ஹர்ஸ் மந்தர் கேட்பதுபோல குடியுரிமை சட்ட திருத்தம், தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு போன்றவை என்ன நோக்கத்திற்காக, எந்த முடிவுக்காக கொண்டுவரப்படுகின்றன? ‘வளர்ச்சி…வளர்ச்சி..வளர்ச்சி…’என ஓயாமல் முழங்கிய பாஜக சொல்லும் வளர்ச்சி யாருடையது? யாருக்கானது? 30, 40 ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் வாழ்ந்துவந்தாலும் குடியுரிமை இல்லை. ஆனால், அமெரிக்கா உள்பட உலகெங்கும் உள்ள நாடுகளில் குடிபெயர்கிறவர்கள் இந்தியர்கள்தான் முதல் இடத்தில் இருக்கின்றனர். சமகால நிதர்தனத்தோடு ஆட்சியாளர்கள் உருவாக்கிய முரண்பாடு இது. 72 ஆண்டு காலம் சகோதர – சகோதரிகளாக பழகிய மக்களை மதத்தின் பெயரால் பிரிப்பது மதவெறி அன்றி வேறென்ன?

அரசியலமைப்பு தத்துவத்தை புதைத்துவிட்ட ஆளும் அரசு, மதவாத தத்துவத்தை கையிலெடுத்துள்ளது பட்டவர்த்தனமாகத் தெரிகிறது. நாம் வரலாற்றிலிருந்து கொஞ்சமேனும் பாடம் கற்கவேண்டியுள்ளது. மேலும் ஒரு இன அழிப்பை நாம் அனுமதித்தால், வரலாறு நம்மை மன்னிக்காது என்பதை பெரும்பான்மை சமூகம் உணர வேண்டும்.

சித்தாந்த எதிரியை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறிக்கொண்டிருக்கிறதா காங்கிரஸ்?

அண்மையில் கூடிய நாடாளுமன்ற குளிர்கால கூட்டத்தொடரில் காஷ்மீரில் 370-வது பிரிவு நீக்கத்துக்குப் பிறகு, அம்மாநிலம் முடக்கத்துக்கு உள்ளாகியிருப்பது, காஷ்மீர் தலைவர்கள் தொடர்ந்து வீட்டுக்காவலில் இருப்பது, பொருளாதார மந்தநிலை, ஐஐடியில் தொடரும் மரணங்கள் இப்படி சூடான பல விசயங்களை விவாதிக்க எதிர்க்கட்சிகள் திட்டமிட்டிருந்தன.

ஸ்ரீபெரும்புதூர் மக்களவை தொகுதி எம்.பி.யும் முன்னாள் மத்திய அமைச்சருமான டி. ஆர். பாலு ஒரு விசித்திரமான பிரச்சினையோடு நாடாளுமன்றம் வந்தார். காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியா காந்திக்கு விடுதலை புலிகளால் உயிருக்கு ஆபத்து உள்ளதாகவும் அவருக்கு வழங்கப்படும் பாதுகாப்பை அதிகரிக்க வேண்டும் என்றும் கோரினார் டி. ஆர். பாலு.

மிகச் சமீபத்தில் சோனியா, ராகுல் காந்திக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த சிறப்பு பாதுகாப்பு குழுவின் பாதுகாப்பை விலக்கிக் கொண்டது மோடி அரசு. சுமார் 3000 பேரைக் கொண்ட இந்த சிறப்பு பாதுகாப்பு குழு, தேர்ச்சி பெற்ற கமாண்டோக்களைக் கொண்டது. இப்போது அளிக்கப்பட்டிருக்கும் இசட் பிளஸ் பாதுகாப்பில் டெல்லி போலீசைச் சேர்ந்த 100 மட்டுமே இருப்பர். காலம்காலமாக அதிஉயர் பாதுகாப்பில் இருந்த காந்தி குடும்பத்துக்கு, சிறப்பு பாதுகாப்பு விலக்கிக்கொள்ளப்பட்டது காங்கிரஸ் வட்டாரத்தில் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது.

இதுகுறித்து தற்போது கூடியிருக்கும் குளிர்கால கூட்டத்தொடரில் பல காங்கிரஸ் எம்.பிக்கள் பேசினர். ராகுல் காந்திக்கும் ப்ரியங்கா காந்திக்கும் அச்சுறுத்தல் இருந்ததாலேயே சிறப்பு பாதுகாப்பு குழுவின் பாதுகாப்பு கொடுக்கப்பட்டதாக பலரும் பேசினார்கள். அவர்கள் விடுதலை புலிகளால் அச்சுறுத்தல் இருப்பதாக சொல்லவில்லை. ஆனால், டி. ஆர். பாலு பேசும்போது விடுதலை புலிகளால் அச்சுறுத்தல் என அமைப்பின் பெயர் குறிப்பிட்டு பேசினார்.

சர்வதேச அளவில் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்ட ஒரு ஆயுதம் தாங்கிய அமைப்பு, இப்போது பெயரளவில் கருத்தியல் ரீதியாக மட்டும் வெளிநாடுகளில் உள்ள ஈழத்தமிழர் சிலர் இணைந்து விடுதலை புலிகள் அமைப்பை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட செத்துப்போன ஒரு இயக்கத்தை காரணம் காட்டி, சோனியா காந்திக்கு பாதுகாப்பு கேட்கிறார் டி.ஆர். பாலு என இந்த விவகாரத்தை சமூக ஊடகங்களில் மக்கள் கேலி செய்தனர்.

உண்மையில் காங்கிரசுக்கும், அதனுடன் கூட்டணியில் உள்ளவர்களுக்கும் காலம் 2008-ஆம் ஆண்டிலேயே நின்றுவிட்டதோ என கேள்வி எழுப்புகிறது மேற்படியான விவகாரத்தில் இவர்கள் நடந்துகொள்ளும் விதம். தொடர்ச்சியான வெற்றிகள், பதவிகள் கண்ட மிதப்பு இவர்களை இந்த நிலைக்குத் தள்ளியிருக்கிறதோ எனவும் எண்ணத் தோன்றுகிறது.

மிக முக்கியமான காலக்கட்டத்தில் நாடு இருக்கும்போது, ஒரு எதிர்க்கட்சிக்குரிய பணியை காங்கிரஸ் செய்கிறதா? பாஜக அசுரத்தனமாக வளர்ந்துகொண்டிருக்கும் வேளையில் காங்கிரஸ் எந்தப் பாதையில் பயணிக்கிறது? 70 ஆண்டுகாலமாக பேணிக்காத்த மதச்சார்பின்மை – பன்மைத்தன்மை எனும் சித்தாந்தங்களை அழித்துக்கொண்டிருக்கும் பெரும்பான்மைவாதத்தை எப்படி காங்கிரஸ் எதிர்கொள்ளப் போகிறது?

காங்கிரசும் வாரிசு அரசியலும்

2013-ஆம் ஆண்டு அப்போதைய குஜராத் முதலமைச்சரான நரேந்திர மோடியை பாஜக, பிரதமர் வேட்பாளராக களமிறக்கியபோது,‘பரம்பரை பரம்பரையாக அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களின் வாரிசு பிரதமராக வேண்டுமா, மக்களில் ஒருவராக சாதாரண டீக்கடைக்காரராக வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய ஒருவர் பிரதமராக வேண்டுமா’ என பாஜக தரப்பில் முழக்கம் வைக்கப்பட்டது. அப்போதுதான் 2014-ஆம் ஆண்டு தேர்தலை மனதில் வைத்து ராகுல் காந்திக்கு காங்கிரசில் துணை தலைவர் பதவி வழங்கப்பட்டிருந்தது. ராகுல் காந்தியை குறிவைத்தும் தன்னை எளியவராகக் காட்டிக் கொண்டும் மோடி ஆட்சியைப் பிடித்தார்.

எனவே, காங்கிரசின் வாரிசு அரசியல் முடிவுக்கு வந்துவிட்டதா; ஒட்டுமொத்தமாக இந்தியாவிலேயே வாரிசு அரசியல் ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டதா என்றெல்லாம் விவாதங்கள் எழுந்தன. வாரிசு அரசியல் என மூச்சுக்கு முந்நூறு முறை சொன்ன பாஜகவில்தான் இப்போது வாரிசு அரசியல் தலைவிரித்தாடுகிறது என்பது தனிக்கதை. இங்கே நாம் பேச வேண்டியது வாரிசு அரசியலால்தான் காங்கிரஸ் தோற்றதா என்பதைத்தான்.

இந்தியா போன்ற வளரும் நிலையில் உள்ள ஜனநாயக நாடுகளில் வாரிசு அரசியல் தவிர்க்க முடியாதது என்றே உலகளாவிய அரசியல் திறனாய்வாளர்கள் கருதுகிறார்கள். ஜனநாயகத்தின் அடுத்தக்கட்டத்தில் அதுதானாகவே உதிர்ந்து விழும் என்பது அவர்களுடைய கருத்து. ஆக, காங்கிரசின் தோல்வி என்பது ஒரு சித்தாந்தம் அசுரத்தனமாக எழுந்து நின்றதால் ஏற்பட்ட பக்க விளைவு. அது பாஜகவின் பெரும்பான்மை வாதம், இந்து தேசியவாதம் எனும் சித்தாந்தம்.

பெரும்பான்மை வாதத்தை, இந்து தேசியவாதத்தை காங்கிரஸ் இனம் கண்டதா?

பாஜகவின் இந்து தேசியவாதம் குறித்து மிதப்பான நிலையிலேயே கடந்த 30 ஆண்டுகாலமும் காங்கிரஸ் அணுகியது. காங்கிரசில் இருந்தவர்களே கூட அந்த சித்தாந்தத்தை ஆதரிப்பவர்களாக இருந்தனர். மதச்சார்பின்மைக்கும், பெரும்பான்மைவாதத்துக்குமான வேறுபாட்டை தெளிவுபடுத்த அங்கே சரியான ஆட்கள் இல்லையோ என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. சோனியா காந்தியை வெளிநாட்டவர், அவர் இந்திய பிரதமராக பதவி ஏற்கக்கூடாது என பாஜக தரப்பினர் பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டபோதே, காங்கிரஸ் தலைமை விழித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும். இறுதியில் அந்த பிரச்சாரம் வென்று, சோனியா பிரதமராகவே முடியவில்லை என்பது நினைவுகூறத்தக்கது. பெரும்பான்மை தேசியவாதம் இந்தியாவை நெருங்கிக்கொண்டிருப்பதைக் காட்டிய முக்கியமான குறிகாட்டி இது. அதிலும் காங்கிரஸ் கோட்டை விட்டது.

இன்னொறு முக்கியமான விசயம், பாஜகவை பின்னணியில் இருந்து இயக்கிக் கொண்டிருந்த இந்து அமைப்புகளின் வளர்ச்சி, அவர்களுடைய திட்டங்களை முறியடிக்க காங்கிரஸ் தவறியதைக் கூறலாம். பசுவளைய மாநிலங்களில் பெருநகரம், நகரம், கிராமம், மலைக்கிராமம் என பல்வேறு சூழல்களில் பல்கிப் பெருகிக்கொண்டிருந்த இந்து அமைப்புகளை காங்கிரஸ் குறைத்து மதிப்பிட்டு விட்டது. பாஜக என்ற கட்சியின் பெயரைக்கூறாமலேயே உள்ளூர் மக்களை மதத்தின் பெயரால் திரட்டி வைத்திருந்தன இந்த அமைப்புகள்.

இசுலாமிய தீவிரவாதம், இடது அமைப்புகளின் தீவிரவாதம் இவை மட்டுமே நாட்டுக்கு அச்சுறுத்தல் என நம்பிக்கொண்டிருந்தது காங்கிரஸ். இவை அனைத்தையும் காட்டிலும் நாட்டையே அடியோடு மாற்றும் பெரும்பான்மை வாதம் படுவேகமாக வளர்ந்து வருவதை அந்தக் கட்சி கவனிக்கவில்லை. இதன் பாரதூரமான விளைவுகளை முதன்முறையாக 2014-ஆம் ஆண்டில் பாஜக பெற்ற அபார வெற்றி சுட்டிக்காட்டியது. நீண்ட காலம் ஆட்சியில் இருந்தோம்; இப்போது ஓய்வெடுத்துக் கொள்வோம் என்பதுபோல, தோல்வியை குறித்து ஆய்வு செய்யாமல் காங்கிரஸ் ஆழ்ந்த உறக்கத்துக்குச் சென்றது.

ராகுலின் எதிர்ப்பு போதுமானதாக இல்லை!

இந்து பெரும்பான்மைவாத சித்தாந்த பின்னணியில் அபார வெற்றியுடன் மத்தியில் ஆட்சியில் அமர்ந்தது பாஜக. மெதுவாக தன்னுடைய சித்தாந்தத்தை அமலாக்கத் தொடங்கியது. சிறுபான்மையினருக்கு எதிரான வன்முறைகள், பசுமாட்டை முன்னிறுத்திய கும்பல் வன்முறைகள், தலித்துகள் – பெண்களுக்கு எதிராக பாஜக தலைவர்களின் அவதூறு பேச்சுகள், பாஜகவை சித்தாந்த ரீதியாக எதிர்த்த செயல்பாட்டாளர்களின் படுகொலைகள் நாட்டை உலுக்கின. தூக்கத்தில் இருந்த காங்கிரஸ் விழித்தது. பாஜகவின் சித்தாந்தமே எதிரிதான் என்பதை அறியாவிட்டாலும், அதன் மதவாத ஆதரவு நிலைப்பாட்டுக்கு அவ்வவ்போது எதிர்வினையாற்றியது காங்கிரஸ்.

காந்தியின் படுகொலைக்கு ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸின் சித்தாந்தமே காரணமாக இருந்தது என ராகுல் காந்தி மேடைகளில் பேசினார். இது நீதிமன்ற வழக்காக மாறியது. ராகுல் நீதிமன்றத்துக்கு அலைகழிக்கப்பட்டபோதும், தனது கருத்தை மாற்றிக்கொள்ளப்போவதில்லை என திட்டவட்டமாக தெரிவித்தார். ஆனாலும், இந்து தேசியவாதத்தை எதிர்ப்பது எங்கே பெரும்பான்மை இந்துக்களை எதிர்ப்பதாகிவிடுமோ என பயந்தது காங்கிரஸ். வட மாநிலங்களில் நடந்த சட்டமன்ற தேர்தல்களின்போது, கோயில்களுக்குச் சென்றார் ராகுல். கோயில்களுக்குச் செல்வது இந்துக்களை கவரத்தான் என பாஜக தரப்பு அதை கேலி செய்தது. எதைச் செய்தால் மக்களின் மனங்களைப் பிடிக்கலாம் என்பதில் பாஜகவின் பாணியை பின்பற்றலாம் என காங்கிரஸ் நினைத்திருக்கலாம். அதுவும் கைகூடவில்லை. பெரும்பான்மைவாதத்துக்கு எதிர் பெரும்பான்மைவாதம் ஆகிவிடாது. இது எளிய சூத்திரம்.

பாஜகவின் இரண்டாவது வெற்றியில் காங்கிரஸ் பாடம் கற்றுக்கொண்டதா?

முதல் வெற்றியைக் காட்டிலும் பாஜக இரண்டாவதாக பெற்ற வெற்றி, இந்தியாவின் தலையெழுத்தையே மாற்றக்கூடும் என எவரும் எதிர்ப்பார்த்திருக்க முடியாது. சங்க பரிவாரங்களின் நீண்ட நாளைய கனவான ‘இந்து அரசு’ இரண்டாவது வெற்றியில் சாத்தியமாகிக் கொண்டு வருகிறது. நிர்வகித்து வந்த காஷ்மீரை அம்மக்களின் உணர்வுகளையும் மீறி தனதாக்கிக் கொண்டது, அயோத்தியில் ‘இந்து பெரும்பான்மைவாத’த்தின் அடிப்படையில் ராமர் கோயில் கட்ட உச்சநீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது, அதை இஸ்லாமிய மக்களை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்தது, அஸ்ஸாமில் முசுலீம்களை வெளியேற்றும் திட்டத்தை வெற்றிகரமாக செயல்படுத்திக் கொண்டிருப்பது என முழு ‘இந்து அரசு’க்கான நிலையை நோக்கி பாஜக வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருக்கிறது.

இந்திய சுதந்திரத்தின்போது ‘பன்மைத்துவம்தான் இந்தியாவின் ஆன்மா’ என காங்கிரஸ் தலைவர்கள் உறுதியோடு நின்றது இன்று வெறுமனே வரலாறாக மட்டுமே எஞ்சும் நிலைக்கு நாடு சென்றுவிட்டது. வரலாற்று நூல்கள், பாடப்புத்தகங்களிலிருந்து இந்த வாக்கியமும்கூட பெரும்பான்மைவாத அரசால் நீக்கப்படலாம். சோசலிச இந்தியாவை கனவு கண்ட நேரு, இன்றிருக்கும் ஆட்சியாளர்களால் ஒரு எதிரி போலவே காட்டப்படுவது, காலக்கொடுமை! காந்தி தற்செயலாக இறந்தார் என பாடப்புத்தகங்களின் படிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறோம். பிரிட்டீஷாரிடம் மன்னிப்பு கடிதம் எழுதி, இறுதி வரை விசுவாசமாக இருப்பேன் என்றவருக்கு ‘பாரத ரத்னா’ விருது தரக் காத்திருக்கிறது ஆளும் அரசு.

கடந்த 70 ஆண்டுகளில் இல்லாத, பார்க்காத இந்தியாவை இனி வரும் காலங்களில் நாம் பார்க்க இருக்கிறோம். ஒரு பொறுப்புள்ள எதிர்க்கட்சியாக, பெரும் தொண்டர் படையைக் கொண்ட ஒரு கட்சியாக காங்கிரஸ் இதை முறியடிக்க, தனது மூதாதையர்களின் இந்தியாவை தக்க வைக்க என்ன திட்டம் வைத்திருக்கிறது? சில்லறைத்தனமான விசயங்களில் கவனம் செலுத்தாமல், ஆக்கப்பூர்வமாக காங்கிரஸ் எப்போது சிந்திக்கும்? வாரிசு அரசியல், ஊழல் அரசியல் (இவை இரண்டிலும் காங்கிரஸைக் காட்டிலும் பாஜக மோசமானது) என்பதை ஒதுக்கிவிட்டு, காங்கிரஸை இன்னமும் நம்பிக்கையாக மக்கள் பார்க்கிறார்கள். மக்களின் உயிர்வாழும் சுதந்திரம், அவரவர் விரும்பிய மதத்தை பின்பற்றும் சுதந்திரம், பன்மைத்துவத்தைக் காப்பாற்றும் பொறுப்பு காங்கிரசுக்கு உள்ளது. இதை காங்கிரஸ் எப்போது உணரப் போகிறது?

நாம் எதிரெதிராக நிற்க வேண்டியவர்கள்தானா?

அண்மைக்காலமாக தமிழகத்தில் தலைவர்கள் சிலைகள் சேதப்படுத்தப்படுவது தொடர்ந்து நடந்து வருகிறது. குறிப்பாக அம்பேத்கர், பெரியார் போன்ற சாதி ஒழிப்பு பேசியவர்களை, பார்ப்பனியத்தை விமர்சித்தவர்களை தாக்குவது அதிகரித்து வருகிறது.

கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை வேதாரண்யத்தில் அண்ணல் அம்பேத்கரின் சிலை பார்ப்பனிய சாதிவெறி ஏற்றப்பட்ட கும்பலால் அடித்து நொறுக்கப்பட்டுள்ளது. அதை முன்வைத்து சமூக ஊடகங்களில் பெரும்பாலான தமிழக மக்கள் சாதிவெறியர்களின் கொடுஞ்செயலைக் கண்டித்தனர். மறுநாள் அதிகாலையில் அதே இடத்தில் அண்ணலின் சிலை மீண்டும் நிறுவப்பட்டது. வடமாவட்டம் ஒன்றில் பெரியார் சிலை உடைக்கப்பட்டபோதும், உடனடியாக மீண்டும் பெரியார் அதே இடத்தில் அமர்த்தப்பட்டார். பெரியோர்களின் சிலை உடைக்கப்படுவதும் நிறுவப்படுவது தொடர்ந்து நிகழும் சம்பவங்களாகிவிட்டன. சில இடங்களில் தலைவர்கள் கம்பி வளைக்குள் நிறுத்தப்படுவதும் நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

சிலை உடைப்பு சம்பவங்களுக்கும் அதற்குப் பிறகான முற்போக்கு சமூகத்தின் கொந்தளிப்புகளுக்கும் சாதி வெறி கூச்சல்களுக்கும் சாதி ஒழிப்பு யோசனைகளுக்கும் அப்பால் நாம் சிந்திக்க வேண்டியவை ஏராளமாக உள்ளன. அடையாள அரசியல் பேசும் பலர் இதை பேசுவதில்லை. சாதிக்கு ஒரு தலைவர் தேவைப்படுகிறார். அரசியல்வாதிகளுக்கு அது போதும். ஆனால், சமூக யதார்த்தம் வேறுமாதிரியாக உள்ளது.

பட்டியின மக்களுக்கு எதிராக வன்முறையில் ஈடுபடும் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களின் வர்க்கப் பின்னணி என்ன? சமூகப் பிண்ணனி என்ன? ‘இந்து மதம்’ என இவர்களையெல்லாம் ஒன்றிணைக்கிற மதம் இவர்களை எத்தகைய சமூக சூழலில் வைத்துள்ளது? அவர்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் என்ன? அரசு நிர்வாகத்தில் முடிவெடுக்கக்கூடிய இடத்தில் உள்ள சாதி எது? இவர்களுடைய கலாச்சாரம் என்ன? உணவுப் பழக்கம் என்ன? இத்தனை கேள்விகளுக்கு விடை தேடினால், சமூக யதார்த்தம் நம் கண்முன் வந்து நிற்கும். அது தலித்-பகுஜன் சமூகங்களின் ஒற்றுமையை பறைசாற்றி நிற்கும்.

பார்ப்பனியத்தின் சாதி படிநிலையை ஆங்கிலேயர்கள் ‘இந்து’ மதமாக்கியதாக பிரபல கன்னட தலித்திய எழுத்தாளர் தேவனூர மகாதேவா எழுதியிருப்பார். நூற்றுக்கணக்கான இந்திய ஒடுக்கப்பட்ட சாதிகளை, நான்கு வர்ண அமைப்பை ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்களை ‘தலித்’ என்ற வார்த்தையால் அழைத்தவர் மகாத்மா ஜோதிபா பூலே. அதை பிரபலமாக்கியவர் அண்ணல் அம்பேத்கர். பார்ப்பனிய மதம் தீண்டத்தகாதவர்களாகவும் சூத்திரர்களாகவும் ஒதுக்கியவர்கள்தான் இன்று எதிரெதிராக நின்று சண்டையிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

சிலையின் தலையை துண்டாக்கும் சூத்திரர்களுக்கும் சேர்த்துதான் அம்பேத்கர் பேசினார். ஜோதிபா பூலேயும் பெரியாரும் இயக்கங்களை நடத்தினார்கள். இத்தனைப் போராட்டங்களுக்குப் பிறகும், முற்போக்கு மரபைக் கொண்டிருக்கும் தமிழகத்திலும் ஏன் பிற்படுத்தப்படுத்த சமூகம், தலித்துகளுக்கு எதிராக நிற்கிறது?

தலித் பகுஜன் ஒற்றுமையை வலியுறுத்திவரும் எழுத்தாளர் காஞ்சா அய்லய்யா இதற்கு பதில் சொல்கிறார்…“ஒவ்வொரு தனிநபர் மற்றும் சமூகத்துக்கு மதம் என்பது முக்கியமானது. நான் ஏன் இந்துவல்ல என சொல்லியிருக்கிறேன். அதுபோல, சூத்திரர்களும் அதாவது பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களும் படிக்கவோ, பரப்பவோ ஒரு அமைப்பாக்கப்பட்ட மத வாழ்க்கையை கொண்டிராதவர்கள். இந்துயிசத்தில் பார்ப்பனர்களுக்கு மட்டுமே உரிமை உண்டு. உற்பத்தி அல்லாத நல்ல வாழ்க்கையை வாழும் பனியாக்களும் சத்திரியர்களும் பார்ப்பனியத்துடன் சேர்ந்துகொள்வார்கள். ஆனால் தலித்துகளுக்கும் சூத்திரர்களுக்கும் ஆன்மிக எழுத்துக்களை படிக்கும் உரிமை அளிக்கப்படவில்லை. தலித்துகள் இதைப் புரிந்துகொண்டு பவுத்தத்திற்கும் கிறித்துவத்திற்கும் மாறினார்கள். தங்களுடைய வழிபடும் உரிமையை அவர்கள் பெற்றார்கள். ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மேல் அவர்களுடைய வாழ்க்கை சூழல் மாறுகிறது. ஆனால் பார்ப்பனியத்தை தலித்துகள் கேள்வி எழுப்பியதைப் போல சூத்திரர்கள் எதிர்க்கவில்லை. இதுதான் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களை பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முடக்கி வைத்துவிட்டது” என்கிறார்.

காஞ்சா அய்லய்யா, உலக அளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சமூக ஆய்வாளர். இந்தியாவின் புகழ்பெற்ற பல்கலைக்கழகங்களில் அவருடைய எழுத்துக்கள் பாடமாக வைக்கப்பட்டுள்ளன. காஞ்சா அய்லய்யா சொன்னதன் சாரத்தை, வேதாரண்யம் அம்பேத்கர் சிலை உடைப்பு தொடர்பாக சமூக ஊடகங்களில் எழுதிய சிலர் முன்வைத்தனர். சிலையை உடைத்தவர்கள் தங்களுடைய சமூக படிநிலையை உயர்த்திக்கொண்டார்களா எனவும் அவர்கள் கேள்வி எழுப்பி இருந்தனர்.

பார்ப்பனிய இந்து மதத்தின் ஒற்றை கொள்கையை நாடு முழுவதும் பரப்ப முயற்சி நடந்துகொண்டிருக்கும் வேளையில், தன்னுடைய நிலையை மறந்து, சாதி பெருமையை தூக்கி சுமக்க தமிழகத்தில் பலர் தயாராக உள்ளனர். கிட்டத்தட்ட பார்ப்பனியத்துக்கு அடியாள் வேலை பார்ப்பது போன்றது இது.

மிகச் சமீபத்தில் தருமபுரி அருகே ஒரு கிராமத்தில் இருந்த முனியப்பன் சாமி சிலைக்கு கயவர்கள் சிலர் வன்முறையை தூண்டும் நோக்கத்தில் செருப்பு மாலை அணிவித்திருக்கின்றனர். ஊரில் நடந்த விசாரணையின்போது, மதத்தின் பெயரால இயங்கும் ஒரு அமைப்பைச் சேர்ந்த சிலர் முனியப்பன் சாமி சிலை அருகே ‘ஜெய் ஸ்ரீராம்’ என முழக்கமிட்டுள்ளனர். முனியப்பனுக்கும் ஜெய் ஸ்ரீராமுக்கும் என்ன தொடர்பு? பெரும்பான்மையினரின் சாமி எது? எது இறக்குமதி செய்யப்பட்ட சாமி? எந்த மதத்துக்காக சொந்த சாமிக்கே அவர்கள் செருப்பு மாலை அணிவித்திருக்கிறார்கள்? இந்தக் கேள்விகளை சாதி பெருமிதம் பேசி, தங்களைத் தாங்களே தாழ்த்திக்கொள்கிறவர்கள் அலச வேண்டும்.

மேலாதிக்கம் மிக்க ஒரு குறிப்பிட்ட சதவீதத்தினரின் மதத்தை, கலாச்சாரத்தை தனது மதமாக, கலாச்சாரமாக சொல்லிக்கொள்வதில் எந்தப் பெருமையும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மாறாக, நம்முடைய பண்பாட்டை, கலாச்சாரத்தை, நமது ஆன்மீகத்தைத்தான் நாம் இழந்து நிற்கிறோம். அந்த வகையில் அய்லய்யா குறிப்பிடுவதைப் போல தலித்-பகுஜன் கலாச்சாரமும் வாழ்நிலையும் ஒன்றே. அவர் உனது தலைவர், இவர் எனது தலைவர் என பிரித்துக்கொண்டு ஒருவருக்கொருவர் எதிரிகளாக நிற்பது, நம்மை ஆதிக்கம் செய்வோருக்குத்தான் சாதகமாக அமைகிறது. எதற்காக இதைச் செய்கிறோம் என தெரியாமல்கூட வெற்று ஆதாயங்களுக்காக நாம் எதிரெதிராக நிற்கத்தான் வேண்டுமா?