தமிழில் உயிரியல் புத்தகங்கள் உண்டா?

சமீபகாலமாக சூழலியல் சார்ந்தும் புத்தகங்கள் வருகின்றன. பெரும்பாலானவை மொழிபெயர்ப்புகளாக இருக்கின்றன. மொழிபெயர்ப்புகள் வருவதில்லை தவறு ஏதும் இல்லை. ஆனால் நம்முடைய சூழல் சார்ந்து, நம்முடைய வாழிடம் சார்ந்த அனுபவங்களை ஒட்டிய சூழலியல் பதிவுகள் மிகவும் குறைவாகவே உள்ளன. விரல்விட்டு எண்ணத்தக்க அளவிலேயே சூழலியல் எழுத்தாளர்கள் இங்கே எழுதுகிறார்கள்.  அப்படியெனில் இங்கே சூழலியல் சார்ந்து குறைவானவர்கள்தான் இயங்குகிறார்களா என்கிற கேள்வி எழலாம். ஏராளமானவர்கள் இருக்கிறார்கள்… சூழலியல் சார்ந்து இயங்கும் உயிரியாளர்கள், களப்பணியாளர்கள், ஆர்வலர்கள் போன்றோர் ஆங்கிலத்தின் ஊடாகவே எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறார்கள்.  அவர்கள் பயன்படுத்தும் ஆய்வு மாதிரிகள், கையேடு, மூலங்கள் என அனைத்தையும் ஆங்கிலத்தின் வழியாக பெறுகிறார்கள் . அந்தப் பாதையை ஒட்டியே ஆங்கிலத்தின் வழியாகவே தங்கள் பதிவுகளை செய்கிறார்கள். இறுதியில் பாடப் புத்தகங்களில் மட்டுமே மதிப்பெண்களுக்காக தாவரவியலையும் விலங்கியலையும் படிக்கிறோம். நம் வாழ்வியலை விட்டு அகன்றுவிடும் எதுவுமே இப்படி வழக்கொழிந்துதான் போகும். சங்க இலக்கியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்ட சூழலியலின் தொடர்ச்சி எப்போது அறுபட்டது என்கிற கேள்வி இப்போது எனக்குத் தோன்றுகிறது. இதுகுறித்து ஆய்வு செய்யும் நேரத்தில் இரண்டு சூழலியல் கட்டுரைகளை தமிழில் எழுதிவிடலாம் என்பதால் இதைக் கைவிடுவதே உசிதம்.

சமீபத்தில் ஒரு நண்பகல் வேளையில் எங்கள் வீட்டின் தொட்டிச் செடியில் வழக்கத்துக்கு மாறான சிலந்தியைக் கண்டேன்.  வெள்ளை உடலின் பழுப்பு ரேகை ஓடிய தடம் அந்தச் சிலந்தியை மிக அழகான சிலந்தியாகக் காட்டியது. அதை தொந்திரவுக்கு உள்ளாக்காமல் சில புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டேன். சில வாரங்கள் கழித்து மீண்டும் ஒரு நண்பகல் வேளையில் அதே இடத்தில் அதே வகையான சிலந்தியைக் கண்டேன். அங்கே இதே வடிவத்தை ஒத்த, முழு உடலும் பழுப்பில் அமைந்த வேறொரு சிலந்தியைக் கண்டேன். அதியும் புகைப்படங்களில் பதிவு செய்து கொண்டேன்.

இந்த சிலந்திகள் வீட்டில், ஏற்கனவே தோட்டத்தில் பார்த்த சிலந்திகளைப் போன்று இல்லை என்பதால் அவற்றைக் குறித்து தெரிந்து கொள்ள விரும்பினேன். இணையத்தின் வழியாக தகவல்களைப் பெற முடியவில்லை. ஆங்கிலத்தில்கூட இந்திய சிலந்திகள் பற்றி போதிய பதிவுகள் இல்லை என தெரிந்தது. இதுவரை இந்திய சிலந்திகள் பற்றி ஒரே ஒரு புத்தகம்தான் வந்துள்ளது. அதுவும் 2009ல் தான் வெளியாகியிருக்கிறது. அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர் Spiders of India. இதற்கு முன் தொகுப்பு நூல்களில் சிலந்திகள் இடம்பெற்றிருந்திருக்கலாம். சிலந்தி பற்றி ஆய்வுகள் நடந்திருக்கின்றன, ஆனால் சிலந்திகள் பற்றிய முழுமையான நூல் இது ஒன்றுதான். நான் தேடியவரை இது ஒன்றுதான். இந்தப் புத்தகமும் அதைத்தான் சொல்கிறது.

spider of India

கொச்சின் சேக்ரட் ஹார்ட் கல்லூரியைச் சேர்ந்த ஆய்வாளர் P.A. Sebastian மற்றும் கேரள வேளாண்பல்கலைக் கழகத்தின் முன்னாள் துணை வேந்தர் K.V. Peter எழுதிய இந்த நூல் இந்திய சிலந்திகள் குறித்த முழுமையான தகவல்களைத் தருகிறது. மொத்தம் 734 பக்கங்கள். இந்தியாவில் பதிவு செய்யப்பட்ட 1520 வகையான சிலந்திகளின் விவரங்கள் இதில் பெறலாம். விவரங்கள் முழுமையானவை அல்ல, இந்திய சிலந்திகள் பற்றிய ஆரம்ப நூல் என்பதால் எல்லா விவரங்களையும் எதிர்பார்க்க முடியாதுதான். பின் இணைப்பில் பல சிலந்தி வகைகளின் வண்ணப்படங்கள் தரப்பட்டுள்ளன. சிலந்திகளின் பரிணாம வளர்ச்சியிலிருந்து சிலந்தி வலைப் பின்னல் அமைப்பு, சிலந்தி வலை நூலின் தொழிற்நுட்பம், உடல் அமைப்பு என அடிப்படைத் தகவல்களை இந்த நூலில் பெறலாம்.  சிலந்திகள் பற்றிய ஆய்வில் இருப்பவர்கள், ஆர்வலர்களுக்கு உகந்த நூல். விலை ரூ. 1000லிருந்து ரூ. 1500க்குள் அமேசானில் வாங்கலாம்.

DSCN2046

Oxyopes lineatipes

 

DSCN2098

Oxyopes shweta

 

நான் கண்ட சிலந்திகளின் பெயர்கள் Oxyopes shweta, Oxyopes sunandae, Oxyopes lineatipes. புல்வெளிகள், சிறிய புதர்களில் வாழும் இவை. இவற்றில் ஆணைவிட பெண் இனங்கள் சற்று பெரிதானவை. இந்தியா, சீனாவை வாழிடமாகக் கொண்டவை. இதில் Oxyopes sunandae  இந்தியாவை மட்டும் வாழிடமாகக் கொண்டது, அழிந்துவரும் உயிரினமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. உடல் பகுதி வெளிர் பச்சை நிறத்தி அமைந்த Oxyopes lineatipes சிலந்தி இந்தியா, சீனாவிலிருந்து பிலிப்பைன்ஸ், ஜாவா, சுமத்ரா வரை பரவியுள்ளன என்கிறது இந்த நூல். ஒரு கிளையை அல்லது இலையை சுற்றி மெல்லிய வலைகளைப் பின்னி, தங்களுடைய இரைகளை இவை பிடிக்கின்றன. பகல் வேளைகளில் இந்த சிலந்திகள் இரை தேடும், அதனால் அந்த நேரங்களில் இவற்றைக் காணலாம்.

அழிந்துவரும் உயிரினம் ஒன்று எனக்கு அருகிலேயே உள்ளதை தெரிவித்தது இந்தப் புத்தகம். ஒரு சில தொட்டிச் செடிகள் இவற்றை வாழ வைத்திருக்கின்றன. செடிகள் வெட்டி, ஒழுங்கு செய்யும்போது இனி இவைகளைப் பற்றியும் கவனம் கொள்வேன்.

 

 

 

 

Advertisements

குமுதம்-வைரமுத்து-ஜெயகாந்தன்

குமுதம்-வைரமுத்து-ஜெயகாந்தன் சர்ச்சையில் வைரமுத்துவை இந்த அளவுக்கு தூற்ற அவசியமில்லை. காலம்காலமாக ஒரு தொடரை பிரபலமாக்கும் பொருட்டு பிரபலங்களின் பாராட்டை கேட்டு வாங்கிப் போடுவது இதழியலில் இருந்து வருவதுதான். தமிழில் ’அ’ கூட தெரியாத பல நடிகைகள் ஒரு தொடரை பாராட்டி இருப்பார்கள். ஊடக பணிக்குச் சேர்ந்த புதிதில், (2005 ஆக இருக்கலாம்) நடிகை மீனாவின் கையெழுத்தைப் போட்டிருக்கிறேன், ஜெயகாந்தனைப் போல பிரபலங்களும் இதற்கு ஒப்புக்கொள்வார்கள். இந்த முறை இதுபோன்ற பிரபலமாக்கும் உத்தி சர்ச்சையாகி இருக்கிறது. என்னுடைய கேள்வியெல்லாம்…இதற்கு முழுகாரணமும் வைரமுத்து மட்டும்தானா என்பதுதான்!

இதைப் போன்ற நடைமுறைகள் இதழியல் அறத்துக்கு எதிரானவை என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஊடக பணிக்குச் சேர்ந்த புதிதில் இதழியல் அறம் குறித்தெல்லாம் தெரிந்து வைத்திருக்கவில்லை.  அறத்தோடு இருக்க வேண்டும் என்றால் எந்த இதழிலும் வேலை பார்க்க முடியாது என்பதும் உண்மை. ஆனாலும் அவரவர் சார்ந்து குறைந்தபட்ச அறத்துடன் நடந்துகொள்ளப் பார்க்கிறோம். சரி, வைரமுத்து விவகாரத்துக்கு வருகிறேன். வைரமுத்து விளம்பரப் பிரியராக, விருதுகளை விலை கொடுத்து வாங்குபவராக இருக்கலாம்.  ‘நானேதான் ஜெயகாந்தனிடன் எழுதிக் கேட்டேன்’ என அவர் சொல்லலாம். ஆனால் ஜெயகாந்தனின் மகன் தீபா, ’அவரால் கையெழுத்துக்கூட போட முடியவில்லை. அதனால் ஏற்கனவே எங்களிடம் இருக்கும் கையெழுத்தின் நகலை பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம் என்று சொன்னார்கள்’ என்று குறிப்பிடுகிறார்.  பிரபலங்களின் கையெழுத்து நகலை யார் வைத்திருப்பார்கள்? எனக்குத் தெரிந்து ஊடகங்கள்தான் வைத்திருக்கும்.

படுத்த படுக்கையில் இருக்கும் பிரபலத்தால் கையெழுத்திட முடியாது என்பது தெரிந்தும் தகிடுதத்தங்கள் செய்து இதழில் வெளியிட்டு பிரபலம் தேடிக்கொண்ட குமுதம் தான் இதற்கு முதன்மையான காரணகர்த்தா. குமுதம் மேலுள்ள கரிசனமா அல்லது குமுதத்தின் தேவை தங்களை முன்னிறுத்திக் கொள்ள இப்போதும், எதிர்காலத்திலும் தேவை என்பதாலேயே வைரமுத்து நோக்கியே எல்லா ஏவுகணைகளும் செல்வதை யூகிக்க முடிகிறது. வைரமுத்து மேலிருக்கும் விமர்சனங்களும் இன்னும் சிலரை வைரமுத்துவை மட்டுமே குற்றவாளி ஆக்கி பார்க்க வைக்கிறது.

 

தமிழில் இயற்கை எழுத்தின் தொடர்ச்சி…

DSCN0286

கொன்றை மலர், சென்னை கோட்டூர் புரத்தில்.

தமிழில் இயற்கை தொடர்பான எழுத்தைப் படிக்கும் பரவசத்துக்கு இணையாக வேறு எந்த வகையான எழுத்திலும் நான் உணர்ந்ததில்லை. எந்த வகையான எழுத்தையும் நான் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை. ஒவ்வொரு எழுத்துக்கும் ஒரு உணர்வு. நான் பரவசத்தை இயற்கை எழுத்தில் அடைகிறேன்.

நேற்று காட்டுயிர் ஆராய்ச்சியாளர் ப. ஜெகநாதன் அவர்களின் வலைப்பதிவை நானும் என் குழந்தை கோசியும் பார்த்தோம். நான் படித்தேன், அவன் பதிவின் ஊடாக இருந்த காட்டுயிர் புகைப்படங்களை ரசித்தான். தமிழில் காட்டுயிர் எழுத்தாளர்கள் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய அளவிலே இருக்கிறார்கள். அதில் நிச்சயம் ப. ஜெகநாதன் குறிப்பிடத்தகுந்தவராக கொள்ளலாம். இவருடைய பறவைகள் பற்றிய நூலான பறவைகள் :அறிமுகக் கையேடு (க்ரியா வெளியீடு, மற்றொரு ஆசிரியர் ஆசை) நூலை படித்திருக்கிறேன். அப்போதுதான் இவரைத் தெரிந்துகொண்டேன். தமிழகத்தில் காணப்படும் பறவைகளின் தமிழ் பெயர்கள், அவற்றின் தோற்றம், பொதுவான இயல்புகளை படங்களோடு வெளியிட்டிருக்கும் அந்த நூல் பறவைகள் பற்றி அறிதலில் ஆர்வமிருப்பவர்கள் சிறந்த ஆரம்ப நிலை வழிகாட்டி. என் குழந்தைக்கு பறவைகள் பற்றிச் சொல்லித்தரவும் இதைத்தான் நான் பயன்படுத்துகிறேன். தமிழில் இப்படியொரு நூல், இதை விரிவுபடுத்திய அடுத்தடுத்த நூல்கள் நிறைய வரவேண்டும். அந்த வகையில் க்ரியாவும் ப.ஜெகநாதன் மற்றும் ஆசை ஆகியோர் பாராட்டுக்குரியவர்கள்.

நான் குறிப்பிடவந்தது பா.ஜெகநாதன் இயற்கையை ரசனையோடு எழுதக்கூடிய கட்டுரையாளராகவும் இருக்கிறார் என்பதே. கடந்த 4 ஆண்டுகளாக பல்வேறு பத்திரிகைகளில் அவ்வவ்போது எழுதிவந்திருக்கிறார். எனக்குத்தான் தெரியவில்லை. இயற்கை எழுத்தைப் பொறுத்தவரையில் இயற்கையின் மீது அன்பு கொண்ட ஒருவரால் மட்டுமே சிறந்த எழுத்தை உருவாக்க முடியும். அந்தவகையில் ப.ஜெகன்நாதனின் எழுத்தில் இயற்கை மீதான அன்பு பல கட்டுரைகளில் புலப்படுகிறது. கோடையில் பூத்துக்குலுங்கும் கொன்றை மரங்களை நம்மில் எத்தனை பேர் ரசிக்கப் பழகியிருக்கிறோம். கொன்றை பற்றிய ஒரு கட்டுரைக்கு பொன் என கொன்றை மலர் என கவித்துமாக தலைப்பு வைத்திருக்கிறார். பல கடினமான வாழ்க்கைச் சூழல்களை நான் இந்தக் கொன்றை மலர்களிடம் தொலைத்திருக்கிறேன். இதன் பெயரே ஒரு கவிதைப்போலத்தான் எனக்குத் தெரிகிறது. இயற்கை எழுத்து என்பது வெறுமனே ரசிப்பது மட்டுமல்ல, அதன் அறிவியல் தன்மையையும் பேச வேண்டும். அதையும் செய்கின்றன இவருடைய எழுத்துக்கள். இயற்கை எழுத்தின் மேல் ஆர்வமுள்ளவர்கள் இவருடைய வலைதளத்திற்குச் சென்று கட்டாயம் படியுங்கள். நேற்றும் இன்றும் நானும் என் குழந்தையும் இவருடைய வலைதளத்திற்குச் சென்று ரசித்தோம்.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ர்ப்ப்பை வாய் புற்றுநோய் சோதனைக்காக பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இந்தியப் பெண்களை பயன்படுத்துவதாக வினவில் இன்று படித்தேன். இதுகுறித்து 2010ல் மருத்துவர் புகழேந்தி கொடுத்த தகவலின் அடிப்படையில் அப்போது நான் பணியாற்றிய இதழில் இந்த கட்டுரையை எழுதியிருந்தேன். அப்போது ஆந்திரா, குஜராத் போன்ற மாநிலங்களில் பழங்குடியினப் பெண்களை இந்த சோதனைக்காக பயன்படுத்தியிருந்தார். அந்த சோதனையில் 3 பெண்கள் தடுப்பு மருந்து உட்கொண்டு பரிதாபதாக உயிரிழந்தார்கள். அந்த சமயத்தில் அதைப் பற்றி சில மாற்று இதழ்களில் கட்டுரைகள் வந்தன. ஆனால் இப்படி இந்தியப் பெண்கள் சோதனை எலிகளாக்கப்படுவது நிறுத்தப்படவில்லை. இப்போது தமிழகம்வரை இந்த சோதனைக்களம் விரிவுபடுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதைக் கண்டிக்க, இதைத் தடுத்த நிறுத்த ஏன் யாரும் அக்கறை காட்டவில்லை. அரசியல் கட்சிகள், சமூக ஆர்வலர்களுக்கு இதெல்லாம் பெரிய பிரச்னையாகப் படவில்லையா? நாளை நம் வீட்டுப் பெண்ணும் சோதனை எலியாக்கப்படலாம் என்பதை இவர்கள் உணர்வார்களா?

அறத்தின் மேல் நம்பிக்கை கொள்ள வைத்த சவுக்கு!

சவுக்கு தளம் தடை செய்யவேண்டும் என்கிற அறிவிலித்தனமான உத்தரவு வந்த வேகத்தில் குப்பைத்தொட்டிக்குள் போய்விட்டது. அது அப்படித்தான் போகும். ஆனால் ஊடகத்தை முடக்கும் அளவுக்கு நீதித்துறை சிலரின் கைபாவையாக மாறியிருப்பது அதிகாரத்தின் உச்சக்கட்டம். வாய்கிழிய அறம் பேசும் ஊடகங்கள் செய்ய வேண்டிய வேலையை செய்திருக்கிறது சவுக்கு. ஒரு வலைத்தளம் மிகப்பெரிய ஊழலின் முக்கியமான ஆதாரத்தை வெளிக்கொண்டு வந்திருப்பது இந்திய ஊடக வரலாற்றில் இதுவே முதல்முறை. இணைய ஊடகத்தில் இதை முக்கியமான வரலாற்று நிகழ்வு என்றே சொல்லலாம்.

சமீபத்தில் அறம் பேசும் சில பத்திரிகையாளர்களால் நான் வேலையிழந்து நெருக்கடிக்கு உள்ளானேன். மிகவும் சோர்வான தருணம் அது. அறப் புரட்சியாளர்களுக்கு சத்தியமாக நான் நல்லதையும் செய்யவில்லை, கெட்டதையும் செய்யவில்லை. நான் வேலையில் இருக்கக்கூடாது, அல்லது எனக்கு வேலை கிடைக்கக்கூடாது என்பதில் அவர்கள் ஏன் இத்தனை காழ்ப்போடு இருக்கிறார்கள் என்று சத்தியமாக இதுவரை எனக்குத் தெரியவில்லை. இந்த அறம் பேசும் ஊடகக்காரர்களை சவுக்கு தோலுரித்துப் போட்டது! இங்கே இன்னொன்றை தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன். அந்தக் கட்டுரைகளில் நான் எந்த இடத்திலும் வரவில்லை. எந்தவிதமான தகவல்களும் சவுக்கு நான் தந்ததில்லை. ஆனால் நான் நேரடியாக கண்டவற்றை அப்படியே எழுதியிருந்தார்கள் சவுக்கில். என்னைப் போல் பாதிக்கபட்டவர்களின் குரலாக அது இருந்தது.

நான் சோர்ந்து போகும்போதெல்லாம் எனக்கு நம்பிக்கை அளித்தவர்கள் வினவு தோழர்கள். இப்போது சவுக்கும் அதில் இணைந்து கொண்டுள்ளது. சவுக்கின் பணி தொடர வேண்டும். எந்தவித சமரசங்களுக்கும் அதில் அது இசைந்துகொடுக்கக்கூடாது. ஊடகத்தின் எதிர்காலம் என்பது அச்சு ஊடகத்திலோ, காட்சி ஊடகத்திலோ இல்லை அது இணையத்தில்தான் இருக்கிறது. சமரசங்களுக்கு இசைந்து கொடுக்காத ஊடகமாக சவுக்கு வளர வேண்டும் என்று இந்த தருணத்தில் விருப்பம் தெரிவிக்கிறேன்.

இரவு கொண்டாட்டத்தை முதலில் விடுங்கள்!

உமா சக்தியின் முகநூல் குறிப்பைப் பார்த்து எனக்கு முதலில் வியப்பு ஏற்பட்டது. தமிழின் முதன்மையான ஒரு ஊடகத்தை கேள்வி கேட்கும் துணிவு இவருக்கு எப்படி வந்தது என்பதே காரணம். உமாவைப் பற்றி குடும்பம், குழந்தை, கவிதை என மென்மையான விஷயங்களே எழுதுவதாக சிலர் விமர்சித்ததுண்டு. இதைப்பற்றி உமாவும் எழுதியிருந்தார். முரண்பாடு இதில்தான் இருக்கிறது. உள்ளூர் விவகாரத்திலிருந்து உலக விவகாரம் வரை  போராடும் ஊடக போராளிகள் எல்லாம் தேவையான நேரத்தில் மட்டும் எனக்கும் இதற்கும் எந்த தொடர்புமே இல்லை என்கிறமாதிரி கள்ள மெளனம் சாதிக்கும்போது உமாவிடம் இருக்கும் துணிவை பாராட்டியே ஆக வேண்டும். ஆக முற்போக்கு என்பது வார்த்தையில் இல்லை, செயலில்தான் இருக்கிறது. இதை தெரியபடுத்திய இன்னொரு சந்தர்ப்பம் இது.

பேப்பர் கட்டுகளை கரைத்து குடித்துவிட்டு இந்த முற்போக்கு பத்திரிகையாளர்கள் விடும் ஏப்பம் பல நேரங்களில் எரிச்சலை ஏற்படுத்துவண்டு. என்னுடைய அனுபவத்தில் இப்படியொரு சம்பவம். ஒரு காட்சி ஊடகத்தில் பணியில் சேர்ந்திருந்த புதிது. அப்போது அறிமுகமானார் அவர். முற்போக்குவாதி, பெரியாரிஸ்ட், கம்யூனிஸ்ட் இப்படி பெரிய லிஸ்ட்டுடன்தான் தன்னை காட்டிக்கொள்வார். நான், அவர், உடன் பணியாற்றிய இரண்டு தோழிகள் நண்பர்களானோம். நாங்கள் பணியாற்றிய அந்த நிறுவனத்தில் அந்த உயரதிகாரியின் ஆட்டம் அதிகமாக இருந்த காலகட்டம் அது. அவரை திட்டி தீர்க்கவே நாங்களெல்லாம் ஒன்று கூடினோம். வாரத்தின் ஏதோ ஒரு நாள் மயிலை பார்க்கில் கூடி இதுபோன்ற பிரச்னைகளை பேசி தீர்வு காண வேண்டும் என்பது எங்கள் திட்டம். முதல் நாள் வந்தது அந்த முற்போக்குவாதியைத் தவிர, எங்கள் மூவருக்கும் ஊடகங்களில் இருக்கும் இதுபோன்ற அதிகாரிகளுக்கு எதிராக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்கிற கோபம் அதிகமாக இருந்தது. மூவரில் நானும் இன்னொரு தோழியும் படிக்கும் பழக்கம் உள்ளவர். இன்னொரு தோழிக்கு அந்த பரிட்சையம் எதுவும் இல்லை. ஆனால் எங்கள் இருவரைவிட அவருக்கு அந்த அதிகாரியின் மேல் கோபம் அதிகம். இதில் எங்கள் மூவருக்கும் அந்த அதிகாரிக்கும் நேரடியாக எந்த அச்சுறுத்தலும் இருந்ததில்லை. அந்த அதிகாரியால் பாதிப்புக்குள்ளான எங்களுடன் பணியாற்றிய சக தோழிகளின்மேல் எங்களுக்கு இருந்த அக்கறையாலும் எங்களுக்கும் இதுபோன்ற நிலைமை ஏற்படலாம் என்கிற அச்சத்தாலும் நாங்கள் கோபம் கொண்டோம். முதல் நாளும் வந்தது, முற்போக்கின் முகமூடி சாரி முகவரி, கையில் பெரியாரின் புத்தகத்தோடு வந்திருந்தார். அந்தக் காலத்தில் சுயமாரியாதை பெண்கள் இயக்கம் இருந்தது. அவர்கள் பெண்ணடிமைத்தனம் உள்ளிட்ட பெண்களை பாதிக்கும் பிரச்னை பற்றி பேசினார்கள். அதுபோல நாமும் ஒரு இயக்கத்தைத் தொடங்க வேண்டும் என்றார். சிறிது நேரம் தான் கையில் கொண்டுவந்திருந்த புத்தகத்திலிருந்து சில பக்கங்களை எல்லோருமாகப் படித்தோம். பிறகு, எங்களுடைய பேச்சு அலுவலகத்தில் அந்த அதிகாரியின் நடத்தைப் பற்றி திரும்பியது. இவரைப் போன்றவர்கள்தான் ஆர்வமாக பணியாற்ற வரும் பெண்களை மீண்டும் வீட்டுக்குள்ளே திருப்பி அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறார். இதைப் பற்றி பேசுவது, தீர்வு காண்பதுதான் இப்போதைய முதல் தேவை என்றேன் நான். இரண்டு தோழிகளும் இதையே உறுதிப்படுத்தினார்கள். ஆனால் முற்போக்கு தோழிக்கு அதெல்லாம் பெரிய பிரச்னையாகவே தெரியவில்லை. அதைப் பற்றி பேசுவதைக்கூட அவர் விரும்பவில்லை. நான்கைந்து வாரங்கள் இதே பாணியில் தொடர்ந்தது. ஒருகட்டத்தில் முற்போக்கு தோழி அந்த அதிகாரிக்கு சொம்பு தூக்கி என்பதை தெரிந்துகொண்டு சுயமரியாதை இயக்கத்துக்கு பெரிய வணக்கத்தை வைத்துவிட்டோம்.
இதை இப்போது சொல்லக் காரணம், ஊடகம் தொடர்பான சிக்கல்களை, பிரச்னைகளை எழுதும்போதெல்லாம் முற்போக்கு என்று காட்டிக்கொள்ளும் பெண்களெல்லாம் மெளனம் காக்கிறார்கள். அலுவலகத்தில் உள்ள பிரச்னைகளைப் பேசினால் தாங்கள் பணியாற்றும் நிறுவனத்தில் தங்களுக்கு ஏதாவது பாதிப்பு வரும் என்பதற்காக மெளனம் காக்கிறார்கள் என்று குறுக்கிவிட முடியாது. இதை இப்படி சொல்லலாம் பச்சையான கள்ளத்தனம்! பச்சையான சுயநலம்! அந்த வகையில் உமா சக்தியின் வெளிப்படைத் தன்மையை நான் வரவேற்கிறேன். அவரை நான் கவிஞராகவோ, எழுத்தாளராகவோ, முற்போக்குவாதியாகவோ பார்க்கவில்லை. சாதாரண உழைக்கும் பெண்ணாக பார்க்கிறேன்.10 மணி வரை வேலைப்பார்த்துவிட்டு அம்பத்தூர், தாம்பரம், அரக்கோணம் என புறநகர் தாண்டி அகால நேரங்களில் வீடு திரும்பும் பெண்களை நினைத்துப் பாருங்கள். அடடா இரவு எத்தனை ஏகாந்தமானது என்று சொன்னால் அடிக்க கை ஓங்குவார்கள். ஒருபக்கம் பசியும் இன்னொரு பக்கம் நாள்முழுக்க உழைத்தன் களைப்பும்தான் அவர்களிடம் தெரியும். இரவு 12 மணிக்கு அரை டவுசர் போட்டுக்கொண்டு மவுண்ட் ரோடில் டீ குடிக்க முடிந்தால் அதுதான் பெண்சுதந்திரம் என்று நினைக்கிறீர்கள்போல. அல்லது பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு ஆட்பட்ட பெண்ணைப் பற்றி எழுதுவதும் பாலியல் சுதந்திரம் பற்றி பேசுவதுதான் பெண்ணியம் அதை எல்லாம் பேசினால்தான் உங்களை முற்போக்கு என்று ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று வரையறை வைத்திருக்கிறீர்களா? எதுவாகவோ வைத்துக்கொள்ளுங்கள் உழைக்கும் பெண்களின் அன்றாட பிரச்னையை பேசாதவரை உங்களுடைய முற்போக்கு பெண்ணிய சிந்தனையெல்லாம் பாதுகாப்பாக புத்தகங்களுக்குள்தான் அடக்கமாக இருக்கும். தன்னுடன் பணியாற்றும் சக தோழியின் பிரச்னையை பேசாத, எழுதாத உங்களுடைய பேனா உலக பெண்களை எப்படி உய்வித்து விட முடியும்? உமா சக்தி எழுதி மூன்று நாட்களாகிவிட்டது, அது வெறுமனே ஒரு முகநூல் குறிப்பாக மட்டுமே போய்விட்டது, போய்விடும். பத்திரிகையாளர்களுக்கு என்று நான்கைந்து சங்கங்கள் இருப்பதாக அறிகிறேன். எனக்குத் தெரிந்து இந்த சங்கங்களில் எல்லாம் கல்யாண விழாவும் காதணி விழாவும்தான் நடக்கிறது. ஊடக முதலாளிகளிடம் வாலாட்டும் இவர்களிடம் பெண் பத்திரிகையாளர்களின் பாதுகாப்புக்காக என்ன செய்தீர்கள் என்றா கேட்க முடியும்?