அரசு மருத்துவமனைகளை ஏன் வெறுக்கிறீர்கள்?

பிரபா கர்ப்பமானபோது அவருடைய வயது 24. கர்ப்பத்தை உறுதி செய்த பிறகு, அவருடைய உயரம்-எடையை(பாடி மாஸ் இன்டெக்ஸ்) கணக்கிட்டபோது, அவர் இருக்க வேண்டிய இயல்பான அளவைவிட குறைவான எடையைக் கொண்டிருந்தார். உயர் நடுத்தர குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பிரபா, சத்து குறைபாடுடன் இருந்தார். அவரை பரிசோதித்து அவருக்கும் அவர் கருவில் வளரும் குழந்தைக்குமாக சத்து மாத்திரைகள், தினசரி உணவில் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டிய உணவுகள் குறித்து அவருக்கு எடுத்துச்சொன்னார். கர்ப்பத்தின் ஒவ்வொரு கட்ட பரிசோதனையிலும் பிரபா சத்துள்ள உணவுகளை எடுத்துக் கொண்டது தொ¢ந்தது, கருவில் இருந்த குழந்தையும் ஆரோக்கியமாக வளர்ந்தது. எட்டாவது மாதத்தின் முடிவில் பிரபா நன்றாகவே பருத்திருந்தார், எடை கூடியதின் காரணமாக அவருக்கு கால்களில் நீர் கோர்த்துக் கொள்வது உள்ளிட்ட சிறு பிரச்னைகள் இருந்தன. பிரசவ வலி கண்டு அவரை மருத்துவமனையில் அனுமதித்தார்கள். குழந்தையின் எடை கூடுதலாக இருந்ததின் காரணமாக, பிரபாவால் இயல்பாக பிரசவிக்க முடியவில்லை. அறுவை சிகிச்சை செய்து குழந்தையை வெளியே எடுத்தார்கள். தாயும் சேயும் நலமாக இருக்கிறார்கள். பிரபா, இப்போது இயல்பான எடையைவிட 20 கிலோ கூடுதலாக இருக்கிறார்.
நீங்கள் இதுவரை படித்த பிரபாவின் பிரசவ கால அனுபவம், உங்களுடைய வாழ்க்கையிலும் நடந்ததாக இருக்கலாம். அல்லது உங்கள் குடும்பத்தில் யாருக்கேனும் நடந்திருக்கலாம். குறைந்தது உங்களுக்குத் தெரிந்து இதுபோல் நான்கு பெண்களுக்காவது இப்படிப்பட்ட பிரசவ அனுபம் நிகழ்ந்திருக்கும். சுகப்பிரசவம் என்பது இப்போது ஆச்சரியத்திற்குரிய ஒன்றாகிப் போன நிலையில் சிசேரியன் பிரசவம் இயல்பானதாகவிட்டது. இதிலென்ன தவறு என்பது உங்களுடைய அடுத்த கேள்வியாக இருக்கும். இதோ சில விஷயங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறோம்.

  1. குழந்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும் முன் பிரபா,தன்னுடைய உடல் எடை, ஆரோக்கிய நிலவரத்தைத் தெரிந்துகொள்ளாமல் கர்ப்பம் தரித்தது. இதற்கு அவருடைய கணவர் அல்லது துணைவரும் காரணமாக அமைந்தது.
  2.  மகப்பேறு மருத்துவர் பிரபாவின் உடல் எடை, குழந்தை வளர்ச்சி இரண்டையும் கருத்தில் கொண்டு சரிவிகித உணவுகள், தேவையான ஊட்டச்சத்து மாத்திரைகள் பரிந்துரைக்காமல் அபரிவிதமான வளர்ச்சியைத் தரும் மாத்திரைகள், உணவுகளைப் பரிந்துரைத்தது. இயல்பாக வீட்டு வேலைகளைக்கூட செய்ய பரிந்துரைக்காமல் நன்றாக ஓய்வெடுத்துக்கொள்ளும்படி பரிந்துரைத்து.
  3. கர்ப்பத்தின் அடுத்தடுத்த கட்ட பரிசோதனைகளிலேயே அளவுக்கு மீறிய உடல் எடையை கண்டுபிடித்துவிட முடியும். ஆனால் பெரும்பாலான மருத்துவர்கள் அதைச் செய்வதில்லை.
  4. கர்ப்பத்திற்குப் பிறகு, பிரபாவின் உடலமைப்பே மாறிவிட்டது. கூடுதலான உடல் எடையால் அவரால் இயல்பாக வீட்டு வேலைகளைச் செய்ய முடிவதில்லை. இது பின்னாளில் அவருக்கு ஒபிசிட்டி, சர்க்கரை, இரத்த அழுத்தம் போன்ற பாதிப்புகளையும் ஏற்படுத்தக்கூடும். சிசேரியன் பிரசவத்தின்போது முதுகுத்தண்டில் செலுத்தப்படும் மயக்க மருந்து, தலைவலியை ஏற்படுத்தக்கூடியது. மேலும் இதனால் பிரசவத்திற்குப் பிறகு, இயல்பான நாட்களில் பளுமிக்க பொருட்களைத் தூக்கும்போது முதுகுத்தண்டில் கடுமையான வலி ஏற்படும்.
  5. சிசேரியன் பிரசவத்தின்போது கர்ப்பப்பையை கிழித்தே, குழந்தை வெளியே எடுக்கப்படுகிறது. இதனால் அடுத்து கர்ப்பம் தரிக்கும்போது பிரசவம் மிகவும் சிக்கலாகி விடும். இன்னோரு முக்கியமான தகவல் சுகப்பிரசவத்தைவிட சிசேரியன் பிரசவத்தில் இரத்த இழப்பு அதிகமாக இருக்கும். சில நேரங்களில் பிரசவத்தின்போது ஏற்படும் அதிகளவு ரத்தப்போக்கால் பிரசவித்த பெண் மோசமான உடல்நல பிரச்னைகளை சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். அதில் உயிரிழப்பதும் அடங்கும்.
  6. சிசேரியன் மூலம் பிரசவித்த பெண்ணுக்கு, சிசேரியன் காயங்கள் சரியாகி இயல்பு நிலைக்கு திரும்ப குறைந்தது 3 மாதங்கள் ஆகும். இதனால் ஆரம்ப கட்ட தாய் சேய் பிணைப்பு பாதிக்கப்படுகிறது.

சிசேரியன் பிரசவம் எந்த சூழ்நிலையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது?
கடந்த நூற்றாண்டில் பிரசவத்தின்போது நிகழ்ந்த தாய் சிசு மரணங்களை குறைப்பதற்கு மருத்துவ ரீதியாக கைக்கொடுத்ததுதான் சிசேரியன் பிரசவ வழிமுறை. இந்தியா போன்ற மக்கள் தொகை மிக்க, ஏழ்மையான நாடுகளில் சத்து முறைபாட்டாலும் சிறு வயது திருமணங்களாலும் ஏற்படும் பிரசவ கால உயிர் இழப்புகளை குறைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் வளர்ந்த நாடுகளில் சிசேரியன் பிரசவத்தை ஒரு சொகுசான பிரசவ முறையாக அரசு சாராத மருத்துவர்கள் பொதுமக்களிடம் அறிமுகப்படுத்தினர். அது பெண்களை வசீகரித்தது. வலியில்லாமல், நிமிடங்களில் பிரசவம் முடிந்தது. அந்தப் போக்கையே இந்த பத்தாண்டுகளில் இந்தியா, பிரேசில், அர்ஜென்டினா போன்ற வளரும் நாடுகளில் உள்ள தனியார் மருத்துவமனைகள் பின்பற்றத்தொடங்கின.
ஒரு முரண்பாடான உண்மை என்னவெனில் ஏழ்மைமிக்க, மருத்துவ வசதிகளற்ற பெண்களின் பிரசவ கால இழப்பை தவிர்ப்பதற்காக கையாளப்பட்ட சிசேரியன் பிரசவ வழிமுறை, இன்று பணம் படைத்த நடுத்தர, மேல்தட்டு பெண்களுக்கே பயன்படுகிறது. இந்த உண்மைக்கு ஆதாரமாக இருக்கின்றன அரசு மகப்பேறு மருத்துவமனைகள். அரசு மருத்துவமனைகளில் நடக்கு பிரசவங்களில் 90க்கும் அதிகமான சதவிகிதம் சுகப்பிரசவங்களே நடக்கின்றன. பிரசவகால இறப்பை தவிர்க்கும் பொருட்டே அரசு மருத்துவமனைகள் சிசேரியன் பிரசவங்களைச் செய்கின்றன. ஆனால் இங்கே பிரசவம் பார்த்துக்கொள்பவர்கள் பெரும்பாலும் கீழ்த்தட்டு மக்களே. இதுகுறித்து சென்னையில் உள்ள மகப்பேறு மருத்துவமனையில் பணிபுரியும் மருத்துவர் ஒருவரிடம் பேசியபோது…
’’நடுத்தர மக்கள், அரசு மருத்துவமனைகளில் இருக்கும் கூட்ட நெரிசலைப் பார்த்து,நாம் ஏன் வரிசையில் நிற்க வேண்டும் என்று தனியார் மருத்துவமனைகளுக்குச் செல்கின்றனர். அவர்கள் சொல்லும் இன்னொரு காரணம், அரசு மருத்துவமனைகளில் சுகாதாரம் குறைவு என்பது. ஒரு நாளைக்கு நூற்றுக்கணக்கில் அரசு மருத்துவமனைகளுக்கு நோயாளிகள் வருகிறார்கள். அவர்கள் செய்யும் அசுத்தங்களைச் சுத்தம் செய்வதற்கு போதுமான துப்புறவு பணியாளர்களை நியமிப்பதில்லை. அதேபோல் அரசு மருத்துவமனைகள் அதிகமாக இருந்தால் கூட்ட நெரிசலைத் தவிர்க்கலாம். இதைச் செய்தால் அரசு மருத்துவமனைகளைத் தேடி எல்லாவிதமான மக்களும் வருவார்கள். மருத்துவம் நேர்மையோடு நடக்கும். இங்கே இன்னொரு தகவலைச் சொல்கிறேன். எங்களுக்கு வரும் சிசேரியன் கேஸில் பலவை தனியார் மருத்துவமனைகளால் முடியாது என இறுதி நேரத்தில் சொல்லப்பட்டு வருபவைதான். முடியாது என்று தனியார் மருத்துவமனைகள் கைவிரிக்கும் சிக்கலான பிரசவங்களைக் கையாளும் மருத்துவ உபகரணங்கள், மருத்துவர்கள் அரசு மருத்துவமனைகளில் இருக்கிறார்கள்” என்கிறார்.
சிசேரியன் பிரசவம் அதிகமாக நடக்க என்ன காரணம்?
சிசேரியன் பிரசவங்கள் அதிகரிக்க மருத்துவ ரீதியான காரணங்கள் மிகக்குறைவாகவே இருக்கின்றன என்கிறார்கள் மருத்துவ ஆய்வறிஞர்கள். அதில் சில காரணங்கள் கருவில் இருக்கும் சிசுவின் ஆபத்தான நிலைமை, 30 வயதுகளுக்கு மேல் கர்ப்பம் தரிக்கும்போது, கர்ப்பம் தரித்த பெண் அதிக உடல் பருமனோடு இருக்கும்போது. 10 சதவிகிதத்துக்கு குறைவான எண்ணிக்கையிலே இப்படிப்பட்ட பிரசவங்கள் நடக்கின்றன. சமூகக் காரணங்கள்தான் முக்கிய பங்கு வகிப்பதாகச் சொல்கிறது உலக சுகாதார அமைப்பு. அதில் சில காரணங்கள்…
1. சிசேரியன் பிரசவம் குறித்த விழிப்புணர்வு இல்லாமை : ஒருவகையில் இதை மருத்துவ விழிப்புணர்வு இல்லாமை என்றுகூட சொல்லலாம். மருத்துவ விழிப்புணர்வு என்பது தன்னுடலின் ஆரோக்கிய நிலையில் தொடங்கி, கர்ப்பம் தரிக்க திட்டமிடுதல், கர்ப்பகால கவனிப்புகள், பிரசவம், பிரசவத்திற்குப் பிறகு தன்னுடல் எப்படி இருக்கும் என்பது பற்றி சரியாக தெரிந்து கொள்வது.
2. சுகப்பிரசவத்தின்போது ஏற்படும் வலி பற்றி பயம் : சென்ற தலைமுறை வரை நம்முடைய தாய்கூட நம்மை சுகப்பிரசவத்தில்தானே பெற்றெடுத்தார். நம் பாட்டி அல்லது நமக்குத் தெரிந்த பாட்டி ஆறு குழந்தைகளை பெற்றெடுத்த அனுபவத்தையெல்லாம் நாம் கேட்டிருப்போம். நமக்கென்று வரும்போது மட்டும் நாம் ஏன் பயப்பட வேண்டும்?
3. மூடநம்பிக்கை : குறிப்பிட்ட நேரத்தில் குழந்தை பிறந்தால், அது நல்ல யோகம் என்று சில மேல்தட்டு மக்களிடம் ஜோதிட மூட நம்பிக்கை நிலவிக்கொண்டிருக்கிறது. அடிப்படையே இல்லாத இதுபோன்ற கருத்துகளை நம்பி ஒரு பெண்ணின் உடல் ஆரோக்கியத்தை கெடுப்பது எந்த விதத்தில் யாருக்கும் யோகம் என்பதை சிந்தியுங்கள்.
4. சுகப்பிரசவம் மறுக்கப்படுதல் : இது பல பணத்தாசை பிடித்த தனியார் மருத்துவமனைகளின் திட்டமிட்ட சதி. பிரசவத்திற்காகச் செல்லும் பெரும்பாலான பெண்களுக்கு தனியார் மருத்துவமனைகள் தரும் பரிசு இது. பயப்படத் தேவையில்லாத காரணம் காட்டி பிரசவ வலியுடன் இருக்கும் பெண்ணையும் அவருடைய குடும்பத்தையும் சிசேரியன் பிரசவத்திற்கு தள்ளுகின்றனர் இந்த மருத்துவர்கள். கருவில் இருக்கும் ஒரு குழந்தையின் எடை, இந்த மாத்தில் இவ்வளவு இருக்கிறது என்று நன்றாகத் தெரிந்துவிடுகிறது. குழந்தையின் எடை அதிகமாக இருந்தால் சுகப்பிரசவம் ஆவதில் பிரச்னை இருக்கும் என்பதை மறைத்துவிட்டு இன்னும் அதிக எடை கூட மாத்திரைகளைப் பரிந்துரைக்கிறார்கள் மருத்துவர்கள்.

2006ன் புள்ளிவிவரத்தின்படி இந்திய அளவில்(1989-2006)தனியார் மருத்துவமனைகளில் பதிவு செய்யப்பட்ட பிரசங்களில் 30.2 சதவிகிதம் சிசேரியன் பிரசவங்கள் நடந்துள்ளன. கர்ப்பகால கவனிப்புகளுக்கு வரும் ஒரு பெண்ணுக்கு திட்டமிட்டே தாய் சேய் இருவரின் உடல் எடை கூடும் மருந்துகளை பரிந்துரைப்பதும் இதற்கு காரணமாக கூறுகிறார்கள் பாதிக்கப்பட்டவர்கள். சென்னையில் தனியார் மருத்துவமனைகளில் பிரசவம் பார்த்துக் கொள்வதற்கு மட்டும் ரூபாய் 30 ஆயிரம் முதல் 1 லட்சம் வரை கட்டணம் செலுத்த வேண்டியிருக்கிறது. இதுதவிர கர்ப்பகால கவனிப்புகளுக்கென சில ஆயிரங்கள் செலவழிக்க வேண்டியிருக்கும்.
தமிழகத்தில் படித்த, நகரங்களில் வசிக்கும் பெண்களிடையேதான் சிசேரியன் பிரசவம் அதிகம் நடப்பதாக 2006ன் புள்ளிவிபரம் ஒன்று கூறுகிறது. இந்த புள்ளிவிபரத்தின்படி சிசேரியன் பிரசவங்களில் 26 சதவிகிதம் நகரங்களிலும் 17 சதவிகிதம் கிராமங்களிலும் நடந்திருக்கிறது. அதே புள்ளிவிவரப் பட்டியலில் வருடத்திற்கு வருடம் சிசேரியன் பிரசவங்கள் அதிகரித்து வருவதும் தெரிகிறது. 1992-93ம் ஆண்டில் 7.1 சதவிகிதமும் 1997-1998ம் ஆண்டில் 17.5 சதவிகிதம் 2005-2006ம் ஆண்டில் 23 சதவிகிதமாகவும் சிசேரியன் பிரசவங்கள் அதிகரித்திருக்கின்றன.
குறிப்பு : புள்ளிவிவரங்கள் Sancheeta Ghosh என்பவரின் ஆய்வறிக்கையில் இருந்து எடுத்தாளப்பட்டது.

அரசு மருத்துவமனைகள் மீது எனக்கும் சில குற்றச்சாட்டுகள் உண்டு. அதற்காக தனியார் மருத்துவமனைகளை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. என்னுடைய பிரசவம் அரசு மருத்துவமனையில் நடந்தது. அதுபற்றியும் இங்கே எழுதியிருக்கிறேன். எனக்குத் தெரிந்த பெண்கள் கர்ப்பம் தரிக்கும்போது அரசு மருத்துவமனைக்கு செல்லுமாறு அறிவுறுத்துகிறேன்.  அரசு மருத்துவமனைகள் என்றாலே முகம் சுழிக்கும் பொதுபுத்தியை கொஞ்சமாவது மாற வேண்டும் என்பது என் விருப்பம்.

Advertisements

’’பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறை ஒருவகையான போர்தந்திரம்’’

குங்குமம் வார இதழில் நிருபராக பணியாற்றிய 2007ல் ஒரு புகைப்படக் கண்காட்சியை ஒட்டிய கட்டுரைக்காக சுசித்ரா விஜயனை சந்தித்தேன். போர் பாதித்த ஆப்பிரிக்க பகுதிகளில் வசித்த சிறுவர்களைப் பற்றி பதிவு அந்தப் புகைப்படக் கண்காட்சி. புகைப்படங்களை எடுத்தவர் சுசித்ரா. ஐநாவின் போர் குற்றப்பிரிவில் யுகோஸ்லோவியா, ருவாண்டா நாடுகளில் பணியாற்றியபோது எடுத்த படங்கள் அவை. தெளிவான சிந்தனையும் அரசியல் பார்வையும் கொண்ட பெண். எளிமையானவர். அவருடைய புகைப்படங்களே புதிய மொழியைப் பேசின. சுசித்ரா இங்கிலாந்தில் பாரிஸ்டர் பட்டம் பெற்றவர். தற்போது மனித உரிமைக்கான வழக்கறிஞராக பணியாற்றுகிறார். எழுத்தாளர், அரசியல் விமர்சகர் என்பவை இவருடைய வெவ்வேறு முகங்கள்.

selects_o
தற்போது பார்டர் லேண்ட்ஸ் என்கிற பெயரில் இந்தியாவை ஒட்டியுள்ள பாகிஸ்தான், சீனா, நேபாளம், பர்மா, பூடான், வங்காளதேசம் எல்லைப் பகுதிகளில் அந்தப் பகுதி மக்களின் வாழ்க்கைச்சூழலை ஆவணப்படுத்தும் முயற்சியில் இறங்கியிருக்கிறார்கள். இந்த ஆவணப்படுத்தலுக்காக பிரபல நிதி திரட்டு தளமான கிக்ஸ்டார்டர் மூலம் நிதி திரட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். ஆர்வம் உள்ளவர்கள் இந்தச் சூட்டியில் சென்று உதவுங்கள்.

IMG_2550

ஒரு வார இதழுக்காக சுசித்ராவுடனான உரையாடலின் ஒரு பகுதி கீழே…

நீங்கள் வெவ்வேறு நாடுகளில் வசித்திருக்கிறீர்கள். அந்த சமூகங்களில் பெண்கள் எப்படி நடத்தப்படுகிறார்கள்? முக்கியமாக இங்கிலாந்திலும் ஆப்பிரிக்க நாடுகளிலும்.

பெண்கள் எப்படி நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பது அவர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்ததல்ல, அவர்கள் யாரால் எப்படி நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பதே முக்கியம். சமூகத்தைக் கடந்து, தனிப்பட்ட முறையில் பெண்கள் எப்படி நடத்தப்படுகிறார்கள் என்பதையே சுட்டிக்காட்ட வேண்டியுள்ளது. குடும்ப வன்முறைகள்தான் உலகம் முழுக்க உள்ள பெண்களை அதிகம் பாதிப்புக்குள்ளாக்குகிறது. இதில் வேறுபடும் ஒரே விஷயம், வெவ்வேறு நாடுகளில் உள்ள பொது சமூகம், பெண்களுக்கு எதிரான குடும்ப வன்முறைகளை எப்படி பார்க்கிறது என்பதாக இருக்கிறது.

போர், பெண்களின் வாழ்க்கைச்சூழலில் எத்தகைய மாற்றங்களை, பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துகிறது?

ஆயுதமேந்திய போராட்டங்களின்போது பெண்கள் பல்வேறு பாதிப்புகளை சந்திக்கிறார்கள். அமைதிக் காலங்களில் சந்தித்த பாலின பாகுபாடுகளின் நீட்சியாகவே போராட்டக்காலங்களிலும் பெண்களுக்குக் கெதிரான குற்றங்கள் அரங்கேறுகின்றன. ஏனெனில் சமூகத்தில் பெண்களுக்குரிய இடம் மறுக்கப்படுகிறது, முக்கிய முடிவுகளை எடுக்கும் பணிகளிலிருந்து அவர்கள் தள்ளியே வைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் எப்போதும் பாதிக்கப்படுபவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய அனுபவங்கள், பங்களிப்புகள் தெரிந்தே மறுக்கப்படுகின்றன. பிரச்னைக்குரிய நாடுகளிலும் பிரச்னை ஓய்ந்த நாடுகளிலும் இதே நிலைதான். ஆயுதமேந்திய போராட்டங்களில் பெண்களைவிட ஆண்கள் அதிகமளவில் ஈடுபடுகிறார்கள். பராமரித்தல், மருத்துவ பணிகள், தொழிற்சாலை மற்றும் விவசாயப் பணிகள், குழந்தை வளர்ப்பு போன்றவை பெண்களுக்குரிய பணிகளாக மாறிவிடுகின்றன. இந்தப் பணிகளுக்கு எப்போதும் ஊதியமும் கிடைப்பதில்லை, அங்கீகாரமும் கிடைப்பதில்லை. இவற்றைத் தவிர, போராட்டக்களங்களில் உதவியாளர்களாக, செவிலியர்களாக, சமைப்பவர்களாக, பாலியல் தொழிலாளிகளாகவும் இருக்கிறார்கள்.
பிரச்னைக்குரிய பகுதிகளில் பெண்களும் பெண்களை சார்ந்திருப்பவர்களும் மருத்துவ உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். குறிப்பாக பிரச்னைக்குரிய அரசாங்கங்கள் கர்ப்பத்தடைக்கான மருத்துவ நிதியின் பெரும்பாலான பகுதி போருக்காக பயன்படுத்துகிறது. ஆயுதமேந்திய போராட்டப் பகுதிகளில் முறையான மருத்துவ, உளவியல் தொடர்பான உதவிகள் மறுக்கப்படுகின்றன. இதனால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் வீட்டை சார்ந்திருக்கும் பெண்கள்தான். பிரச்னைக்குரிய பகுதியில் பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறை ஒருவகையான போர்தந்திரமாகவே கையாளப்படுகிறது. 1994ம் ஆண்டு மட்டும் ருவாண்டாவில் 5 லட்சம் பெண்கள் பாலியல் வல்லுறவுக்கு உள்ளாகியிருக்கிறார்கள். இதுதவிர, பெண்களை அவர்கள் சார்ந்த குடும்ப ஆண்களின் முன்பே பாலியல் வல்லுறவு செய்வதும் நடந்திருக்கிறது.
பல சமூகங்களில் போர்களின்போது எதிரி வீட்டுப் பெண்களை வல்லுறவுக்கு உள்ளாக்குவது பாரம்பரியமிக்க செயலாகவே கருதப்படுகிறது. பெண்களை குழந்தைகளை கடத்தி, அவர்களை பாலியல் அடிமைகளாக நடத்துவதுடன், ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்கு இடம்பெயரும்போது தங்களுடைய உடைமைகளை சுமக்கவும் பயன்படுத்திக்கொள்கிறார்கள். இந்த சூழலில் மாட்டிக்கொள்ளும் பெண்கள் வலுக்கட்டாயமாக எச்ஐவி தொற்றுக்கு ஆளாகிறார்கள். வன்முறையான போராட்டச்சூழல் பெண்களை தங்கள் வீடுகளை விட்டு விரட்டியடிக்கிறது, தங்களுக்கு பாதுகாப்பான சொர்க்கத்தைத் தேடும் அவர்களுக்கு, புதைக்குழிகளே காத்திருக்கின்றன.
அகதி முகாம்களில் இருக்கும் பல பெண்கள், தங்களை பாலியல் வன்முறைகளிலிருந்து காப்பாற்ற தங்கள் வீட்டு ஆண்கள் ஆயுதமேந்த வேண்டும் என்கிறார்கள். ஆனால், அதிகாரத்தில் இருக்கிறவர்கள், தொண்டு நிறுவனங்கள் உள்பட தங்கள் நடுநிலைமைகளை தக்கவைத்துக்கொள்ள எப்போதும் கண்களை மூடிக்கொள்கிறார்கள்.

நீங்கள் பெண்ணியவாதியா?

நான் பெண்ணியவாதில்லை. பெண்ணுக்குரிய உரிமைகள் எனக்கு மறுக்கப்பட்டதில்லை. நான் வளர்க்கப்பட்ட சூழல் அப்படி. நானும் என் தங்கையும் பெண்கள் என்பதைக் கடந்து வளர்க்கப்பட்டோம். பாகுபாடுகளோடுகூடிய சூழலை நாங்கள் இதுவரை உணர்ந்ததில்லை.

”பெண்கள் இல்லையேல் புரட்சி இல்லை!”

”தெருவுக்கு ஒரு டீக்கடை இருப்பது போல பெண்கள் அமைப்புகளும் இன்று பெருகிவிட்டன. ஆனால், பெண்கள் தினத்தன்று கோலப் போட்டிகளும் சமையல் போட்டிகளுமே கோலாகலமான கொண்டாட்டமாக இருக்கும் அளவுக்குத்தான் சமூகத்தின் ‘பரந்து விரிந்த’ பார்வை இருக்கிறது. ஆண்களுக்குச் சமமான ஊதியமும் வேலையும் தரப்பட வேண்டும் என்பதற்காக கிளாரா ஜெட்கின் தலைமையில் மார்ச்- 8-ல் நடந்த புரட்சியை நினைவுகூரும் தினம்தான் பெண்கள் தினம். ஆனால், அதை தங்கள் பொருட்களைச் சந்தைப்படுத்தலுக்குரிய தினமாக்கி, பெண்களை இன்னமும் பின்னுக்கு இழுக்கும் கொடுமையை என்னவென்று சொல்வது?

33 சதவிகித இடஒதுக்கீட்டைக்கூடப் பெற்றுத் தர முடியாத ஓட்டுக் கட்சிகளால் ஒருபோதும் பெண் விடுதலையைப் பெற்றுத் தர முடியாது.

பெண்கள் இல்லையேல் புரட்சி இல்லை
புரட்சி இல்லையேல் பெண் விடுதலை இல்லை!’

இதுதான் எங்களின் முழக்கம். சமூகத்தில் சுரண்டப்பட்டுக்கொண்டு இருக்கும் ஒவ்வொரு பெண்ணுக்குள்ளும் உறைந்துபோயிருக்கும் போர்க் குணத்தைத் தட்டி எழுப்புவதுதான் எங்கள் முதல் பணி. இதன் சாத்திய சதவிகிதத்தை வரும்காலம்தான் தீர்மானிக்கும்!” புரட்சி முழக்கமிடுகிறார்கள் பத்மாவதி, ரீட்டா, கீதா.

நக்ஸலைட்டுகள் என்ற முத்திரையோடு ‘பொடா’ சட்டத்தில் கைதாகி, இரண்டரை வருட சிறைவாசத்துக்குப் பிறகு ஜாமீனில் வெளிவந்தவர்கள் ‘புரட்சிகரப் பெண்கள் விடுதலை மையம்’ என்ற அமைப்பைத் தொடங்கி நடத்தி வருகிறார்கள். அமைப்பின் செயலாளராக இருக்கும் பத்மாவதி அடித்தட்டு பெண்களிடையே அடிப்படைப் பிரசாரங்களை மேற்கொண்டு வருகிறார்.

‘எனக்குப் பூர்வீகம் ஆந்திரா. சென்னையில் என் பெரியப்பா வீட்டுக்கு படிப்பதற்காக வந்தேன். பெரியப்பாவுக்கு கம்யூனிஸ சிந்தனைகளில் ஆர்வம். அவரது இடதுசாரி சிந்தனைகளால் ஈர்க்கப்பட்டேன். ஐ.டி.ஐ. படிக்கும்போதிருந்து நேரடியான இயக்கப் போராட்டங்களில் கலந்துகொண்டேன். கம்யூனிஸத்தை, சோஷலிசத்தைச் சொல்கிற இயக்கங்களில்கூட பெண்களுக்குச் சமமான உரிமைகள் கிடைப்பதில்லை. இயக்கத்தில் உள்ளவர்கள் அவரவர்களுடைய வேலையை அவரவர்களே பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால், ஆண்கள் மட்டும் ஆணாதிக்கச் சிந்தனையில் இருந்து விடுபடாதவர்களாக புலம்பலோடுதான் அவர்களுடைய வேலைகளைச் செய்வார்கள். செயல்பட வேண்டிய தளங்களிலேயே மாற்றம் தேவை என்று சிந்தித்துக்கொண்டு இருந்த சமயத்தில்தான் நக்ஸலைட்கள் என்ற நற்சான்றிதழ்!

பொடா சட்டத்தின் அகோர வெறியை அத்தனை நெருக்கத்தில் எதிர்கொண்டது தகிக்க முடியாததாக இருந்தது. சிறையில் இருந்த காலங்களிலும் எங்கள் சிந்தனையை மழுங்கவிடாமல் இருந்ததன் விளைவாகத்தான் பெண்களுக்காகப் போராடும் இந்த அமைப்பை உருவாக்கினோம்” என்கிறார் பத்மாவதி.

கணவருடைய கம்யூனிஸ சிந்தனையில் ஈர்க்கப்பட்டு இயக்கச் செயல்பாடுகளில் இணைந்தவர் வாழப்பாடியைச் சேர்ந்த ரீட்டா. திருமணமான சில மாதங்களிலேயே பொடா வாசம்!

”கைதாகிச் சிறைக்குப் போன பல மாதங்களுக்குப் பிறகுதான் நாங்கள் ஏன் கைது செய்யப்பட்டோம் என்ற விவரத்தையே எங்களுக்குத் தெரியப்படுத்தினார். எத்தனை விமர்சனங்கள் இருந்தாலும் சிறை நல்லதொரு ஆசான். அது எங்களுக்குப் பல விஷயங்களைக்கற்றுக் கொடுத்தது. தளராத தன்னம்பிக்கையையும், உலராத ஊக்கத்தையும் எங்களுக்குள் ஊட்டின பொடா நாட்கள்!” என்கிறார் ரீட்டா.

சேலத்தைச் சேர்ந்த கீதாவும் தன் கணவர் மூலம் இயக்கத்தில் இணைந்தவர். ”தலித் என்பதால் தனிக் கோப்பையில் தேநீர் வழங்கியவர்களிடம் சின்ன வயதிலேயே நான் சண்டைக்குப் போனதுண்டு. கலப்புத் திருமணம் செய்துகொள்வதை லட்சியமாகவே வைத்திருந்து, அப்படியே செய்தும் காட்டினேன். எனக்குப் போராடும் துணிவு இருந்தது. போராடினேன். போராடிக்கொண்டு இருக்கிறேன். துணிவு இருந்தும் அறியாமையில் தவிக்கும் பெண்களை விழிக்க வைக்க வேண்டும் என்பதுதான் என் இப்போதைய லட்சியம்!” எனும் கீதா, இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாய்.

”பெண்களின் சமூகச் சமத்துவத்துக்காகப் போராட வந்த எங்களுக்குப் பெண்களின் உரிமைகளை மீட்டுத் தருவது முதன்மையான விஷயமாகப்பட்டது. அதை உரக்கச் சொல்லத்தான் பெண்கள் தினத்தில் புரட்சிப் பாடகர் கத்தார் தலைமையில் ஒரு பொதுக் கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தோம். ஒன்றுமே இல்லாத விஷயத்துக்காகப் பத்திரிகை அலுவலகத்தைக் கொளுத்தியவர்களால் கெட்டுப் போகாத சட்டம் – ஒழுங்கு எங்களால் கெட்டுப்போய்விடும் எனப் பயந்து, பொதுக் கூட்டத்துக்குத் தடை விதித்தது தமிழக அரசு.

ஆணாதிக்கம் என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினாலே, ‘நாங்கள் ஆண்களுக்கு எதிரானவர்கள்’ என்று குற்றம்சாட்டுகிறார்கள். நாங்கள் பெண்ணியவாதிகளும் அல்ல, ஆண்களுக்கு எதிரானவர்களும் அல்ல, நாங்கள் கோருவது எல்லாம் ஆண்களுக்குச் சமமான வாழ்க்கையை, சுதந்திரத்தை. அதை முன்னெடுக்கத்தான் தோழர்களாகிய ஆண்களையும் துணைக்கு அழைக்கிறோம்!” – ஒரே குரலில் முழங்குகிறார்கள் மூவரும்!

ஆனந்த விகடன் 01-10-08 இதழில் நான் எழுதி வெளியானது

தொடரும் ஊடகப் பெண்களின் அவலங்கள்!

ஊடகங்களில் பெண்கள் பணிபுரிவதற்கு இன்னமும் பாதுகாப்பற்ற சூழலே நிலவுகிறது. பதவியின் பெயரால் ஊடகங்களில் கடக்கும் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களை வசதியாக ஊடகங்களே மறைத்துவிடுகின்றன. ‘நாமெல்லாம் ஒண்ணுதானே’ என்று எல்லோரும் சுற்றறிக்கை போட்டு செயல்படுவதுபோல ஒரு ஊடகத்தில் நடக்கும் குற்றம் இன்னொரு ஊடகத்தில் வெளிவருவதே இல்லை. பதவி சுகம் பார்த்த பெருச்சாளிகளுக்கு நம்மை கேள்வி கேட்க யாருமே இல்லை என்று தங்களுடைய அராஜகங்களைத் தொடர இதுவே மிகப்பெரும் துணையாக இருக்கிறது. நடக்காத விஷயத்துக்கெல்லாம் வாய்ப்பிளக்கும் மீடியாக்கள், வெளிவர வேண்டிய விஷயங்களில் வாயை பசை போட்டு இறுக பொத்திக் கொள்கின்றன. வாழ்க நான்காவது தூண்!

ஊடகங்களில் பெண்கள் எப்படியெல்லாம் பாலியல் ரீதியாகவும் வேலை ரீதியாகவும் சுரண்டப்படுகிறார்கள் என்பதைப் பற்றி ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதிய பதிவு இது. இதில் எழுதியிருக்கும் விஷயங்கள் இப்போதும் பொருந்திப் போகின்றன. காலம், பெயர்கள் மட்டும் மாறியிருக்கலாம் சம்பவங்கள் என்னவோ ஒன்றுபோலத்தான். அதனால் மீள் பிரசுரம் செய்கிறேன்.

ஊடகப்பெண்களை சமையலறைக்கு துரத்தும் அராஜக ஆணாதிக்க கும்பல்!

சமீபத்தில் ஐந்தாண்டுகள் பத்திரிகையாளராக பணியாற்றிய அனுபவமுள்ள ஒரு பெண் பத்திரிகையாளர், தன்னுடைய பணியினை ராஜினாமா செய்யும் பொருட்டு மும்முரமாக இருந்தார். இன்னொரு நிறுவனத்திலிருந்து தற்சமயம் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த நிறுவனத்தில் சேர்ந்து மூன்று மாதங்களே கழிந்திருந்த நிலையில்,அவருடைய ராஜினாமா சக ஊழியர்கள் மத்தியில் துப்பறிவதற்கும் விவாதிப்பதற்கும் உரிய விஷயமாக இருந்தது.
“என்னுடைய வருங்கால கணவருக்கு நான் வேலைக்குப் போவது பிடிக்கவில்லை” என்று தன்னுடைய நிலையை அவர் கூறியபோது ஆத்திரம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது என்னவோ உண்மைதான். அதற்கு பின்னணியில் இருக்கும் நிதர்சனத்தை உணர்ந்தபோது அவர் எடுத்த முடிவும் சரி என்று தோன்றியது. தீர்க்கமான சிந்தனையோடு செயல்பட்டவராக இல்லாதபோதும், நேர்மையானவராகவும் பணியில் அக்கறை காட்டுபவராகவும் இருந்த அவருடைய இருப்பு முக்கியமானதாகவே கருதமுடியும். அவர் பத்திரிகையாளராக தொடர்ந்து இயங்கியிருக்கும் வேளையில், காலம் அவரது சிந்தனையையும் செயலையும் கூர்த்தீட்டியிருக்கலாம்.
ஆனால் அவர் ஒரு பெண் என்பதாலேயே பணியிடங்களில் அவருக்கு ஏற்பட்ட மோசமான அனுபவங்களும் நிலை குலையச் செய்த கிசுகிசுக்களும் அவரை திருமணத்தின் பெயரில் பத்திரிகை துறையிலிருந்தே வெளியேறும் முடிவை நோக்கி தள்ளியிருக்கின்றன. இன்று அவர் பத்திரிகை துறையிலிருந்தே ஒதுங்கிப்போய் விட்டார். இது ஏதோ தனிப்பட்ட ஒருவரைச் சார்ந்த நிகழ்வாக நினைத்து ஒதுக்கிவிட முடியாது. கனவுகளோடும் நம்பிக்கையோடும் ஊடகத்துறைக்குள் காலடி எடுத்து வைக்கும் பல பெண்கள் அவநம்பிக்கையோடு வெளியேறியதன் பின்னணியை விவாதத்திற்கு உட்படுத்துவதும் பதிவு செய்வதும் உடனடியாக செய்தாக வேண்டிய பணியாகும். பத்திரிகையாளராக ஐந்தாண்டு கால அனுபவத்திலும் தமிழ் ஊடகங்களில் சகபணியாளர்கள் எதிர்கொண்ட, எதிர்கொள்ளும் பாலியல் ரீதியான அவதூறுகளை அத்துமீறல்களை எழுதுவது மற்ற எல்லாவற்றையும்விட அவசியமானதாகவே கருதுகிறேன்.

ஒரு பெண் பத்திரிகையாளர் மாற்றுச் சிந்தனையும் அரசியல் ரீதியிலான புரிதலும் உள்ளவராக இருந்தாலும் தமிழ் ஊடகங்களில் சமையல் குறிப்பு எழுதுவதற்கும் நடிகைகளின் ஆடை,அணிகலங்களை சிலாகிப்பதற்கும்தான் பணிக்கப்படுவார். அதிகபட்சமாக அரசியல்வாதிகளின் மனைவிகளை பேட்டி காணும் வாய்ப்பு கிட்டலாம்! பெண்ணின் பணிகளாக ஆணாதிக்கத்தால் உருவான இச்சமூகம் ஆண்டாண்டு காலமாக சொல்லிவரும் சமையல், வீட்டுப்பராமரிப்பு, குழந்தை வளர்ப்பு போன்றவற்றின் மெருகேற்றப்பட்ட வடிவங்கள் இவை. சமூகம் எப்படி இதையெல்லாம் மீறி வரக்கூடாது என்கிறதோ, அதையேதான் ஆணாதிக்க சிந்தனை பீடித்த ஊடகவாதிகளும் (அரசியல்-புலனாய்வு இதழ்களில் “பாதுகாப்பு” என்ற காரணம் காட்டி பெண்கள் அத்தகைய இதழ்களில் பணியாற்ற மறுக்கப்படுவதை இந்த பின்னணியில் வைத்துப்பார்க்க வேண்டும்) ஊடக பெண்களிடம் எதிர்ப்பார்க்கிறார்கள். இதை எதிர்க்கும் பெண் ஆசிரியர் குழுவால் திட்டமிட்டு ஒதுக்கப்படுவார். ஒருகட்டத்தில் மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாகி பத்திரிகை துறையிலிருந்து ஒதுங்கிவிடுவார்.
கடந்த எட்டு ஆண்டுகளில் எதிர்ப்பார்ப்பும் நம்பிக்கையும் ஊட்டும்படியான மாற்றுச்சிந்தனையோடு ஒன்றிரண்டு கட்டுரைகளோடு காணாமல்போன பத்திரிகையாளர்கள் குடும்பம் என்னும் நான்கு சுவர்களுக்குள் முடங்கிப்போயிருப்பதை கண்கூடாகப்பார்க்க முடிகிறது.
இது ஒருபுறம் இருக்க சுயசிந்தனையும் ஊடகம் குறித்த புரிதலும் இல்லாத பெண்களுக்கு தமிழ் ஊடகங்களில் சிறப்பான வரவேற்பு கிடைப்பதையும் பார்க்க முடிகிறது. ஆண்களைப்போல சிந்திப்பதற்கும் ஆண்களின் ரசனைக்கேற்ப தங்களுடைய எழுத்தை வடிவமைத்துக்கொள்ளவும் இந்தப் பெண்கள் பழக்கப்படுத்தப்படுகிறார்கள். சராசரி வாசகனும்கூட எழுதியவர் ஒருபால் விருப்பம் கொண்டவரோ என்று நினைக்கும் அளவுக்கு பெண் உடல் குறித்த கிளர்ச்சியூட்டும் வர்ணனைகள் வரும்படி அவர்கள் பயிற்றுவிக்கப்படுவார்கள். தமிழ் மாத,வார,நாளிதழ்களைப் படிக்கும் எவருக்கும் இந்த முரண்பாடு தெளிவாகவே புரியும்.
குடும்பம், அரசியல் உள்ளிட்ட சமூகத்தின் மற்ற தளங்களில் பெண் எப்படி, ஆணின் சிந்தனைகளை உள்வாங்கி அதை செயல்படுத்தும் கருவியாக இருக்கிறாளோ அதைப்போலவே ஊடகப்பெண்ணும் செயல்படுகிறாள். அவளை அப்படியே வைத்திருப்பதில்தான் ஆணாதிக்கத்தின் இடம் தக்கவைத்துக் கொள்ளப்படுகிறது. இப்படி சிந்தனை மழுங்கடிக்கப்பட்ட பெண்களே பாலியல் ரீதியிலான சுரண்டலுக்கும் ஆளாகிறார்கள். அறிவையும் உணர்வையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட பணியில் உடல் முன்னிறுத்தப்படுகிறது. வழமையாக பெண்ணின் உடல் முன்னிறுத்தப்படும்போது கட்டமைக்கப்படும் அதிகாரம் இங்கேயும் நிகழ்கிறது. உடல் அதிகாரத்தை கட்டுக்குள் வைத்திருக்க நினைக்கும் ஆணின் செயல்பாடு ஒரு பெண்ணோடு நின்று விடுவதில்லை. அது ஒரு தொடர்கதை.

குறுஞ்செய்தியோடு ஆரம்பிக்கும்,பிறகு உடல் சமிக்ஞைகள், இரட்டை பொருள்தரும் பேச்சு, தான் நினைத்தால் எதுவும் செய்ய முடியும் என்று அதிகாரத்தை காட்டுவது எதற்கும் வளையவில்லை எனில் பிரச்சினை ஆரம்பிக்கும். அடிமையைவிட கேவலமாக நடத்துவார்கள், அல்லது அலுவலக மேசையைப்போல அசையாத பொருளாக வைத்திருப்பார்கள். வளைந்து கொடுத்தால் பதவி உயர்வுகளும் இன்னபிற அங்கீகாரங்களும் தேடிவரும். அதிகாரத்தை கை கொண்டவனின் வழி இதுவெனில் இயலாமையில் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் அவனுக்கு கீழ உள்ளவர்களின் பணி சுற்றி உள்ள பெண்கள் குறித்து அவதூறுகள் சொல்வதும் கிசுகிசுக்களை புனைவதும்தான். ஊடகங்களில் தங்களை ப்ரோ பெமினிஸ்டு(Pro-Femenist)களாக காட்டிக்கொள்ளும் பலரது முழு நேர பணியே இதுதான்.
இத்தகைய சுரண்டலையும் அவதூறுகளையும் சகிக்க முடியாத எந்த பெண்ணும், அவள் அறிவு ரீதியாக பலமானவளாக இருந்தபோதும் அவளது முடிவு ஊடகத்தை விட்டு ஒதுங்குவதாகத்தான் இருக்கும். ஒதுங்குதலும் ஒதுக்குதலும் இயல்பாக நடந்தேறியபின் ஆணாதிக்கம் எக்காளமிட்டுச் சிரிக்கும்!

ஆசிட் வீச்சால் கண்கள் பறிக்கப்பட்ட விநோதினிக்கு உதவுங்கள்!

விநோதினி தன் எதிர்காலம் குறித்து எத்தனை கனவுகள் கண்டிருப்பார் என்று தெரியாது. ஆனால் இன்று அவருடைய அத்தனை கனவுகளும் அமிலக் கரைசலில் கரைந்துபோய் இருண்ட வெளியில் தவித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

படம்

காரைக்காலில் சமீபத்தில் 23 வயதே ஆன விநோதினியின் மீது நடந்த ஆசிட் வீச்சு பற்றி நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். தன் அப்பாவுடன் சென்று கொண்டிருந்த விநோதினியின் மீது தன்னை காதலிக்க மறுத்ததாகச் சொல்லி சுரேஷ் என்பவன் பாட்டில் ஆசிட்டை வீசியிருக்கிறான். அடுத்த நொடியே முகம் முழுக்க சிதைந்துபோனது. அமில சிதைவுகளோடு மருத்துவமனைக்கு கொண்டுச் செல்லப் பட்ட விநோதினியை பரிசோதித்த மருத்துவர்கள் இரண்டு கண்ணிலும் பார்வை பரிபோய்விட்டதைச் சொன்னார்கள். ஆரம்பகட்ட மருத்துவத்துக்கே லட்சங்கள் செலவாகியிருக்கிறது. சாதாரண குடும்பத்தைச் சேர்ந்த விநோதினியின் பெற்றோரால் அடுத்த கட்ட மருத்துவ சிகிச்சைக்கு பணம் திரட்ட முடியவில்லை.
இப்போது முழுக்க சிதைந்துவிட்ட கண்களின் தோற்றத்தை உருவாக்கும் அறுலை சிகிச்சைக்கு பணம் தேவைப்படுகிறது. அதற்காக விநோதினியின் நண்பர்கள் நிதி திரட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். விநோதினிக்கு உதவ விரும்புகிறவர்கள் இந்த இணைய தளத்தின் மூலமாக உதவாலாம். உதவி செய்ய நீங்கள் எங்கும் அலைய வேண்டியதில்லை. இருந்த இடத்திலிருந்தே உதவி செய்யலாம்.  http://www.orangestreet.in/projects/vinodhini இங்கே க்ளிக்குங்கள். உங்களில் ஒருத்தியாக உதவி கேட்டு நிற்கும் விநோதினிக்கு உதவுங்கள்-.
விநோதினி பற்றிய விடியோ இணைப்பு