ட்ரம்போவும் நானும்

‘Tumbo’ படத்தைப் பார்த்து முடித்தேன். ட்ரம்போவுடன் என்னை பல இடங்களில் பொறுத்திப் பார்க்க முடிந்தது. ஜேம்ஸ் டால்டன் ட்ரம்போ 40களில் முன்னணியில் இருந்த ஹாலிவுட் திரைக்கதாசிரியர். அமெரிக்க கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினராக இருந்த பலரை அன் அமெரிக்கன் அக்டிவிடீஸ் கமிட்டி பட்டியலிட்டு, அவர்களை பொது வாழ்க்கையிலிருந்து துரத்தியடித்தது. அவர்கள் வேலை இழந்தார்கள்; கடனால் அவதிப்பட்டார்கள்; சிலர் தற்கொலை செய்துகொண்டார்கள். அதிக சம்பளம் வாங்கும் முன்னணி திரைக்கதாசிரியராக இருந்த ட்ரம்போ, கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உறுப்பினர் (கம்யூனிஸ்டுகள் ரஷ்ய உளவாளி என்கிற பிரச்சாரத்தை அமெரிக்கா முன்னெடுத்தது) என்ற காரணத்தால், எவ்வித அரசு விரோத நடவடிக்கைகளிலும் இறங்காதபோதும் சிறை தண்டனை விதிக்கப்பட்டார். சினிமா மூலம் தங்களுடைய கருத்துக்களை பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள் என்பதற்காக கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு சினிமாவில் இயங்க தடை விதிக்கப்பட்டது.

சிறை தண்டனைக்குப் பிறகு, தன்னுடைய வசதியான பண்ணை வீட்டில் விற்றுவிட்டு, நகரத்துக்குள் குடும்பத்துடன் குடியேறுகிறார் ட்ரம்போ. தன்னுடைய குடும்பம் எவ்விதத்திலும் துன்பங்களை அனுபவிக்க அவர் விரும்பவில்லை. முதல் நிலையில் இருந்த அவர், மூன்றாம் தரமான படங்களுக்கு திரைக்கதை எழுதுகிறார் சொற்ப சம்பளத்துக்காக. ஹாலிவுட்டில் இயங்க தடை விதிக்கப்பட்டிருந்ததால் புனைப் பெயர்களில் ஒரு நாளைக்கு 18 மணி நேரம் எழுதி குவிக்கிறார். அவர் புனைப் பெயரில் எழுதிய திரைக்கதைகளுக்கான 2 ஆஸ்கர் விருதுகளும் கிடைக்கின்றன. ட்ரம்போவிடம் பேசுவதைக்கூட அவமானமாக கருதி அவரை உதாசீனப்படுத்திய பலர், அவர் புனைப்பெயரில் எழுதிய திரைக்கதைகள் வெற்றியடைவதை மோப்பம்பிடித்து தங்களுடைய படத்துக்கும் திரைக்கதை எழுதித்தரும்படி கெஞ்சுகிறார்கள், ஆனால் புனைப்பெயரில்தான் எழுத வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன். காலம் மெல்லச் சுழலுகிறது. எந்தவித குற்றமும் இழைக்காத ட்ரம்போவுக்கும் அவரைப் போன்ற கம்யூனிஸ்டுகளுக்கும் தண்டனை தந்த ஹாலிவுட்டுக்கு தன்னுடைய வெற்றியின் மூலம் பதிலடி தருகிறார் ட்ரம்போ. அவருடைய திறமையை உணர்ந்த இயக்குநர்கள் நடிகர்கள் அவருடைய பெயரை திரையில் போடுகிறார்கள். ஆஸ்கர் விருது பெற்ற திரைக்கதைகளை எழுதியது தான் தான் என ட்ரம்போ பகிரங்கப்படுத்துகிறார். காலம் தாழ்ந்து ஆஸ்கர் விருதுகள் அவரைத் தேடி வருகின்றன. தங்களுடைய தடைக்கு எதிராக சட்டரீதியாக போராடுவதைக் காட்டிலும் தன்னுடைய திறமையால் போராடுவதை நியாயப்படுத்துகிறார் ட்ரம்போ. திட்டமிட்டு ஒதுக்கப்பட்ட ஒருவனின் போராட்டம்-வெற்றி என்பது மட்டுமல்ல இந்தப்படம்.

ட்ரம்போவுடன் என்னை பல இடங்களில் பொறுத்திப் பார்க்க முடிந்தது என தொடக்கத்தில் சொல்லியிருந்தேன். ட்ரம்போ போல நான் கம்யூனிஸ்ட் அல்ல; கம்யூனிஸ்ட் ஆதரவாளர் என்று சொல்லிக்கொள்ளலாம். எந்தவித அரசியல் நடவடிக்கைகளிலும் போராட்டங்களிலும் கலந்துகொண்டதில்லை. அவரைப் போல புகழ்பெற்ற நிலையில் எல்லாம் இருந்ததில்லை. ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் தமிழ் வெகுஜென இதழ்களில் எழுதிக்கொண்டிருந்த பெண்களில் எனக்கொரு தனித்த அடையாளம் இருந்தது. குங்குமத்தில் நான் எழுதிய கட்டுரைகளுக்காக என்னை பணியாற்ற அழைத்த ஆனந்தவிகடன் என்னை எட்டு மாதங்களில் வெளியே அனுப்பியது. வெளியேற்றுவதற்கு ஒரு சில வாரங்களுக்கு முன்புவரைகூட என்னுடைய கட்டுரை கவர் ஸ்டோரியாக வந்திருந்தது. தலைமை பதவியில் இருந்தவர்களின் ஈகோவில் நான் பலியானேன். நான் வேலையே செய்வதில்லை என என்னை ஒதுக்கினார்கள். நான் ஒதுங்கிவிட்டேன்.

அடுத்தது, சன் நியூஸில் வேலை. செய்தி பிரிவில் உதவி ஆசிரியராக என்னை பணிக்குச் சேர்த்துக்கொண்டார்கள். செய்தி பிரிவின் ஆசிரியர் என்னை சும்மாவே உட்கார வைத்திருப்பார். எனக்கு ஜுனியராக இருந்த பெண்கள், அதிக சம்பளத்துடன் அங்கே சிறப்பு நிருபர்களாக இருந்தார்கள். சும்மா இருக்கப் பிடிக்காமல் அவர்களுக்கு ஐடியாவும் கொடுத்து ஸ்கிரிப்டும் எழுதிக்கொடுப்பேன். அதை செய்தி பிரிவின் ஆசிரியர் தன்னுடைய கேபினில் அமர்ந்து பார்த்துக்கொண்டுதான் இருப்பார். சிறப்பு நிருபர் ஒப்புதலுக்காக எடுத்துச் செல்லப்படும் அந்த ஸ்கிரிப்ட் உடனே ஓகே செய்யப்படும், சிறப்பு செய்தியாகவும் வந்துவிடும். ஆனால், எனக்கு எந்த வேலையும் தரமாட்டார். உலகச் செய்தி எழுதும் பணிகூட கிடைக்காது. தானாக முன்வந்து எழுதினாலும் படித்து பார்த்துவிட்டு, ஓரமாக வைத்துவிடுவார். மூன்று மாதங்கள் சம்பளமே வாங்காமல் அலுவலகம் வந்து போனேன். அப்போது ஸ்கராலிங் நியூஸ் எழுதிக்கொண்டிருந்தவர் போய்விட்டதால், என்னை அங்கு போட்டார். அது ஒரு தண்டனைக்குரிய பணி, நியூஸ் ரூமில் இருப்பதிலேயே மதிப்பற்ற பணி என்றுதான் அங்கே இருப்பவர்கள் பார்ப்பார்கள். சிறு தவறுகளுக்காகக்கூட எல்லோர் முன்னிலையிலும் அவமானப்படுத்துவார் அந்த ஆசிரியர். ஆ.வியிலிருந்து வந்த பிறகு, நீண்ட நாட்கள் கழித்து நான் எழுதிய கட்டுரை பெயர் இல்லாமல் கவர் ஸ்டோரியாக வந்திருந்தது. அதே நேரத்தில் நியூஸ் ரூமில் இருந்தவர்கள் , செய்தி ஆசிரியர் என்னை எழுதத் தெரியவில்லை என கேலி பேசியபோது சிரித்தார்கள். வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத, மறக்கக் கூடாத தருணம் அது. செய்தி ஆசிரியர் ஏன் என்னிடம் அப்படி நடந்துகொண்டார்? என்னிடம் மட்டுமல்ல, என்னைப் போன்ற பல பெண்களின் கனவுகளை சிதறடிப்பதுதான் அவருக்கு முழு நேர வேலையே! என்னுடைய திறமையை வெளிப்படுத்த ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. நிஜம் நிகழ்ச்சி ஸ்கிரிப்ட் எழுதும் பணி, நீண்ட போராட்டத்துக்குப் பிறகு. எழுதத் தெரியாது என்று சொன்ன ஆசிரியர் சிறப்பாக எழுதியிருப்பதாக எல்லோர் முன்னிலையிலும் சொன்னார். என்னைப் பார்த்து சிரித்தவர்களும் ஒப்புக்கொண்டார்கள். சிறப்பாக எழுதினாலும் 5 எபிசோட் மட்டுமே வாய்ப்பு தரப்பட்டது. அதன் பிறகு வழக்கம்போல ஸ்க்ராலிங். திறமைக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை முழுமையாக சிதைந்தது.

வாழ்க்கைச் சூழலில் மீண்டும் உதவி ஆசிரியராக குமுதம் சிநேகிதியில் பணி. அரசியல்-சமூகம்-இலக்கியம் எழுதத் தெரிந்திருக்கலாம்; ஆனால் சமையல் குறிப்பு எழுதுவதே உங்களுக்கு வாய்க்கும். சமையல் குறிப்பு எழுதுவதை நான் கீழ்மையாகப் பார்க்கவில்லை. தமிழ் பத்திரிகை உலகம் அப்படித்தான் பார்க்கிறது. சமூகம் ஒன்றை எப்படி பார்க்கிறது என்பதைப் பொறுத்ததான், ஒன்றுக்கு பெருமையும் சிறுமையும் சேர்கிறது. மூன்று வருடங்கள் அந்த பணியில் கடுமையாக உழைத்த பின்னும், ஊழியராகக்கூட அங்கீகரிக்கவில்லை அந்நிறுவனம். என்னிலும் மூன்று வருடங்கள் சீனியராக பணியாற்றிய ஊழியருக்கும் அதே நிலைதான். 10 நிமிடங்கள் தாமதமாக பணிக்கு வந்தாலும் முழுநாள் சம்பளம் பிடித்தம் செய்வார்கள். அலுவலக நேரம் முடிந்த பிறகு பணியாற்றுவதெல்லாம் அவர்களுடைய கணக்கில் வராது. இரண்டு மூன்று ஊழியராக்குவது குறித்து பேசியும் எந்தவித நடவடிக்கையும் இல்லை என்ற நிலையில் வெளியேறினேன்.

வெளியேறிய நேரத்தில் மிகப்பெரும் கடன்சுமை இருந்தது. அம்மாவின் உழைப்பில் உருவான வீடு கடனில் மூழ்கிவிடும் அபாயத்தில் இருந்தது. தி இந்து தமிழ் ஆரம்பிக்க இருந்த நேரம், நானும் விண்ணப்பித்திருந்தேன். இரண்டு கட்ட தேர்வுக்குப் பிறகும் எனக்கு பணி கிடைக்கவில்லை. விசாரித்தபோது காரணம் என்ன என்பது நடுப்பக்க ஆசிரியருக்குத்தான் தெரியும் என்றார்கள். எனக்குத் தெரிந்தவரையில் அவர் வழியாக விண்ணப்பிக்காமல், வேறொருவர் மூலமாக விண்ணபித்ததுதான் நான் நிராகரிக்கப்பட்டதற்கு காரணமாக இருக்கும். என்னுடைய எழுத்தும் காரணமாக இருக்கலாம். கடன் பிரச்னை தீர்ந்துவிடும் என்று காத்திருந்த நேரத்தில் உங்களுக்கு அந்த வேலை கிடைக்காது, வேற பாருங்க என்ற பதில் வந்தால் இடிந்துபோய் உட்காருவோம். தலையில் கை வைத்து அமர்ந்தேன். நான் செய்த தவறுதான் என்ன?

அந்த நேரத்தில் அவள் விகடனுக்கு ஆட்கள் தேவை என்றார்கள். ஆசிரியரிடம் பேசினேன். நீங்கள் ஏற்கனவே பிரச்னை செய்துவிட்டு போனீர்கள் இல்லையா? (நான் எந்த பிரச்னையும் செய்யவில்லை. என்னை நீக்க முடிவு செய்திருந்தார்கள். அதை அறிந்து நானே விலகிவிட்டேன்) அந்த ஆசிரியரிடம் பேசுங்கள் என்றார். அந்த ஆசிரியரிடம் பேச முயற்சி செய்தேன். அவரை பேச விரும்பவில்லை போலும். அங்கே இருந்த நண்பர்களும்கூட உங்களுக்கு பணி கிடைக்க வாய்ப்பில்லை என்று விட்டார்கள். எப்படி கடனை அடைப்பேன்? இனி, நான் என்ன செய்வேன்? இரண்டு நாட்கள்தான் என்னுடைய துக்கம். மூன்றாவது நாள் நான் வாழத் தயாராகிவிட்டேன்.

எனக்கு எழுதத் தெரியவில்லையா? யாரிடமாவது காசு வாங்கி எழுதி மாட்டிக்கொண்டேனா? தனிப்பட்ட ‘ஒழுக்க’ பிரச்னைகளில் மாட்டிக்கொண்டேனா? எதுவுமே இல்லை. பிறகு ஏன் என்னை பிளாக்லிஸ்ட் செய்தார்கள்; செய்கிறார்கள்? நிச்சயம் இந்த நிறுவனங்களில் மீண்டும் நான் பணியாற்றப் போவதில்லை. இருந்தபோதும், அவர்கள் ஏன் என்னை ஒதுக்குகிறார்கள்?

இவர்களைப் பொறுத்தவரையில் நான் ஒரு தோற்றுப்போன பத்திரிகையாளர். பெண்கள் இதழ்களில் பணியாற்றிய அனுபவம் இருந்தாலும் என்னை அந்தப் பணிக்கு அழைக்க மாட்டார்கள். அப்படியே அழைத்தாலும் இரண்டாம் பட்சமான நிலையிலோ, ஆகக்குறைந்த சம்பளத்துக்கோ அழைப்பார்கள். எனக்கு நன்றாக எழுதத் தெரியும் என்று தெரிந்திருந்தும் கட்டுரை எழுதவோ, பத்தி எழுதவோ அழைக்க மாட்டார்கள்… அப்படியே வாய்ப்பு தந்தாலும் பெயர் போடுவதில் சீனியாரிட்டியை பின்பற்ற மாற்றார்கள், ஐந்து பக்கம் எழுதியிருந்தாலும் ஒரு பக்கம் எழுதியவரின் பெயருக்கும் பின்னால் போடுவார்கள். ஆமாம், இதெல்லாமும் இக்னோர் செய்வதுதான்.

கோஸ்ட் ரைட்டிங் போல, பிழைப்புக்காக நான் இப்போதும் எழுதிக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். என்னுடைய தேவைகளை சுருக்கிக் கொள்கிறேன். என்னை ஏளனமாகப் பார்க்கிறவர்களை, பார்க்காதமாதிரி கடந்து போகிறேன். என்னுடைய மாத வருமானம் அதிகபட்சம் ரூ.10 ஆயிரம். இறக்கமுள்ளவர்கள் எனக்குப் பணி தருகிறார்கள். எழுதுவதன் மீதான காதலில் ஒரு இணையதளத்தை நடத்துகிறேன். ஒரு இதழ் முயற்சியிலும் இறங்கியிருக்கிறேன். ஆஸ்கர் விருது கிடைக்குமா? புக்கர் கிடைக்குமா? என்பதெல்லாம் இருக்கட்டும் தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருப்பதே இங்கே மிகப்பெரிய எதிர் போராட்டம்தான். ட்ரம்போவைப் பார்த்தபிறகு, நான் உணர்ந்தது இது.

Advertisements

Gone Girl

இரண்டு மாத அலுவலக குப்பைகளை நேற்று எதிர்பாராத விதமாக சுத்தம் செய்ய நேரிட்டது. இரவு 10.30 வரை இடைவிட்டு இடைவிட்டு பணி. அயற்சியில் தூக்கம் வரும் என்று பார்த்தால் ம்ஹூம்.. சேனல் மாற்றிக்கொண்டிருந்தபோது Gone Girl படம் துவங்கியிருந்தது. கேள்விப்பட்ட படம். டேவிட் ஃபின்சர் இயக்கியது. The Social Network, The Girl with the Dragon Tattoo படங்களின் இயக்குநர். எனக்கு இரண்டு படங்களும் பிடித்திருந்தது. Gone Girl ஐ அவருக்காகப் பார்த்தேன்.

ஐந்து வருட திருமண வாழ்க்கையில் கணவன் மனைவிக்கும் இடையே விரிசல். மனைவி ஒரு நாள் காணாமல் போகிறார். செயவதறியாது தவிக்கும் கணவர் அவராகவே காவலர்களிடம் செல்கிறார். துப்பறிவாளர்கள் விசாரிக்கிறார்கள். கணவரே மனைவியை கொன்றிருக்கலாம் என்கிற கோணத்தில் அவர்களுக்கு துப்பு கிடைக்கிறது. மனைவி ஒரு எழுத்தாளர். திருமணத்துக்கு முன் நிறைய எழுதிக்கொண்டிருந்தவர். சிறார் இலக்கியத்தில் தனக்கென ஓர் இடத்தை பிடித்தவர். திருமணத்துக்குப் பிறகு, நிறைய படிக்கிறார்; எழுதவில்லை. ஆனால் தன்னுடைய திருமண வாழ்க்கை குறித்து எழுதி வைக்கிறார். ஐந்தாண்டு காலத்தில் தங்களுக்குள் இருந்த காதல் எப்படி மெல்ல மெல்ல காணாமல் போகிறது என்பதை எழுதுகிறார். அந்த டைரியை, கணவரின் அப்பாவுக்குச் சொந்தமான வீட்டில் ஒரு ரகசிய இடத்தில் துப்பறிவாளர்கள் கண்டெடுக்கிறார்கள். தன்னை கணவர் எப்போது வேண்டுமானாலும் கொல்லலாம் என எழுதியதோடு டைரியின் கடைசி குறிப்பு முடிகிறது. டைரியை ஆதாரமாகக் கொண்டு கணவர் கைது செய்யப்படுகிறார்.

இதற்கிடையே கணவர் தன் மாணவி ஒருத்தியுடன் ரகசிய உறவில் இருப்பதும் அம்பலமாகிறது. தொலைக்காட்சிகள் கொடூர கணவர் என தீர்ப்பு எழுதுகின்றன. காவல்துறை கொலையான மனைவியின் சடலத்தை தேடிக்கொண்டிருக்க மனைவி, காரில் எங்கோ பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறார். தன்னுடைய சுதந்திரத்தை, செல்வாக்கான வாழ்க்கையை இழக்கக் காரணமாக இருந்தவன், தனக்கு துரோகம் இழைத்தவனுக்கு தான் தக்க தண்டனை கொடுத்துவிட்டதாக சொல்கிறாள் அவள். கணவனை கொலை வழக்கில் சிக்க வைக்க தானே அனைத்து திட்டங்களையும் தீட்டியதையும் நினைத்துப் பார்க்கிறாள். துரோகம் இழைத்த கணவனுக்கு மனைவி கற்பித்த பாடம் என முடிகிறது போல நினைத்தால் படத்தின் ஒருபாதி தான் இது. (டேவிட் ஃபின்சரின் The Girl with the Dragon Tattoo படத்திலும் இப்படி முடிவது போன்று முடிந்து கதை நீளும்)

எந்தவொன்றும் இன்னொரு கோணம் இருக்குமல்லவா? அதுபோல படத்தின் அடுத்த பாதி இன்னொரு கோணத்தின் கதையை சொல்கிறது. இரண்டாம் பாதி விஷுவலாக செதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. மனைவியாக நடித்த ரோஸ்மண்ட் பைக்கின் உடல்மொழி, பார்வையாளர்களை ஒன்றி இழுக்க வைக்கக்கூடியது. (சிறந்த நடிகைக்கான ஆஸ்கருக்கு இவர் பெயர் பரிந்துரைக்கப்பட்டது) வெகுநேரம் இந்த கதாபாத்திரத்தின் தாக்கம் எனக்குள் இருந்தது.

புனையும் திறனுள்ள ஒரு பெண், எப்படி தன்னை சுற்றியுள்ளவர்களையும் உலகத்தையும் ஒட்டுமொத்தமாக நம்பவைக்க முடிகிறது என்பதே மீதிக்கதை. படத்தை பார்க்கும்போது அது பிடிபடும். அவள் ஏன் அப்படி செய்கிறாள்? குழந்தை பருவத்தை பிடிங்கிக்கொண்ட வளர்ப்பு ஒரு காரணம். தன் சுயத்தை பிடிங்கிக்கொண்டு துரோகம் இழைக்கும் கணவன், மிக இக்கட்டான நிலையிலும் தன்னை வெறும் உடலாகப் பார்க்கும் காதலன் என அந்தப் பெண்ணை தேர்ந்த கிரிமனலாக மாற்றக் காரணங்கள் இருக்கின்றன. இறுதியில் அவள் தனக்கான நீதியை தானே தேடிக்கொள்கிறாள். அவளை சுற்றியுள்ளவர்கள் தண்டனை பெறுகிறார்கள். பார்க்கவேண்டிய படம்தான்!

காண்டம் குறித்து குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித் தருவதில் என்ன தவறு?

‘மனிதர்கள் எல்லா நேரத்திலும் ஒரேமாதிரியாக நடந்துகொள்வதில்லை’ இந்த வாக்கியம் யாருக்குப் பொருந்துகிறதோ இல்லையோ ராதிகா சரத்குமாருக்கு சரியாகப் பொருந்தும். அவருடைய சமீபத்திய நடவடிக்கைகள் அப்படித்தான் இருக்கின்றன. சிம்புவின் பீப் பாடலை ஏற்றுக்கொள்கிற ராதிகா, வயது வந்த ஒரு இளைஞன், காண்டம் கேட்பதாக வைக்கப்பட்ட ஒரு திரைப்படக்காட்சியை பழமைவாதிகள் பாணியில், “அய்யோ அதெப்படி காண்டம் கேட்பதை படத்தில் வைக்கலாம்” என்று சீறுகிறார். “என் மகன் காண்டம் பற்றி கேட்டால் நான் என்ன சொல்வேன்” என 30 ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் செல்கிறார்.

திராவிட இயக்கத்தின் மிகப் பெரும் கலைஞனாகக் கொண்டாடப்படும் எம். ஆர். ராதாவின் மகள் இப்படி கேட்பதை எம். ஆர். ராதா எப்படி பகடி செய்திருப்பாரோ? இருக்கட்டும். எம். ஆர். ராதாவின் மகளாகப் பிறந்து, லண்டனில் படித்த ராதிகா நிச்சயம் பிற்போக்குத்தனமான சிந்தனையுடையவர் என்று சொல்ல முடியாது. சினிமாவில் இருக்கும் சுயசிந்தனை உள்ள சில பெண்களில் இவரும் ஒருவர்.

எத்தனை சிறுவயது பெண்கள் வேண்டாத கர்ப்பத்தால் தங்களுடைய எதிர்காலத்தை இழந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அவர் அறியாமாட்டார் என்று நம்புவதற்கில்லை. பாலியல் கல்வியை பள்ளிகள் கற்றுத் தர வேண்டும் என்று சமூக ஆர்வலர்கள் வலியுறுத்துவதே இதன் பின்னணியில்தானே! வெளிநாடுகளில் பதின்பருவ பிள்ளைகள் பள்ளிக்குச் செல்லும்போது புத்தகப் பையில் கட்டாயம் காண்டம் இருக்க வேண்டும். அப்படி காண்டம் வைத்து அனுப்பாத பெற்றோரை, ஆசிரியர்கள் கூப்பிட்டு, “நிங்களெல்லாம் நல்ல பெற்றோர்தானா ?” என்று கேட்பார்கள்.

நம்முடைய காலாச்சாரம் அந்த அளவுக்கு ‘தாராளமய’மாக்கப்படவில்லை என்றாலும், சமூக சூழல் மாறிவருவதை ஊடகத்தில் முக்கிய ஆளுமையாக இருக்கும் ராதிகாவும் தெரிந்து வைத்திருப்பார். மாறிவரும் சமூக சூழலுக்கு குழந்தைகள், பதின்பருவத்தினர் எப்படி தங்களை தயார் படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை சொல்லித்தரும் பாலியல் கல்வி வேண்டும் கல்வியாளர்கள் பரிந்துரைக்கிறார்கள்.

காண்டம் பற்றி என் மகன் கேட்டால் என்ன பதில் சொல்வேன்? என்று கேட்பதன் மூலம், அவருக்கும் விஷாலுக்குமான பிரச்சினையில் தவறான பிரச்சாரத்தை முன்னெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.  தன்னுடைய தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் மூலம் பெண்களின் மனதில் தனக்கொரு தனித்த இடம் பிடித்திருக்கும் ராதிகா, இப்படிச் சொல்வதன் பெண்களின் நலனுக்கு எதிரான பார்வையை முன்வைக்கிறார்.

பீப் பாடலில் இல்லாத சமூக விரோதம், காண்டம் கேட்பதில் இருப்பதாக அவர் வெளிப்படுத்தி வருவது, அவருடைய தனிப்பட்ட மோதல்களை தீர்த்துக் கொள்ளவே என்பதை ராதிகாவை பின் தொடரும் பெண்களில் எத்தனை பேர் அறிவார்கள்? தன்னை ஆதர்ஷமாக நினைக்கும் பெண்களுக்கு மட்டுமல்ல, தன் சொந்த மகனின் நலனுக்குமே ராதிகாவின் சிந்தனைகள் நல்லதல்ல.

உங்கள் நல்ல தாயாக இருக்க வேண்டும் என்றால், நிச்சயம் காண்டம் என்றால் என்ன என்று சொல்லிக்கொடுங்கள் ராதிகா!

தினச்செய்தி(4-1-2016) நாளிதழில் வெளியானது.

பணிபுரிய திருமணமாகாத, கர்ப்பம் ஆகாத, குழந்தைகள் இல்லாத பெண்கள் வேண்டும் என்றுகூட சொல்வார்கள்!

திருமணமாகாத, கர்ப்பம் ஆகாத, குழந்தைகள் இல்லாத பெண்கள்தான் முழுமூச்சில் உழைப்பார்கள் என்று மூடக் கருத்து ஊடக நிறுவனங்களிலும் இருக்கிறது. நான் என்னைடைய பிரசவத்துக்கு ஒரு வாரம் முன்பு வரைக்கும்கூட பணியாற்றினேன். நிறைவாகவே பணி செய்தேன். ஏற்கனவே அந்த நிறுவனத்தில் இரண்டு ஆண்டுகள் பணியாற்றியவள், இடைவெளிக்குப் பிறகு ஒன்பது மாதங்கள் நிறைவாகவே உழைத்தேன். பணிக்கு இடையூறு வந்துவிடுமோ என்று ஐந்து மாதங்கள் என் கர்ப்பத்தை மறைத்தேன். தீபாவளி நாட்களில் இதழ் பணிகளில், கடும் பசியுடன் இரவு எட்டு, எட்டரை வரைக்கும் பணியாற்றினேன்.

பிரசவத்துக்குப் பிறகு, மீண்டும் வந்து பணியாற்றலாம் என்று மட்டும் சொன்னார்கள். ஒரு மாதச் சம்பளம் கூட கொடுக்கவில்லை. ஆனாலும் மீண்டும் ஐந்து மாதம் கழித்து அந்த நிறுவனத்திலே சேர்ந்தேன். இரண்டு வருடங்கள் மேலும் உழைத்தேன். பணி நியமனம் கேட்டு பல முறைப் போராடினேன். தரவில்லை. எனக்கு ஊடக வாய்ப்பளித்தவர், என்னை ஊக்குவித்தவர், என்னுடைய ஆசிரியருக்கு பணியிலிருந்து விலகுகிறேன் என்று சொல்லிக் கொள்ளக்கூட விரும்பவில்லை. விலகிவிட்டேன்.

குழந்தை இருப்பதை நம்முடைய பணித்திறனை பாதிக்கும் என்றே பலர் நினைக்கிறார்கள். நம்முடைய திறமையும் அர்ப்பணிப்பும் எப்போதும் கேள்விக்குட்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது.

ராதிகா அப்தே நடித்திருக்கும் மைந்தரா விளம்பரம், என்னை எனக்கு நினைவு படுத்துகிறது. விளம்பரத்தில் ராதிகாவின் கதாபாத்திரம் பிரமாண்டமான அலுவலகம் அமைத்து புதிய தொழில் தொடங்கும் அளவுக்கு எனக்கு பொருளாதார வசதி இல்லையெனினும் என்னுடைய சுயமுயற்சிகள் குறித்து எப்போதும் யோசித்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்.

‪#‎RadhikaApte‬ ‪#‎BoldIsBeautiful‬

 https://youtu.be/rz5rAFAvqCs
 

 

தாய்மையின் உடலும் அழகானதே: கஸ்தூரி

kas

பிரபல தொலைக்காட்சி தொகுப்பாளரும் நடிகையுமான மலாய்கா அரோரா கான், தனக்கு குழந்தை பிறந்த புதிதில் தன்னுடலை கட்டுக்கோப்புடன் வைத்திருப்பதைக் காட்ட குழந்தையை தோள்களில் கிடத்தியபடி ஆடையில்லா படம் ஒன்றை எடுத்து வெளியிட்டிருந்தார். அந்தப் படம் குழந்தைப் பெற்றாலும் உடற்பயிற்சியின் மூலம் பெண் தன்னுடலை மீண்டும் இயல்பான நிலைக்குக் கொண்டுவரலாம என்பதைச் சொல்வதற்காக எடுக்கப்பட்டதாக சொன்னார் மலாய்கா.

ஊடக பிரபலமான மலாய்காவுக்கு உடற்பயிற்சி செய்து உடலைக் கட்டுக்கோப்பாக வைப்பது சாத்தியமாகலாம். ஆனால், சாதாரண ஒரு பெண்ணுக்கு அது அவ்வளவு சாத்தியமானதல்ல. குழந்தை பெற்றதால் உண்டான தொப்பையும் குழந்தையை வயிற்றில் சுமக்க ஆரம்பித்த பிறகு பெண்ணின் உடலில் ஏற்படும் ஹார்மோன் மாற்றங்களால் உடல் எடை கூடுவதும் அன்றாட வாழ்க்கைச் சூழலில் அந்தப் பெண் சுமக்க வேண்டியதாகிறது. தொப்பை,குண்டு என சுற்றத்தாரின் சொற்களையும் கூடவே சுமக்க வேண்டியிருக்கிறது.

தாய்மை அழகென்றால் தொப்பையும்கூட அழகுதானே என்கிறார் நடிகை கஸ்தூரி. தாய்மையின் உடலும் அழகானதே என்பதைச் சொல்ல Bodies Of Mothers என்ற பெயரில் அம்மாக்கள் தங்கள் குழந்தைகளுடன் எடுத்துக்கொண்ட ஒளிப்படத் தொகுப்பில் கஸ்தூரியின் படங்களும் இடம்பெற்றிருக்கின்றன.

கஸ்தூரி 90களில் முன்னணி நடிகையாக இருந்தவர். தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த நன்றாக தமிழ் பேசத் தெரிந்த நடிகை. சமீப காலமாக குணசித்திர வேடங்களில் நடித்துவருகிறார். தற்போது அமெரிக்காவில் கணவர், குழந்தைகளுடன் வசிக்கிறார். Bodies Of Mothers தொகுப்புக்காக கஸ்தூரி தன் குழந்தையை அணைத்திருப்பது போன்ற ஒளிப்படங்கள் சமூக வலைத்தளங்களில் சமீபகாலமாகப் பிரபலமாகி வருகின்றன. இதுகுறித்து கஸ்தூரி பகிர்ந்துகொண்டவை இங்கே…

“ஆங்கிலம் பேசக்கூடிய மேற்கத்திய நாடுகள்ல பெண்ணின் உடல் இப்படித்தான் இருக்கணும்ங்கிறத பத்தி நிறைய கட்டுப்பாடுகள வெச்சிக்கிட்டு இருக்காங்க. அதுவும் குழந்தை பிறந்த பெண்கள் தங்கள் உடல் பாழாயிட்டதா நினைச்சு ரொம்பவே மனசுஒடிஞ்சு போறாங்க. அதபத்தின கருத்தை மாத்தணும் தாய்மையின் உடலும் கொண்டாடப்படக்கூடியதேன்னு சொல்றதுக்குதான் பிரபல போட்டோகிராஃபர் ஜேட் Bodies Of Mothers தொகுப்பை உருவாக்கினாங்க. அவங்களும் ஒரு தாயா இந்த தொகுப்புல இடம்பெற்றிருக்காங்க.

என்னை அணுகினப்போ சந்தோஷமா நான் இதுக்கு ஒப்புக்கிட்டேன். எந்தவித ஒப்பனையும் இல்லாம. பிரசவத்துக்குப் பிறகான சோர்வோட, கண்களில் கருவளையத்தோட, பிரசவமாகி இயல்புக்குத் திரும்பாத வயிற்றோட இந்த ஒளிப்படத்துல இருப்போம். இதுவும் அழகுதானேங்கிறதை வலியுறுத்தறதுதான் நோக்கம். மூணு வருஷத்துக்கு முன்பு எடுத்த படங்கள் இவை” என்ற கஸ்தூரியிடம் இப்போது எப்படி இந்தப் படங்கள் பிரபலமானது என்றோம்..

“என்னுடைய பிரைவசியை என்னைக் கேட்காமலேயே விளம்பரப்படுத்திட்டாங்கன்னு ஒரு வருத்தம் இருக்கு. என்னோட சமூக வலைத்தள பக்கத்துல இந்தப் படத்தை பகிர்ந்திருந்தேன். அதை எடுத்து பல மீடியாக்கள் பயன்படுத்தியிருக்காங்க. அது அப்படியே இப்போ வைரல் ஆகிருச்சு.

இந்தப் படங்களைப் பார்த்து பல வித விமர்சனங்கள் வந்துச்சு. எல்லாம் மோசம்னு சொல்ல முடியாது. இணையத்துல வந்தபிறகு எல்லா விமர்சனத்தை ஏத்துக்கறதுக்கும் தயாரா இருக்கணும். ஒரு குழந்தைக்கு தாய் ஆகிட்டப் பிறகு, இதெல்லாம் இவங்களுக்குத் தேவையான்னு ஒரு சிலர் சொன்னாங்க. காசுக்காக இப்படிச் செய்யலாமான்னு ஒருசிலர் சொன்னாங்க. விரல்விட்டு சொல்லக்கூடிய சிலர் என்னுடைய மார்பகங்கள் பத்தி தரக்குறைவா பேசினாங்க.

உதவாங்கப் போறேன்னுதான் நினைச்சு என்னோட ஃபேஸ்புக் பக்கத்துல போட்டேன். ஆனா 97 சதவீத மக்கள் எனக்கு சப்போர்ட் பண்ணாங்க; எதிர்த்த பலரும்கூட அவங்க கட்டிக் காத்த கலாசாரம் போய்டிடுச்சேன்னுதான் பேசினாங்க. பாரதியாரையே தள்ளி வெச்ச ஊராச்சே? ஏற்கப்பட்ட கோட்பாடுகளை யார் உடைச்சாலும் அவங்களுக்குக் கிடைக்கிறது எதிர்ப்புதான்; விமர்சனம்தான்.

தனிப்பட்டவங்க சொன்ன விமர்சனங்களைத்தாண்டி, ஊடகங்கள்தான் அரை நிர்வாணப்படம், டாப் லெஸ் படம்னு போட்டு இந்தப் படம் எடுக்கப்பட்டதோட நோக்கத்தையே சிதைச்சிட்டாங்க. குறிப்பிட்ட ஒரு அறையில் நம்முடைய ரகசியங்களை பகிர்ந்துக்கறதுக்கும் மேடை போட்டு சொல்றதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு. ஒரு புத்தகத்தோட ஒரே ஒரு பக்கத்தை மட்டும் கிழிச்சுவச்சிக்கிட்டு முன்ன பின்ன பார்க்காம பேசக்கூடாது. நல்ல கருத்துக்களை மக்கள்கிட்ட கொண்டுபோய் சேர்க்கிற ஊடகங்கள் இப்படிச் செய்றது வருத்தமா இருக்கு” என்று தன்னுடைய பேச்சை வருத்தத்தோடு முடித்தார் கஸ்தூரி.