ஒரு கூடு, இரண்டு பறவைகள்!

தலைப்பைப் பார்த்ததும் ஏதோ காதல் கவிதை(பிப்ரவரி மாதம் ஆயிற்றே)க்கான தலைப்பென்று நினைக்கலாம். இல்லை, இது இரண்டு பறவைகளின் இருப்பிடப் பிரச்னை குறித்து! கடந்த பொங்கலின் போது கிராமத்து வீட்டருகே உள்ள தோட்டத்தில் கண்ட இந்தக் காட்சிகளை படம் பிடித்தோம். ஒரு பட்டுப்போன தென்னை மரத்தில் இருந்த பொந்தில் கூடமைத்து தங்கியிருந்த மைனாவின் வீட்டை ஆக்ரமித்துக் கொண்டது ஒரு கிளி. முதல் அதிகாலையில் பார்த்தபோது சில மைனாக்கள் இருந்த அந்த கூட்டில் சற்றே வளர்ந்திருந்த மைனா குஞ்சு ஒன்றும் இருந்தது. அந்த மைனா பெற்றோர் இல்லாத சமயத்தில், பகல் நேரங்களில் வெளியே வந்து அருகில் இருக்கும் மரக் கிளைகளில் அமர்ந்து கொண்டிருக்கும். இந்த நேரத்தில் அந்தக் கூட்டை ஆக்ரமித்துக் கொண்டது கிளி ஒன்று. கூடு பறிபோனதைப் பார்த்த மைனா குஞ்சு, கிளியிடம் போராடிப் பார்த்தது, கிளி விடுவதாக இல்லை. கிளி முட்டையிடும் காலத்தில் இருந்திருக்கலாம், கூட்டை வெகு நாட்கள் நோட்டம் விட்டு, சமயத்தில் கூட்டைப் பிடித்துக் கொண்டது. மைனா செய்வதறியாது அருகில் இருந்த தென்னை மரக் கிளையில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தது. கிளி, மைனா இல்லாத நேரத்தில் கூட்டை விட்டுப் பறந்து அருகில் இருந்த வயலில் காய்ந்த சோளத்தை தின்றுவிட்டு மீண்டும் கூட்டுக்குள் அடங்கியது. கூடு, அருகிலேயே உணவுக்கு வசதி என கிளியின் தேர்வு எனக்கு வியப்பைத் தருகிறது. அடுத்தடுத்த நாட்களில் மைனா குடும்பம் தன் வீட்டைக் கைப்பற்ற முயற்சித்தும் இறுதிவரை கிளி விட்டுத் தருவதாக இல்லை. உண்மையில் கிளிகள்தான் அந்த பட்டுப்போன தென்னையில் முதன்முதலாக குடியேறி இருந்தன. எனவே கிளி ஆக்ரமித்தது என்று சொல்வதைவிட மீண்டும் தன் இடத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்டது என சொல்லலாம். மைனா குஞ்சும் தனியே வாழும் அளவில் வளர்ந்திருந்தது, எனவே அது ஒரு புது வீட்டை தேடிக் கொண்டிருக்கும்!

DSCN0265

DSCN0436

DSCN0508

DSCN0509

DSCN0439

DSCN0559படங்கள்: சண்முகசுந்தரம், நந்தினி

 

Advertisements

பூச்சிகளின் உலகத்தில் சில நிமிடங்கள்…

சமீப மழை நாளில் தோட்டத்து கீரைகளின் ஊடே பொன்னிறத்தில் மின்னிய அந்த சிறிய வண்டினைக் கண்டேன். முதலில் நெற்றியில் வைக்கும் பொட்டாக இருக்குமா என்று கையில் எடுத்து பார்க்கையில் இறக்கையை விரித்து தன்னை இனம்காட்டிக் கொண்டது அந்த வண்டு! பொதுவான பார்வைக்குள் விரியாமல் இருக்கும் பூச்சிகளின் உலகத்தை காண அன்று முதல் ஆர்வம் ஏற்பட்டது.

DSCN0191

DSCN0197

காண்பதை புகைப்படத்தில் பதிவு செய்வது எனக்குப் பிடித்த ஒன்று. கிட்டத்தட்ட ஒரு மாத கால மழையில் எங்கள் வீட்டுத் தோட்டத்தில் இதுவரை கவனித்திராத பூச்சிகள் சிலவற்றைக் கண்டேன். நினைவு தெரிந்ததிலிருந்தே பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வீட்டுச் சிலந்தியைக்கூட ஆர்வத்தோடு பார்க்கும்போது ரசிக்க முடிந்தது! வீட்டுச் சிலந்திகளில் எத்தனை வகைகள்…

DSCN0157

DSCN0167

DSCN0172

ஒரு காலைப் பொழுதில் என்னைக் கடந்துபோன ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியின் வண்ணக்கோடுகளைக் கண்டு வியந்துவிட்டேன். இறக்கையின் மேலே கருப்பு வெள்ளையில் நீள் கோடுகள். விரிந்திருக்கும் கீழ் இறக்கையில் மஞ்சள், ஆரஞ்சு, சிவப்பு நிற கலவை. இறக்கையின் விளிம்பில் கருப்பு வெள்ளையில் கிடைமட்டக் கோடுகள். அத்தனை நேர்த்தியான வண்ணக்கலவையை தேர்ந்த ஆடை வடிவமைப்பாளர்களால்கூட உருவாக்க முடியாது! ஆனால் படமாக்கத்தான் முடியவில்லை. அதன் வேகத்துக்கு என்னால் ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை.

DSCN0023

DSCN0026

DSCN0046

DSCN0047

DSCN0061

DSCN0065

தொடர்ந்து இவற்றையெல்லாம் புகைப்படத்தில் பதிவு செய்யலாம் என இருக்கிறேன். புகைப்படத்தில் பதிவு செய்யும் ஆர்வத்தை தூண்டிய காட்டுயிர் ஆராய்ச்சியாளர் ப. ஜெகநாதன் அவர்களுக்கு நன்றி சொல்ல விரும்புகிறேன்.

குளவியின் தளராத முயற்சி…

 

 

கடந்த ஆகஸ்ட் மாதத்தில் பெய்த மழையில் வீட்டுத் தோட்டத்தில் இருந்த ஒரு சிமெண்ட் தொட்டியில் குளவி ஒன்று கூடு கட்டிக் கொண்டிருந்தது. விடியற்காலையில் பெய்த மழையின் சொதசொதப்பு மண்ணில் அப்படியே இருக்க, அதை நேர்த்தியாக ஒரு குயவனைப் போல குழைத்து குழைத்து தன் கூட்டை கட்டிக் கொண்டிருந்தது இந்தக் குளவி.

இந்த இடத்தில் தொட்டிச் செடிகள் வளர்க்க ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்த இந்தக் குளவி இங்கே வசிக்கிறது. கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்கள் இருக்கலாம். மழை வரும்போதோ, செடிகள் நடும்போதோ கூடு உடைந்துவிட்டால், அடுத்த சில நாட்களில் கூடு கட்டிவிடும் இந்தக் குளவி. இந்த முறை கூடு கட்டும்போது அதை பதிவு செய்ய விரும்பினேன்.

உள்ளிருக்கும் மண்ணைக் குழைத்து, முன்பக்க கால்களால் உருட்டி மேலே கொண்டி வந்து, அதை கட்டிக்கொண்டிருக்கும் வரிசைப்படி வைத்து தன் பின் பக்கத்தால் மண்ணை அழுத்துகிறது. இதனால் கூட்டின் உள்பக்கம் நேர்த்தியாக உருளை வடிவம் பெறுகிறது. எனக்கு கிராமங்களில் மண் வீடு கட்டுவது நினைவுக்கு வந்தது. ஆனாலும் இத்தனை நேர்த்தியாக மனிதர்கள் கட்டிய மண்வீட்டை நான் பார்த்ததில்லை!
DSCN0807

DSCN0808

DSCN0819

DSCN0820

குளவி கட்டி முடித்த மண் கூடு!

 

இதை காணொலியாகவும் பதிவு செய்திருக்கிறேன். ஆர்வமும் பொறுமையும் உள்ளவர்கள் பார்க்கவும்…

தமிழில் இயற்கை எழுத்தின் தொடர்ச்சி…

DSCN0286

கொன்றை மலர், சென்னை கோட்டூர் புரத்தில்.

தமிழில் இயற்கை தொடர்பான எழுத்தைப் படிக்கும் பரவசத்துக்கு இணையாக வேறு எந்த வகையான எழுத்திலும் நான் உணர்ந்ததில்லை. எந்த வகையான எழுத்தையும் நான் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை. ஒவ்வொரு எழுத்துக்கும் ஒரு உணர்வு. நான் பரவசத்தை இயற்கை எழுத்தில் அடைகிறேன்.

நேற்று காட்டுயிர் ஆராய்ச்சியாளர் ப. ஜெகநாதன் அவர்களின் வலைப்பதிவை நானும் என் குழந்தை கோசியும் பார்த்தோம். நான் படித்தேன், அவன் பதிவின் ஊடாக இருந்த காட்டுயிர் புகைப்படங்களை ரசித்தான். தமிழில் காட்டுயிர் எழுத்தாளர்கள் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய அளவிலே இருக்கிறார்கள். அதில் நிச்சயம் ப. ஜெகநாதன் குறிப்பிடத்தகுந்தவராக கொள்ளலாம். இவருடைய பறவைகள் பற்றிய நூலான பறவைகள் :அறிமுகக் கையேடு (க்ரியா வெளியீடு, மற்றொரு ஆசிரியர் ஆசை) நூலை படித்திருக்கிறேன். அப்போதுதான் இவரைத் தெரிந்துகொண்டேன். தமிழகத்தில் காணப்படும் பறவைகளின் தமிழ் பெயர்கள், அவற்றின் தோற்றம், பொதுவான இயல்புகளை படங்களோடு வெளியிட்டிருக்கும் அந்த நூல் பறவைகள் பற்றி அறிதலில் ஆர்வமிருப்பவர்கள் சிறந்த ஆரம்ப நிலை வழிகாட்டி. என் குழந்தைக்கு பறவைகள் பற்றிச் சொல்லித்தரவும் இதைத்தான் நான் பயன்படுத்துகிறேன். தமிழில் இப்படியொரு நூல், இதை விரிவுபடுத்திய அடுத்தடுத்த நூல்கள் நிறைய வரவேண்டும். அந்த வகையில் க்ரியாவும் ப.ஜெகநாதன் மற்றும் ஆசை ஆகியோர் பாராட்டுக்குரியவர்கள்.

நான் குறிப்பிடவந்தது பா.ஜெகநாதன் இயற்கையை ரசனையோடு எழுதக்கூடிய கட்டுரையாளராகவும் இருக்கிறார் என்பதே. கடந்த 4 ஆண்டுகளாக பல்வேறு பத்திரிகைகளில் அவ்வவ்போது எழுதிவந்திருக்கிறார். எனக்குத்தான் தெரியவில்லை. இயற்கை எழுத்தைப் பொறுத்தவரையில் இயற்கையின் மீது அன்பு கொண்ட ஒருவரால் மட்டுமே சிறந்த எழுத்தை உருவாக்க முடியும். அந்தவகையில் ப.ஜெகன்நாதனின் எழுத்தில் இயற்கை மீதான அன்பு பல கட்டுரைகளில் புலப்படுகிறது. கோடையில் பூத்துக்குலுங்கும் கொன்றை மரங்களை நம்மில் எத்தனை பேர் ரசிக்கப் பழகியிருக்கிறோம். கொன்றை பற்றிய ஒரு கட்டுரைக்கு பொன் என கொன்றை மலர் என கவித்துமாக தலைப்பு வைத்திருக்கிறார். பல கடினமான வாழ்க்கைச் சூழல்களை நான் இந்தக் கொன்றை மலர்களிடம் தொலைத்திருக்கிறேன். இதன் பெயரே ஒரு கவிதைப்போலத்தான் எனக்குத் தெரிகிறது. இயற்கை எழுத்து என்பது வெறுமனே ரசிப்பது மட்டுமல்ல, அதன் அறிவியல் தன்மையையும் பேச வேண்டும். அதையும் செய்கின்றன இவருடைய எழுத்துக்கள். இயற்கை எழுத்தின் மேல் ஆர்வமுள்ளவர்கள் இவருடைய வலைதளத்திற்குச் சென்று கட்டாயம் படியுங்கள். நேற்றும் இன்றும் நானும் என் குழந்தையும் இவருடைய வலைதளத்திற்குச் சென்று ரசித்தோம்.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ர்ப்ப்பை வாய் புற்றுநோய் சோதனைக்காக பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இந்தியப் பெண்களை பயன்படுத்துவதாக வினவில் இன்று படித்தேன். இதுகுறித்து 2010ல் மருத்துவர் புகழேந்தி கொடுத்த தகவலின் அடிப்படையில் அப்போது நான் பணியாற்றிய இதழில் இந்த கட்டுரையை எழுதியிருந்தேன். அப்போது ஆந்திரா, குஜராத் போன்ற மாநிலங்களில் பழங்குடியினப் பெண்களை இந்த சோதனைக்காக பயன்படுத்தியிருந்தார். அந்த சோதனையில் 3 பெண்கள் தடுப்பு மருந்து உட்கொண்டு பரிதாபதாக உயிரிழந்தார்கள். அந்த சமயத்தில் அதைப் பற்றி சில மாற்று இதழ்களில் கட்டுரைகள் வந்தன. ஆனால் இப்படி இந்தியப் பெண்கள் சோதனை எலிகளாக்கப்படுவது நிறுத்தப்படவில்லை. இப்போது தமிழகம்வரை இந்த சோதனைக்களம் விரிவுபடுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதைக் கண்டிக்க, இதைத் தடுத்த நிறுத்த ஏன் யாரும் அக்கறை காட்டவில்லை. அரசியல் கட்சிகள், சமூக ஆர்வலர்களுக்கு இதெல்லாம் பெரிய பிரச்னையாகப் படவில்லையா? நாளை நம் வீட்டுப் பெண்ணும் சோதனை எலியாக்கப்படலாம் என்பதை இவர்கள் உணர்வார்களா?

சிட்டுக்குருவிகளுக்கு நன்றி

DSCN2547

நினைவு தெரிந்து நான் பார்த்த முதல் பறவை சிட்டுக்குருவி. நூறாண்டு பழமையான அரை உருளை ஓடுகள் வேயப்பட்ட நாங்கள் வசித்த வீட்டின் வாசலருகே மெல்லிய புற்களால் கூடு கட்டியிருந்தன அந்தக் குருவிகள். அந்தத் தெருவில் இருந்த அத்தனை வீட்டிக்குள்ளும் சிட்டுக்குருவிகளின் கீச்கீச் சத்தம் ஏதோ ஒரு வேளையில் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். குழந்தைகளான எங்களோடு அவையும் கூக்குரல் இட்டு விளையாடிக் கொண்டிருக்கும். அவற்றை நாங்கள் ஒருபோதும் துன்புறுத்தும் நோக்கத்தில் அணுகியதில்லை. அவற்றின் உணவுக்கு குறையே வந்ததில்லை. கேழ்வரகு, கம்பு, சோளம்தான் அந்நிலத்தின் பிரதான பயிர்களாக இருந்தன. நிலத்தில், வீடுகளில் சிதறிய ஏன் மாடுகள் உண்டு சிதறிய கேழ்வரகு, சோள தட்டைகளிலிருக்கும் தானியங்களையும் கொத்தித் தின்னும் சிட்டுக்குருவிகள்.

பிறகு, வெவ்வேறு ஊர்களுக்கு பயணப்பட்டோம். கிராமத்தை விட்டு பேரூரில் குடியேறினோம். பள்ளிக்குச் செல்லும்போது தேன்கனிக்கோட்டை பேருந்து நிலைய நடைபாதைகளில் சில சிட்டுக்குருவிகளைப் பார்த்ததாக நினைவு. பெரிய ஊரின் வாழ்க்கை கவனத்தை வெவ்வேறு திசைகளில் திருப்பி விடுகிறது. கட்டடங்களினூடே மக்கள் நிறைந்திருந்த அந்த ஊரிலும் சிட்டுக்குருவிகள் ஜீவித்திருக்கும், நான்தான் அவற்றை கவனத்தில் நிறுத்தும் சூழலில் இல்லை.

பிறகு சேலத்திற்கு குடிபெயர்ந்தபோது தோட்டத்தை ஒட்டியிருந்த அந்த ஓட்டு வீட்டினுள் சிட்டுக்குருவிகள் கூடு கட்டியிருந்தன. ஒற்றை அறையான அதில் எங்களுடன் சில காலம் இருந்தன. பிறகு பென்னாகரம் சந்தை வெளியில் சிதறிய தானியங்களை தின்று கொண்டிருந்த சிட்டுக்குருவிகளை கடந்து போயிருக்கிறேன். சென்னையின் கல்லூரி நாட்களில் கான்கிரீட் காடாக மாற்றப்படாத சோளிங்கநல்லூரில் ஹாஸ்டல் பால்கனியில் சிட்டுக்குருவிகள் வந்ததுண்டு.

பணியில் சேர்ந்த ஆரம்ப நாட்களில் முழுக்க பணியிலே இருந்தது கவனம். பிறகு வெறுமை சூழ்ந்திருந்த அந்த நாட்களில் சூளைமேட்டின் சந்தடிமிக்க தெருவில் சிட்டுக்குருவிகள் மேய்ந்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். எனக்கென ஒரு குடும்பம் அமைந்துவிட்ட பிறகு, இப்போது சிட்டுக்குருவிகளும் அதில். தினம் தினம் என்னோடும் என் குழந்தையோடும் அவை உறவாடுகின்றன. ஒரே ஒரு முருங்கை மரம் காணாமல் போன சிட்டுக்குருவிகளை வரவழைத்திருக்கிறது. என் இனிமையான நாட்களை திரும்பிருக்கின்றன. சிட்டுக்குருவிகளுக்கு நன்றி. இன்று உங்களை நினைவுகூரும் நாள், சிட்டுக்குருவிகள் நாள்!