“பெண் அரசியல்வாதிகளும் உள்வாங்கிக் கொண்டிருப்பது ஆணாதிக்க சிந்தனைகளைத்தான்”: பேரா. சரஸ்வதி

“பெரியோர்களே! தாய்மார்களே!”

வாக்குக் கேட்கும் அனைத்து கட்சிகளும் பேதம் பார்க்காமல் உச்சரிக்கும் சொற்கள் இவை. பெரியோர் என்றால் அதில் ஆண், பெண் எல்லோருமே வந்துவிடுவார்கள். அடுத்து வருகிற ‘தாய்மார்களே’ என்பது சிறப்பான சொல். தேர்தல் முடிவைத் தீர்மானிக்கும் வாக்கு வங்கியை நேரடியாக ஓட்டுக் கேட்க இறைஞ்சும் சொல். பெண்கள், ஆட்சியைத் தீர்மானிக்கும் சக்திகளாக இருக்கிறார்கள் என்பது உண்மையா? மக்கள் தொகையில் சரிபாதியாக இருக்கக் கூடிய பெண்கள் தேர்தலில் ஆண்களைவிட அதிக சதவீதத்தில் வாக்களிக்கிறார்கள் என்பது ஒவ்வொரு தேர்தல் முடிவின் போதும் நிரூபணமாகிறது.  தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் பெண்களின் வாக்குகளைக் கவர்ந்த அரசியல்வாதியாக எம். ஜி. ராமச்சந்திரன் இருந்தார் என்பதை அரசியல் ஆய்வாளர்கள் சொல்கிறார்கள். அவருக்குப் பிறகு அவர் தலைமை தாங்கிய அஇஅதிமுகவுக்கு ஜெயலலிதா தலைமை தாங்கிய போது பெண்களை தக்க வைத்துக் கொண்டார். எம். ஜி. ஆரின் அரசியல் வெற்றியை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு பெண்களைக் கவரும் திட்டங்களை முன்வைத்து களம் காணுகின்றன. குறிப்பாக, திமுக, அதிமுக அறிவிக்கும் இலவச அறிவிப்புகளைச் சொல்லலாம். கருணாநிதி தன்னுடைய ஆட்சியில் கேஸ் அடுப்பையும் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியையும் தந்தார். அடுத்து வந்த அதிமுக மிக்ஸி, கிரைண்டர், ஃபேன் ஆகிய இலவசங்களை வழங்கினார். பெரும்பாலான பெண்களின் அன்றாட நடவடிக்கைகளில் தொடர்புடைய வீட்டு உபயோகப் பொருட்களை வழங்குவதன் மூலம் பெண் வாக்கு வங்கியை தனதாக்கிக் கொள்ள அனைத்து கட்சிகளும் போட்டி போடுகின்றன.

பெண்களை வெற்றிக்குரிய வாக்குவங்கியாகப் பார்க்கும் அரசியல் கட்சிகளின் தேர்தல் உத்திகள் எல்லாம் சரிதான். ஆனால், இதே பெண்கள், அரசியலில் பங்கெடுக்க வரும்போது கட்சிகள் அவர்களை எப்படி வரவேற்கின்றன? அவர்களை எப்படி பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகின்றன? அரசியலில் பெண்களுக்கான இடம் என்ன?

சுதந்திரத்துக்குப் பிறகான தமிழக அரசியல் வரலாற்றில் ஜெயலலிதாவைத் தவிர மிகப் பெரும் அரசியல் சக்தியாக வேறு பெண் உருவாகவில்லை. சக்தி வாய்ந்த ஜெயலலிதாவின் தலைமைகூட அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பை கூட்ட முடியவில்லை என்பதே நிதர்சனமாக இருக்கிறது. 2011 ஆம் ஆண்டு சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில் 234 தொகுதிகளில் 2748 ஆண் வேட்பாளர்கள் போட்டியிட்டார்கள். பெண்களின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு தெரியுமா? அதில் ஒரு சிறு துளி 134 பேர் மட்டுமே!  இந்த 134 பேரில்  அதிமுக சார்பில் 15 பேரும் திமுக 1, தேமுதிக 2, சிபிஎம் 1, காங்கிரஸ் 1 என மொத்தம் 17 பெண்கள் வெற்றி பெற்றார்கள்.

சமூக நீதி கொள்கைகளை பிரதிநிதித்துவப் படுத்துவதாக சொல்லிக் கொள்ளும் திராவிட கட்சிகளின் ஆட்சியில் பெண்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஏன் சொல்லிக் கொள்ளும்படி இல்லை? பேராசிரியர் சரஸ்வதி ,

“பெண்களைப் பத்தி பொது புத்தி நான்கு சுவர்களுக்கு மத்தியில் இருந்துகொண்டு குடும்பத்துக்கு தொண்டு செய்ய வேண்டும் என்கிற பொதுபுத்தி இருக்கிறதில்லை? அதைப் பிரதிபலிக்கிற ஆணாதிக்க அரசியல்வாதிகளும் பெண்களுக்கு உரிய நீதியை உரிமையைப் பத்தி கவலைப் படாதவர்களாக இருக்கிறார்கள். பெண்கள் வாக்கு வங்கிகள் தானே தவிர, அரசியல் அதிகாரத்தில் பங்கு செலுத்தும் உரிமை உள்ளவர்கள் என்கிற நினைவே கிடையாது  இந்த அரசியல்வாதிகளுக்கு. நிலவும் ஆணாதிக்க சமூக சூழல், ஆணாதிக்க அரசியல் சூழலுக்கும் காரணமாக உள்ளது. இந்த ஆணாதிக்க சமூக கலாச்சார சூழலை மாற்றியமைக்கும்போதுதான் ஆணாதிக்க அரசியல் சூழலையும் மாற்ற முடியும். ஆனால் அதற்கான முயற்சியை யாரும் எடுப்பது கிடையாது. ஏனென்றால், ஆணாதிக்கம் பெண்ணடிமை என்பதை ஏதோ போற்றிப் பாதுகாக்க வேண்டிய விஷயமாக, அதுதான் தமிழ்நாட்டின் கலாச்சாரம் என்று போற்றி புகழ்ந்துகொண்டு இருப்பதால் சமூகத்தின் பொது புத்தி மாறவில்லை, பொதுபுத்தியை பிரதிபலிக்கிற அரசியல்வாதிகளின் எண்ணங்களும் மாறவில்லை. எல்லாத் தலைமைகளும் ஆணாதிக்க தலைமைகள்தான். ஒன்றிரண்டு விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம். அது ஜெயலலிதாவாக இருக்கலாம்; ஜெயலலிதாவோ, சோனியோ காந்தியோ பெண்ணுரிமை சிந்தனைகளோட, பெண்களின் சமவாய்ப்புக்காக செயலாற்றுகிறவர்களாக இல்லை. ஏனென்றால் அவர்களும் உள்வாங்கிக் கொண்டிருப்பது ஆணாதிக்க சிந்தனைகளைத்தான்” என்கிறார்.

தன்னுடைய சொந்தத் தொகுதியில் போட்டியிட வேண்டும் என்று விரும்பி, அதற்கான ஆயத்த பணிகளில் ஈடுபட்ட ஜோதிமணிக்கு அவருடைய கட்சித் தலைமை ஆணித்தரமான மறுப்பை தெரிவித்தது. கூட்டணியில் இருக்கும் முறைகேடு வழக்குகளில் சிக்குண்ட நபருக்கு சாதகமாக தன் கட்சி தலைமை செயல்படுவதாக பேசினார் ஜோதிமணி.  பெண் என்பதால்தான் இந்த வாய்ப்பு ஜோதிமணிக்கு மறுக்கப்பட்டதா?

“இந்தக் குற்றச்சாட்டை காங்கிரஸின் மேல் மட்டும் வைக்கவில்லை. இந்த சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில் காங்கிரசுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட 41 இடங்களில் எத்தனை இளைஞர்கள்- பெண்களுக்கு வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது? இளைஞர்கள் – பெண்கள் பங்களிப்பை ஒழித்து கட்டும் முயற்சியைத்தான் பார்க்க முடிகிறது. 41 பேரில் மூவர் மட்டும் பெண்கள். பெண்களை ஊக்குவிக்காத நிலைமைதான் அரசியல் கட்சிகளிடத்தில் இருக்கிறது. ஆண் அரசியல்வாதிகளின் எதிர்பார்ப்பு எப்படி இருக்கிறது என்று வெளிப்படையாகவே சொல்கிறேனே… பெண்கள் இந்த அரசியல்வாதிகளின் வீட்டு வாசலில் போய் நின்று எனக்கு ஆதரவு கொடுங்கள் என்று கெஞ்சிக் கேட்க வேண்டும் என்று எதிர்ப்பார்க்கிறார்கள். இப்படியான சிந்தனையுள்ள அரசியல்வாதிகளால் சுயமாக சிந்திக்கக் கூடிய, மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்கு மிக்க பெண்கள் ஏற்றுக்கொள்ள முடியுவதில்லை.” என்று பகிரங்கமாகக் குற்றம்சாட்டுகிறார் ஜோதிமணி.

பெரும்பாலான அரசியல்வாதிகள் பெண்களை அடிமைகளாகப் பார்ப்பதாகச் சொல்லும் ஜோதிமணி, சில அரசியல்வாதிகள் பெண்களைப் பார்க்கிற பார்வை, அவர்களுடைய பேச்சு ஆகியவை ஆணாதிக்க மனோபாவத்தை வெளிக்காட்டுவதாக உள்ளது என்கிறார். சில தலைவர் ஆணாதிக்க சிந்தனை படிந்த சமூகத்தின் நீட்சியாக இருக்கிறார்கள் என்கிறார்.

தேர்தல் அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பை அதிகப்படுத்தும் விதமாக 33 சதவீத இடஒதுக்கீடு கட்டாயமாக்கப்படும் என்று அரசியல் அறிஞர்களும் எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் பேசுகின்றன. ஆனால் உண்மையில் 33 சதவீத இடஒதுக்கீட்டை ஒரு வெற்று வாக்குறுதியாகத்தான் எல்லா கட்சிகளுமே பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இதைப் பேசினால் தேர்தல் நேரத்தில் பெண்களின் வாக்குகளைப் பெற்றுவிட முடியும் என்ற நோக்கில் பேசுகிறார்கள். நாங்கள் மத்தியில் ஆட்சிக்கு வந்தால் இடஒதுக்கீடு மசோதாவை கொண்டுவருவோம் என்று சொன்ன பாஜக மகளிர் மசோதாவை நிறைவேற்றும் பேச்சையே விட்டுவிட்டது. காங்கிரஸ் கூட்டணி ஆட்சியில் ஒரு அவையில் நிறைவேற்றப்பட்டு இன்னொரு அவையில் முடங்கிப்போனது மகளிர் இடஒதுக்கீடு மசோதா.

தமிழக உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் 33 சதவீத இட ஒதுக்கீடு அமல்படுத்தப்பட்டு செயல்படுத்தப்படுகிறது. பெண்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாலும் அவருடைய குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஆண் தான் அதிகாரம் செலுத்துகிறவராக இருக்கிறார் என்கிற விமர்சனங்கள் வந்தாலும், வீட்டுக்குள் முடங்கிய பெண்களை கட்டாயத்தின் பேரிலாவது பொது வெளிக்கு இழுத்து வந்ததை பெரும் சாதனையாக சொல்லத்தான் வேண்டும். அதேபோல சமீபத்தில் இந்த இடஒதுக்கீடு விகிதத்தை 50 சதவீதத்துக்கு உயர்த்தி சட்டமன்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. அனைத்து கட்சிகளும் இந்த இடஒதுக்கீட்டை வரவேற்றுள்ளன.

“இயற்கை நீதி என்று இருக்கிறது சமூகத்தில் சரிபாதியாய் பெண்கள் இருக்கிறார்கள். அந்த இயற்கை நீதிதான் எல்லா தளங்களிலும் பிரதிபலிக்க வேண்டும்.  பஞ்சாயத்துகளில் 50 சதவீத இட ஒதுக்கீடு கொண்டு வருவதற்கான முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், பஞ்சாயத்துகள் முடிவை எடுக்கிற அமைப்புகள் அல்ல, அவை கொடுக்கப்பட்ட வேலைத் திட்டத்தை  செயல்படுத்துகிற அமைப்புகள். கொள்கை ரீதியிலான முடிவுகளை இந்த அமைப்புகளால் எடுக்க முடியாது. சட்டசபையிலும் நாடாளுமன்றத்திலும் பெண்களுக்கான இடஒதுக்கீடு கேட்பது, அவை கொள்கை முடிவுகள் எடுக்கிற இடங்களாக இருப்பதால்தான்” என்கிற பேரா. சரஸ்வதி, இடஒதுக்கீடு என்பது சர்வரோக நிவாரணி அல்ல என்கிறார். இடஒதுக்கீடு கொடுத்த உடனேயே சமூகத்தில் பெண்களுக்கு எதிராக நிகழ்கிற எல்லா வன்முறைகளும் மனித உரிமை மறுப்புகளும் போய்விடும் என்று சொல்லவில்லை. அரசியல் ரீதியாக வலிமைப் படுத்துகிற முயற்சி. பெண்களுக்கு எதிரான அநீதிகளுக்கு தீர்வு காண்கிற வழியாகப் பார்க்கிறார் பேராசிரியர்.

இடஒதுக்கீட்டில் பதவிக்கு வந்த பெண்களின் முடிவுகளின் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறவர்களாக அவர்கள் வீட்டு ஆண்கள் இருக்கிறார்கள் என்கிற கருத்தையும் கடுமையாக விமர்சிக்கிறார் பேரா. சரஸ்வதி.  ஆண் அரசியல்வாதிகளாக இருக்கிற இடங்களில் அவருடைய குடும்பம் தாக்கம் செலுத்தவதில்லையா? என்று கேள்வி எழுப்புகிற அவர், சில இடங்களில் பெண்கள் பஞ்சாயத்து தலைவர்களாகவும் மற்ற பதவிகளிலும் அமரும்போது ஆண்களின் சிந்தனைகள் தாக்கம் செலுத்தலாம். அதற்காக எல்ல இடங்களிலும் அப்படித்தான் நடக்கும் என்பது யூகிப்பது அறிவியலற்ற தன்மை என்கிறார்.

“பெண்கள் பதவிக்கு வந்தாலும் அவர்கள் ஆண்களாகத்தான் இருப்பார்கள் என்பது சொத்தை வாதம்!இதையேதான் பட்டியல் சாதியினருக்கு இடஒதுக்கீடு கொடுத்தபோது அவர்கள் ஆண்டைகளின் பிரதிநிதிகளாக இருப்பார்கள் என்றார்கள். ஆனால் இப்போது, அவர்கள் வலிமை பெற்றவர்களாக மாறவில்லையா?” என்பது பேர. சரஸ்வதியின் வாதம்.

இந்த வாதத்துக்கு வலிமை சேர்ப்பதுபோல, பஞ்சாயத்து அமைப்புகளில் கிடைத்த இடஒதுக்கீடே, அரசியல் பின்புலம் இல்லாத தன்னை அரசியல்வாதியாக்கியிருக்கிறது என்கிறார் ஜோதிமணி. அதுபோல பெரும்பாலான அரசியல்வாதிகளைப் போல அல்லாமல்  ராஜுவ்காந்தி, ராகுல் காந்தி போன்ற ஒருசிலர் பெண்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்துக்கு ஊக்கம் கொடுக்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள் என்கிறார்.

யூத் காங்கிரஸ் தலைவராக ராகுல் இருந்தபோது தன்னைப் போன்ற பெண்கள் இளைஞர்களின் குரல்களுக்கு மதிப்பு கொடுத்தார். இவர்களால் முடியாது என்று ஒதுக்கப்பட்ட பணிகளைக் கொடுத்தார் என்கிற ஜோதிமணி முந்தைய தலைமுறை அரசியல்வாதிகளுக்கு இன்றைய அரசியல்வாதிகளுக்கு தலைமுறை இடைவெளி இருப்பதாகச் சொல்கிறார்.

பெண்களின் பிரதிநிதித்துவத்தை எப்படி அதிகரிப்பது என்பதற்கு ஜோதிமணி, “பஞ்சாயத்துகளில் இடஒதுக்கீடு கொண்டுவரப்பட்ட இந்த 15 ஆண்டுகளில் ஏராளமான பெண் நிர்வாகிகள் எல்லா அரசியல் கட்சிகளிலும் தோன்றிவிட்டார்கள். தகுதியான, திறமையான பெண்கள் இல்லையென்று இனி சொல்ல முடியாது” என்கிறார்.

பேராசிரியர் சரஸ்வதியோ, “பெண்களுக்கு சரியான பயிற்சி கொடுத்து, உரிய தெளிவைக் கொடுத்து பதவிக்கு அனுப்புகிற பொறுப்பு அரசியல் கட்சிகளுடையது. எந்தக் கட்சியுமே போராட்டங்களுக்கு முன்னால் நிற்க மக்களாக மட்டுமே பெண்களைப் பார்க்கின்றன.  எந்த கட்சி அரசியல் நுணுக்கத்தையும் ஆளுகைத் திறனையும் பெறுவதற்கான பயிற்சி கொடுக்கிறது? எல்லா கட்சிகளின் தலைமையிலும் ஆண்கள்தானே இருக்கிறார்கள். பெண்களை வெளியைக் கொடுக்காத, போராடி போராடி பெற வேண்டிய கட்டாயத்தில் பெண்களும் பெண்கள் அமைப்புகளும் இருக்கிறார்கள்” என்கிற வழிமுறைச் சொல்கிறார்.

ஜோதிமணி இறுதிக் கருத்தாக இதைச் சொன்னார், “அரசியலுக்கு வரும் பெண்களை ஆண் அரசியல்வாதிகள் ஏற்றுக் கொள்வதுதான் சிக்கலே தவிர, மக்கள் எப்போது வரவேற்று கொண்டாடுகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். இதற்கு உதாரணங்களாக, சோனியா, மம்தா, ஷீலா, மாயாவதி, ஜெயலலிதா போன்றவர்களைச் சொல்லலாம். இதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல ஒரு விஷயம் இருக்கிறது  இவர்களில் சிலர் மேல் ஊழல், சர்வாதிகார தன்மை என்கிற குற்றச்சாட்டுகளும் உள்ளன. ஆனால் அதை எல்லாம் மறந்து மக்கள் அவர்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வாய்ப்பு கொடுத்திருக்கிறார்கள்” என்றவர்,

“பயணத்தில் தடையாக இருக்கிற எல்லாவற்றையும் எதிர்கொண்டு போராடித்தான் ஆக வேண்டும். எதிர்த்து நிற்கத்தான் வேண்டும்; ஆண் அரசியல்வாதிகளின் அடையாள அழிப்பு முயற்சிகளுக்கு பயந்து பின்வாங்காமல் இருப்பதும் நம்பிக்கைகளை பிரதிபலித்துக்கொண்டே இருப்பதும் முக்கியம்!” என்கிறார்.

அந்திமழை மே 2016 இதழில் வெளியான கட்டுரை.

Advertisements

நுகர்வு காதல் என்ன செய்தது?

பிப்ரவரி என்பது காதல் மாதமாக நுகர்வு கலாச்சாரம் உருவாக்கிவிட்டது. இந்த நுகர்வின் வழி இளைஞய வயதுக்கே உரிய பால் உணர்வுகள் புனித பிம்பத்துக்குள் அடைக்கப்பட்ட ‘காதலாக’ நம் இளைஞர்களுக்கு பழக்கப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தப் புனித பிம்பத்தின் பெயரால் தற்கொலைகளும் கொலைகளும் நடந்தேறிவிடுகின்றன.  இந்தப் புனித காதலின் பெயரால்தான் ஆதிகாலம் முதல் பெண்கள் சுரண்டப்பட்டு வருகிறார்கள். தமிழ்ச் சமூகத்தில் மட்டுமல்ல, மனித சமூகம் அனைத்திலும் புனிதப்படுத்தப்பட்ட காதல் பெண்களைத்தான் பலியிட்டுருக்கிறது. ஆசிட் வீச்சுகளும் கழுத்தழுக்கும் மரணங்களும் பெண்களைத்தான் குறிவைக்கின்றன.

‘தாஜ்மஹாலை ஒரு பெண் மீதான ஆணின் காதல்தான் கட்டவைத்தது; ஆனால் ஏங்கேயாவது ஒரு பெண், ஆணுக்காக எதையாவது கட்டியிருப்பாளா?’ என்று பொதுபுத்தி இன்றைய வாட்ஸப் வரை, காதல் உணர்வு என்னமோ ஆண்களுக்கானது என்பதாக உருகிக் கொண்டிருக்கிறது. தொன்மையான இலக்கியம் முதல் நேற்று வந்த சினிமா வரை சமூகத்தை பிரதிபலிக்கும் ஊடகங்கள் அத்தனையிலும் ஆணுக்குத்தான் காதல் உரியதென்றும் ஆண் தான் பெண்ணிடம் காதலைச் சொல்பவனாகவும் சித்தரிக்கின்றன. இதில், விதிவிலக்குகள் இருந்தாலும் பொதுவாக காதல் செய்கிற உரிமையே பெண்களுக்கு இல்லை என்கிறபோது, தன் காதலனுக்காக கட்டடம் எழுப்பும் உரிமை எங்கிருந்து பெண்களுக்கு கிடைத்திருக்கும்? கிடைக்கும்?

இதே பின்னணியை சற்றே சாதிய கண்ணோட்டத்துடன் காதல் எப்படி பார்க்கப்படுகிறது என்று பார்க்கலாம். இன்னமும் கிராமங்களில் ஒரு ஆதிக்க சாதி ஆண், ஒரு தலித் பெண்ணை காதல் வயப்பட்டு சட்டப்படி திருமணம் செய்தாலுமே எப்படி சொல்வார்கள் தெரியுமா? ‘அவளைச் சேர்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்’ என்றுதான். அதாவது ஆதிக்க சாதி ஆணுக்கு ‘கீழ்சாதி’ பெண்ணைச் சேர்த்துக் கொள்ளும் உரிமையும் வேண்டாம் என்றால் ‘கழித்துவிட்டு’ தங்கள் சாதிப் பெண்ணைத் ‘திருமணம்’ செய்துகொள்ளும் உரிமையும் உண்டு. இதே ஆதிக்க சாதி பெண், தலித் ஆணைக் காதலித்தாலோ திருமணம் செய்துகொண்டாலோ ஒன்று அவள் ஆணவக் கொலை செய்யப்படுவாள்; இல்லையேல் அந்த ஆண் கொல்லப்படுவான்.

விரும்பிய ஆணை, விரும்பிய பெண்ணை காதலித்தால் அவர்களை சாதியின் பெயரால் வதைப்பதும் கொல்வதும் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இதே காலக்கட்டத்தில்தான் ‘காதல்’ என்கிற புனிதம் ஒருபக்கம் வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.  பன்னாட்டு வியாபாரிகளும் உள்நாட்டு வியாபாரிகளும் வளர்த்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த புனித காதலால் சமூகத்துக்கு இம்மியளவும் அளவும் பயனில்லை என்பதே நிதர்சன உண்மை.

இயற்கையான பால் உணர்வுகளுக்கு புனித பிம்பம் கொடுக்காமல், அறம் சார்ந்து அதை அணுகும்போது மட்டுமே காதல் என்பது மதிப்பிற்குரியதாக இருக்கும். சாதியை தூக்கிப் போடும் துணிச்சலும் காதலில் பெண்ணுக்குரிய சுதந்திரம்(காதலை ஏற்கவோ மறுக்கவோ, சொல்லவோ) நிலைநாட்டப்படுவதும் காதலின் அறமாக இங்கே கொள்ளப்பட வேண்டும்.  இதை முன்வைத்து இன்றைய இளைஞர்கள்  ‘காதல்’ குறித்த உரையாடலைத் தொடங்க வேண்டும்.

இனிய உதயம் இதழுக்காக எழுதியது.

பெண்குழந்தைகளுக்கு மேனகா காந்தி செய்யும் பாதுகாப்பு இதுதானா?

சுப்ரமணியம் சுவாமி பெண் வடிவாக உருவானவர் மேனகா காந்தி! எதையாவது சர்ச்சைக்குரிய வகையில் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார். அவருக்கு ஏற்ற கட்சியாக பாஜக அமைந்துவிட்டது. கூடுதல் சிறப்பாக பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் நலத் துறை அமைச்சராக பதவியும் இருக்கிறது. இனி சர்ச்சைகளுக்கா பஞ்சம்?! தினம் ஒன்றாக அவிழ்த்துவிடலாம். ஆனால் மேனகா காந்தி, அமைச்சர் பணிக்கு நேரம் ஒதுக்க வேண்டியிருப்பதால் அவ்வவ்போது மட்டுமே சர்ச்சைகளை அவிழ்த்து விடுகிறார்.

இவருடைய லேட்டஸ்ட் சர்ச்சை, பெண்கள் தங்கள் கருவில் என்ன குழந்தை வளர்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ளும் உரிமையைத் தரவேண்டும் என்கிறார்.  ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் மத்திய அமைச்சகத்தின் மண்டல இயக்குனர்கள் கருத்தரங்கில் பேசிய மேனகா காந்தி இந்த யோசனையை அங்கே சொல்லியிருக்கிறார். கருவிலே ஆணா பெண்ணா என்பது தெரிந்துவிட்டால், அதை வைத்து கருவை சுமக்கும் பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாரா என்பதை கண்டுபிடித்துவிட முடியும். இதன்மூலம் பெண்சிசுக் கொலைகளை தடுத்து நிறுத்த இயலும் என்கிறார் அமைச்சர். அதோடு, தான் கருவில் சுமப்பது ஆணா, பெண்ணா என்பதை தெரிந்துகொள்ளும் உரிமை ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கு இருக்கிறது என்பது தன்னுடைய தனிப்பட்ட கருத்து என்றும் சொல்லியிருக்கிறார்.

பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் நல அமைச்சராக இருக்கும் மேனகா காந்திக்கு, இந்திய சமூகம் பெண்களுக்கு எவ்வகையான வாழ்க்கையைத் தந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவருக்குக் கிடைக்கும் புள்ளிவிவரங்கள் மூலம் அறிவார். 2011-ஆம் ஆண்டின் கணக்குப் படி 1000 ஆண்களுக்கு 943 பெண்களே உள்ளனர். பாலின விகிதாச்சாரம் சில மாநிலங்களில் இதைவிட குறைவாக உள்ளது. வரதட்சனை மரணங்கள் இன்னமும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

கருவில் இருப்பது ஆணா பெண்ணா என்பதை கண்டறியும் சட்டம் 1994-ஆம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்டு 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேல் ஆகிறது. சட்டம் இருந்தும்கூட பெண் சிசுக்கள் அழிக்கப்படுவதை தடுக்க முடியவில்லை. சமூகத்திலிருந்து மாற்றம் வரும்வரை கடுமையான சட்டங்கள் போட்டாலும் இந்த பிரச்சினைகளை தீர்க்க முடியாது. இந்த நிலையில், சமூகத்தில் மாற்றம் கொண்டு வருவதற்கான வழிகளைத் தேடுவதை விடுத்து, அதிரடியாக தலைகிழான யோசனை முன்வைக்கிறார் மேனகா காந்தி. வரதட்சணையை மையப்படுத்தி எடுக்கப்படும் தங்க நகைக்கடை விளம்பரங்களைத் தடுக்க மேனகா காந்தி ஏதாவது சட்டம் இயற்றுவாரா? வரதட்சணை ஒழிப்பு பிரச்சாரத்தை முன்னெடுப்பாரா? இதுதானே பெண்களை பாரமாகக் கருதி சிசுவிலே அவர்களை அழிக்க வைக்கிறது.

பாலினத்தை கண்டறியும் சோதனைக்கு தடை உள்ளபோதே வெளிப்படையாக பெண்சிசுக்களை கருவிலே அழிப்பது தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்நிலையில் லேசான பயத்தைக் கொடுக்கும் அந்தச் சட்டத்தையும் நீக்கிவிட்டால், பிரச்சினையே இல்லை. ஆண் குழந்தைகளை மட்டும் இந்திய சமூகம் பெற்றெடுக்க ஆரம்பித்துவிடும். மேனகா காந்தியின் வாதப்படியே, கருவில் இருப்பது பெண் தான் என்று அரசாங்கத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுவிட்டாலும் இடையில் ஏற்பட்ட எதிர்பாராத காரணத்தால் கரு அழிந்துவிட்டது என அதை சுமந்தவர் தரப்பில் சொன்னால், அரசாங்கத்தால் என்ன செய்ய முடியும்? இவரேதான் கருகளைப்புகளை கண்காணிப்பது கடினமாக இருக்கிறது என்கிறார். பிறகு, சட்டத்தை நீக்கிவிட்டு, கருவில் இருக்கும் குழந்தையில் விவரங்களை பதிவு செய்து கண்காணிப்பது மட்டும் எளிதாக இருக்குமா?

இத்தகைய குளறுபடியான கருத்துகளுக்காகத்தான் மேனகா காந்தியை, சுப்பிரமணியம் சுவாமியுடன் ஒப்பிட முடிகிறது. சென்ற வாரம் மகாராஷ்டிர மாநிலம் சனி பகவான் கோயிலில் தங்களுக்கு வழிபடும் உரிமை வேண்டும் என்று பெண்கள் நடத்திய  போராட்டம் குறித்து, மேனகா காந்தியிடம் கேட்கப்பட்டபோது, அதை சமூகத்திடமே விட்டுவிட வேண்டும் என்று பதில் சொன்னார். இந்திராவின் மருமகளுக்கு இருக்கும் சமூக அக்கறையை இந்த விஷயமே எடுத்துக் காட்டும்!

தினச்செய்தி(3-2-2016) நாளிதழில் வெளியானது.

சந்திரபாபு நாயுடுவை கலங்கடிக்கும் செக்ஸ் முறைகேடு!

செம்பரக் கட்டைக் கடத்தலை ‘பல’ யுத்திகளைக் கொண்டு தடுக்க நடவடிக்கை எடுத்த ஆந்திர முதல்வர் சந்திரபாபு நாயுடுவை ஆட்டம் காண வைத்திருக்கிறது ‘கால் மணி’ முறைகேடு. அதென்ன கால் மணி?

பணம் தேவைப்படுவோர் குறிப்பிட்ட எண்ணுக்கு அழைத்தால் வீட்டிற்கே வந்து பணம் தருவார்கள்.  பணம் என்றால் சும்மா கிடையாது; வட்டிக்குத்தான். அதுவும் கந்துவட்டி போல பத்து வட்டி, பதினைந்து வட்டி அல்ல. மீட்டர் வட்டி! இருபது, முப்பது வட்டி. அதாவது 100 ரூபாய் கடன் கொடுத்தால் அதில் 30 ரூபாய் வட்டியாக பிடித்துக்கொள்வார்கள். கடனைத் திருப்பிச்செலுத்தும்போது அசலைவிட வட்டிதான் அதிகமாகச் செலுத்த வேண்டியிருக்கும். ஆந்திராவின் பல பகுதிகளில் குறிப்பாக விஜயவாடாவில் இந்த கால் மணி மிகவும் பிரபலமானது.

இந்த விதத்தில் அவசரத்து பணம் வாங்கிய மக்கள், ஒரு கட்டத்தில் கட்ட முடியாமல் தவித்திருக்கிறார்கள். இதில் ரூ. 2000கோடிக்கும் மேல் முறைகேடு நடந்திருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.

chandrababu naidu
இந்த முறைகேட்டில் மீட்டர் வட்டி மட்டும் பிரச்சினையல்ல…கடன் கட்ட முடியாதவர்களின் வீட்டுப் பெண்களை பாலியல் தொழிலுக்குத் தள்ளியதாக பெரும் குற்றச்சாட்டு கிளம்பியிருக்கிறது. கால் மணி மூலம் ரூ. ஒன்றரை லட்சம் கடன் பெற்ற ஒரு பெண், ரூ. ஆறு லட்சத்தை கட்ட வேண்டும் என நிர்பந்திக்கப்பட்டதாகவும் அதைக் கட்டத் தவறியதால் பாலியல் தொழில் செய்ய வற்புறுத்தப் பட்டதாகவும் புகார் தெரிவித்தார். இதன் பிறகுதான் பாதிக்கப்பட்ட பல பெண்கள் புகார் செய்தார்கள். கால் மணி முறைகேடு, செக்ஸ் முறைகேடாக மாறியது.

இதில் உச்சக்கட்ட விவகாரமே இந்த முறைகேட்டில் ஆளும் சந்திரபாபு நாயுடுவின் தெலுங்கு தேசம் கட்சியின் எம் எல் ஏக்கள் ஈடுபட்டார்கள் என்பதுதான். இந்தக் குற்றச்சாட்டை கடுமையாக வைக்கிறது ஒய் எஸ் ஆர் காங்கிரஸ்.

கால் மணி முறைகேட்டை விசாரிக்க தனிப் படை அமைத்திருப்பதாக சொல்லியிருக்கும் சந்திரபாபு நாயுடு, வெள்ளிக்கிழமை ஆந்திர சட்டமன்றத்தில் இதுகுறித்து விளக்கம் அளித்தார். சந்திரபாபு நாயுடுவின் கட்சி எம் எல் ஏக்களுக்கு நேரடியாக தொடர்பு இருக்கும்போது எப்படி விசாரணை நேர்மையாக நடக்கும் என ஒய் எஸ் ஆர் காங்கிரஸ் கட்சியினர் தொடர்ந்து அமளியில் ஈடுபட்டனர்.

ஒய் எஸ் ஆர் காங்கிரஸ்  நகரி சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருக்கும் நடிகை ரோஜா, சட்டமன்றத்தில் சந்திர பாபு நாயுடுவின் செயல்பாடுகளை கடுமையாக சாடினார். இதற்காக ரோஜாவை ஒரு வருட காலத்துக்கு சட்டமன்ற நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்க தடைவிதித்தார் சபாநாயகர்.

வெளியே வந்த ரோஜா, “ஆந்திர முதல்வராக இருக்கும் சந்திரபாபு நாயுடுவுக்கு வெளிநாட்டு பல்கலைக் கழகங்கள் எல்லாம் கவுரவ டாக்டர் பட்டம் கொடுக்கிறார்கள். அதற்கெல்லாம் அவர் தகுதியானவரே கிடையாது. இந்த செக்ஸ் முறைகேட்டில் சந்திரபாபு நாயுடுவும் அவருடைய மகனுமே சம்பந்தப்பட்டிருக்கும்போது, எப்படி விசாரணை நேர்மையாக நடக்கும்?” என அதிரடியாகப் பேசினார்.

மரக்கட்டைகளுக்காக அப்பாவித் தமிழர்களின் உயிரை துச்சமென நினைத்து அவர்களை சுட்டுக் கொல்வதற்கு ஆதரவாக இருக்கும் முதலமைச்சர், தன் சொந்த மக்களுக்கு மட்டும் அனுசரணையாக இருப்பார் என்று எப்படி எதிர்ப்பார்க்க முடியும்?

தினச்செய்தி நாளிதழில் வெளியானது

அதிகரித்துவரும் சிறார் குற்றங்கள்: சிறார் நீதிச் சட்டம் திருத்தப்பட வேண்டுமா?

வழக்கு : 1

2012 -ஆம் ஆண்டு சென்னையில் உள்ள தனியார் பள்ளியில் மதிப்பெண்கள் குறைத்தார் என்பதற்காக ஆசிரியைக் குத்திக் கொன்றார் ஒன்பதாம் வகுப்பு மாணவர். அவருக்கு சிறார் நீதிமன்றம் சிறுவர் சீர்திருத்தப் பள்ளியில் 2 ஆண்டுகள் இருக்க தண்டனை கொடுத்தது.

வழக்கு: 2

மிகவும் பேசப்பட்ட  நிர்பயா வழக்கு. 2013-ஆம் ஆண்டு ஓடும் பேருந்தில் மருத்துவ மாணவி ஜோதி பாண்டே கூட்டு பாலியல் வன்கொடுமை செய்யப்பட்டார். குற்றவாளிகளில் அதிகபட்ச வன்முறையை ஜோதி மீது செலுத்தியது 17 வயதான சிறுவர் குற்றவாளி என்பது நிரூபணமானது. மற்ற அனைவருக்கும் தூக்கி தண்டனை விதிக்கப்பட்ட நிலையில், சிறார் நீதிமன்றத்தில் 3 வருட தண்டனை பெற்றார் 17 வயது குற்றவாளி.

இந்த இரண்டு வழக்கிலும் குற்றவாளிகள் சிறுவர்கள்தான் முதன்மையான மற்றும் அதிகபட்சம் குற்றம் செய்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்.  இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் படி 18 வயதுக்குக் கீழானவர்கள் எத்தகைய குற்றம் புரிந்திருந்தாலும் அவர்கள் சிறார் நீதிமன்றம் மூலமே விசாரிக்கப்படுவார்கள்.  சிறார் நீதிச் சட்டம் – 2000ன் படி, கொடிய குற்றம் புரிந்த சிறுவர்களுக்கு அதிகபட்சமாக மூன்று ஆண்டுகள் மட்டுமே தண்டனை வழங்க முடியும். இந்த மூன்று ஆண்டுகளும் அவர்கள் சிறுவர் சீர்திருத்தப் பள்ளிகளில் தங்க வைக்கப்படுவார்கள்.

’நிர்பயா’ வழக்குக்குப் பிறகு, சிறார் நீதி சட்டம் திருத்தப்பட வேண்டும் என்று பேச்சு சமூகத்தில் வேகமாக எழுந்தது. வேறொரு கொலை வழக்கில் சிறார் என்ற காரணத்தைக் காட்டி தண்டனையை குறைக்க முனைந்த ஒருவரின் மனுவை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்றம், கொலை, பாலியல் வன்கொடுமை உள்ளிட்ட தீவிர குற்றங்களை சிறார் நீதிமன்றத்தில் விசாரிக்கலாமா என்பதை மறு ஆய்வு செய்யுமாறு  மத்திய அரசைக் கேட்டது.

2014-ஆம் ஆண்டு சிறார் தண்டனை பெறும் வயதை 18-லிருந்து 16 வயதாக குறைக்கும் சட்ட மசோதாவைக் கொண்டு வந்தது மத்திய அரசு. இந்த சட்ட மசோதா மக்களவையில் நிறைவேற்றப்பட்டது. தற்சமயம் நடந்துகொண்டிருக்கும் குளிர்காலக் கூட்டத்தொடரில் மாநிலங்களவை இந்த மசோதா நிறைவேற்றப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. காங்கிரஸ், இடதுசாரிகள், அதிமுகவினர் இந்த சட்ட திருத்த மசோதாவுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார்கள்.

சிறார் நீதி சட்டத்தில் மாற்றம் வேண்டும். ஆனால் தண்டனை வயதை 18லிருந்து 16 ஆக குறைப்பதை ஏற்க முடியாது என்பதே இந்தச் சட்ட மசோதாவின் எதிர்ப்புக்கு அவர்கள் சொல்லும் காரணம்.

மத்திய குற்ற ஆவணக் காப்பகம் 2013-ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட அறிக்கையில் பாலியல் வன்கொடுமைகளில் ஈடுபடுவோரில்  5 சதவிகிதம் சிறார் என்கிறது.  ஆண்டுக்கு ஆண்டு இந்த சதவிகிதம் அதிகரித்து வருவதையும் பார்க்க முடிகிறது. இந்நிலையில் இந்தச் சிறார்களின் குற்றத்துக்கு 3 வருட தண்டனை என்பது போதுமானதல்ல என்பதே சிறார் நீதிச் சட்டத்தில் திருத்தம் வேண்டும் என்பவர்களின் வாதம். சிறார் குற்றங்களை பொது சட்டத்தின் மூலம் தண்டிக்கும் அமெரிக்க, பிரிட்டன் நாடுகளில் சிறுவர் குற்றங்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துள்ளதாகவும் இவர்கள் சொல்கிறார்கள்.

தூக்குதண்டனைகளால் குற்றங்கள் குறைந்துவிடுவதில்லை என்பதைப் போல சிறார் குற்றங்களுக்கு கடுமையான தண்டனை வழங்குவது குற்றத்தை குறைத்துவிடாது என்பது சமூக செயல்பாட்டாளர்களின் கருத்து.  இவர்கள் முன் வைக்கும் முக்கியமான காரணம், சிறார் குற்றவாளிகள் உருவாக்கப்படுவதற்கான சமூகக் காரணிகளை கண்டறியுங்கள் என்பதே.
முதல் வழக்கை எடுத்துக் கொள்வோம். இந்த வழக்கில் குற்றம் செய்த சிறுவன், நடுத்தரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். மதிப்பெண்களை முன்வைத்து சமூக அந்தஸ்தை நிர்ணயிக்கும் அவனுடைய குடும்ப-சமூக சூழல்தான் அவனைக் குற்றவாளி ஆக்கியிருக்கிறது.

இரண்டாவது வழக்கில் கோடூர குற்றங்கள் செய்த சிறுவன், குழந்தை பருவம் முதலே பாலியல் சுரண்டலுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார், மனதளவில் அந்தக் கொடுமைகளுக்கெல்லாம் பழிவாங்கும் விதமாக அபலையாக தன்னிடம் சிக்கிய ஜோதி பாண்டே மீது செலுத்தியிருக்கிறார்.

குற்றவாளிகளாக்கப்படும் சிறார்களின்  பெரும்பாலான பின்னணிச் சூழல் வறுமையும் சுரண்டலும் நிறைந்ததாக இருப்பதாக அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. இவர்கள் தண்டனை பெற்று தங்களை சீர்திருத்திக் கொள்ள அனுப்பப்படும் சிறார் சீர்திருத்தப் பள்ளிகளின் நிலைமை படுமோசமாக இருக்கின்றன என்பதை  இந்த நேரத்தில் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரையில் சிறுவர் சீர்திருத்தப் பள்ளிகளில் பணியிடங்கள் நிரப்பப் படாமல் உள்ளன என்றும் அந்த இடங்களை வரும் ஜனவரிக்குள் நிரப்ப வேண்டும் என்றும் உயர்நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியிருக்கிறது. சீர்திருத்தப் பள்ளிகளில் அடிக்கடி சிறுவர்கள் தப்பிச் செல்வது தொடர்கதையாக நடந்து வருகிறது.

அவர்களை கவனித்துக் கொள்ளவே ஆட்கள் இல்லை என்னும் போது அவர்களை பண்படுத்தும் சீர்திருத்தும் நடவடிக்கைகள் எந்த வகையில் சிறப்பாக இருக்கும் என்ற கேள்வி எழுகிறது. கொலை, பாலியல் வன்கொடுமை குற்றங்கள் செய்த சிறார்களுக்கு விதிக்கப்படும் தண்டனையை நீட்டிக்க வேண்டும். சீர்திருத்தப் பள்ளிகளுக்கான பண்படுத்தும் நடவடிக்கைகளை அறிவியல் ரீதியாக ஆய்வு செய்து மேம்படுத்த வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக குற்றங்களுக்கு காரணமான சமூகத்தில் நிலவும் ஏற்றத் தாழ்வுகளை நீக்கும் நடவடிக்கைகளை அரசு தொலைநோக்கோடு திட்டமிட வேண்டும். இவைதான் சிறார் குற்றங்களை குறைக்கும்; கடுமையான சட்டங்கள் அல்ல!