நிலவிலிருந்து மின்சாரம்: அரசு புதிய திட்டம்

மின்வெட்டும் சில காகங்களும்

 

Advertisements

கனவுகளோடு மூடிய விழிகள்: அம்மாவின் நினைவாக

அம்மா பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றபின் அவருடைய அனுபவங்களை எழுதுச் சொல்லியிருந்தேன். அவர் சுருக்கமாக தன்னுடைய அனுபவங்களை எழுதியிருந்தார். அவர் டைரியில் இருந்தவையே நீங்கள் படித்த

அம்மாவின் டைரி…

அம்மாவின் டைரி-2

அம்மாவின் டைரி – 3

என்ற பதிவுகள்.

பொதுவாக குழந்தைகளுக்கு அவரவர்களுடைய அப்பா அம்மாதான் ரோல் மாடல்களாக இருப்பார்கள். சிலருக்கு அப்பா. சிலருக்கு அம்மா. எனக்கும் அப்படித்தான், என் அம்மாவைத்தான் ரோல் மாடலாக சொல்வேன். பொதுவான அம்மாவுக்கும் பிள்ளைக்குமான இத்யாதி, இத்யாதி சினிமா செண்டிமெண்டெல்லாம் எங்களுக்குள் இருந்ததில்லை. பெரும்பாலான வருடங்கள் என்னுடைய படிப்புக்காக என் அம்மாவை விட்டுப் பிரிந்தே இருந்தேன். இந்த சமூகத்தில் பெண் குழந்தைகளுக்கு படிப்பு எவ்வளவு அவசியம் என்பதை என் அம்மா நன்றாகவே புரிந்து வைத்திருந்தார். தன்னுடைய சிக்கலான பொருளாதார சூழலிலும் என் படிப்புக்கு செலவு செய்வதை அவசியமானதாகவே நினைத்தார்.

தன்னுடைய உடன் பிறந்தவர்கள், உறவினர்கள் எல்லாம் ‘பெண் பிள்ளைக்கு படிப்பு எதுக்கு? காலாகாலத்தில் கல்யாணம் செஞ்சுவெச்சுடு’ என்று வலியுறுத்தியபோதும் அவர் வேறொரு சிந்தனையே செய்யாமல் என்னை படிக்க வைத்தார்.

என் வீட்டில் பத்திரிகை படிக்கும் பழக்கம் எல்லாம் கிடையாது. புத்தகங்களும் கிடையாது. ஆனாலும் ஒரு விவசாயியின் மகளான என் அம்மாவுக்கு வெளி உலக அனுபவங்கள்தான் பல விஷயங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தன. முக்கியமாக அவருடைய பணி, அவருக்கு பலவிதமான மனிதர்களுடன், குறிப்பாக பெண்களுடன் பழகும் வாய்ப்பைக் கொடுத்தது. அந்த பெண்களிடமிருந்து கேட்டறிந்த அனுபவங்களிடமிருந்து அவர் தன் வாழ்க்கையை மேம்படுத்திக் கொள்ள எதையும் செய்யவில்லை. என்ன தவறு செய்தால் கணவனுக்கு அடிபணிந்துபோகிறவள்தான் மனைவி என்று நினைத்திருக்கலாம். அல்லது இந்த சமூகத்தில் கணவனை தூக்கிப் போட்டுவிட்டு ஒரு பெண்ணால் நிம்மதியாக இருந்திவிட முடியாது என்று நினைத்திருக்கலாம். அதனால்தான் என் அப்பாவின் தவறுகளை இறுதிவரையில் அவர் சகித்துக்கொண்டிருந்தார்.
எதற்கெல்லாம் என் அம்மா கட்டுப்பட்டு இருந்தாரோ அதெல்லாம் என்னை கட்டுப்படுத்தக்கூடாது என்று நினைத்தார். ஆனால் சுற்றியிருந்தவர்களின் அச்சுறுத்தல்கள் காரணமாக திருமண வயதைக் கடந்ததும் எனக்கு திருமணம் செய்து வைப்பதில் முனைப்பாகிவிட்டார். குடும்பத்தலைவி என்பதையும் தாண்டி, பெண் முன்னேற்றத்தில் ஆர்வம் கொண்டிருந்த என் அம்மாவின் முயற்சிகள் சமூகத்தின் முன் அடிபணிந்துபோயின.
ஒரு விஷயத்தில் ஒன்றுமே செய்யாமல் இருப்பதற்கு முயற்சி செய்து பார்ப்பது அந்த விஷயத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தும். அடுத்த கட்டத்திற்கு அந்த விஷயத்தைக் கொண்டு செல்வது என்னுடைய வேலையாக இருக்கலாம். அது அப்படியே இருக்கட்டும்.
என் அம்மாவிடம் நான் எப்போதும் பார்த்து வியந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு விஷயம்… அவருடைய நேர்மை. 16 ஆண்டுகாலம் அவருடைய நேர்மையான பணிக்காக, அவர் பணி உயர்வுபெற்று வந்தபோது, ஊர்மக்கள் எல்லோரும் வந்து வழி அனுப்பி வைத்தது என்னை பெருமை கொள்ள வைக்கிறது.

சாதியத்தால் கட்டுண்டு கிடந்த அந்த ஊரின் லிங்காயத்துகளும் தலித்துகளும் ஒன்றாக நின்று வழிஅனுப்பி வைத்த காட்சி எனக்கு இன்னமும் நினைவில் இருக்கிறது.

என் அம்மா ஒரு அரசு ஊழியராக அந்த மக்களுக்கு படிப்பு சொல்லிக் கொடுத்தார், சுகாதாரத்தைச் சொல்லிக் கொடுத்தார், நல்ல உணவிட்டார். இதை நேர்மையாகச் செய்தார். இந்த நேர்மையை அவர் தன்னுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் கடைப்பிடித்தார்.
நேர்மையற்றவர்களை, அவர் ஒருபோதும் மதித்ததில்லை.
வீட்டுத் தோட்டம் போடுவதிலும் மாடு கன்றுகளை வளர்ப்பதிலும் மிகுந்த ஆர்வம் அவருக்கு. தன்னுடைய ஓய்வு காலத்தை அப்படித்தான் கழிக்க விரும்பினார். ஆனால் அவர் விரும்பியதற்கு எதிர்மாறாகத்தான் எல்லாமே நடந்தது. பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றபின் வந்த தொடர்ச்சியான பிரச்னைகள் அவரை நிலைகுலைய வைத்தன. தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் வந்த துன்பங்களுக்கு வடிகாலாக அவர் பணி இடத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார். ஓய்வு பெற்றதால் அதற்கும் வழியில்லாமல் போய்விட்டது. இடைவிடாத மனஉளைச்சல் அவரை நோயாளியாக்கியது. நோயை கண்டுகொள்ளாமல் விட்டது எதிர்பாராத விதமாக அம்மாவை படுத்த படுக்கையாக்கிவிட்டது. கிட்டத்தட்ட எட்டு மாதங்கள் துடிக்கத் துடிக்க அந்த வலியை அனுபவித்தார்.

மருத்துவர்கள் கைவிட்டுவிட்டார்கள். அம்மாவுக்கு மரணத்தைக் கண்டு பயமில்லை. ஆனாலும் அவர் மரணிக்க விரும்பவில்லை.

தான் செய்ய நினைத்த பணிகள் இன்னும் முடியவில்லை, செய்து முடித்த பிறகுதான் மரணிப்போம் என்று அவர் கண்கள் சொல்லிக்கொண்டிருந்தன. நிகழக்கூடாத அவர் மரணம், ஆகஸ்ட் 9, 2011 அன்று நிகழ்ந்தது. அம்மா என் மீது இறக்கி வைத்த கனவுகளை சுமந்துகொண்டு, ஒரே ஒரு முத்தத்தோடு அவரை வழியனுப்பி வைத்தேன்.

அம்மாவின் டைரி…

பகுதி 1

அந்த ஊரில் முதல்முதலாக எஸ்.எஸ்.எல்.சி. படித்த பெண் நான்தான்.

எங்கள் கிராமம் ஒரு பசுமை நிறைந்த கிராமம். ஆறுகள், மலைகள் எங்கள் கிராமத்தைச் சுற்றி இருக்கும். அப்படிப்பட்ட கிராமத்தில் ஓர் ஏழ்மையான குடும்பத்தில் நான் இரண்டாவது பெண்ணாகப் பிறந்தேன். எனக்கு ஒரு அக்கா, இரண்டு தம்பிகள் இருக்கிறார்கள். அப்பாவும் அம்மாவும் மிகவும் வறுமையான நிலையில் இருந்தாலும் எங்களை பள்ளியில் சேர்த்துப் படிக்க வைத்தார்கள். படிப்பு அறிவு இல்லாத அப்பா, அம்மா. எங்களை ஊக்குவிக்கக்கூட ஆள் இல்லை. ஏதோ எங்களால் முடிந்த வரைக்கும் படித்து வந்தோம். அந்த ஊரில் எத்தனையோ பணக்கார குடும்பங்கள் இருந்தன. ஆனால் யாரும் நிறைய படிக்கவில்லை. அந்த ஊரில் முதல்முதலாக எஸ்.எஸ்.எல்.சி. படித்த பெண் நான்தான். எங்கள் குடும்பம் ஏழ்மையான நிலையில் இருந்தாலும் சந்தோஷம் இருந்தது. அந்த இளம் வயதில் துள்ளித் திரிந்து கொண்டிருந்தோம்.
விவசாய வேலைகளை செய்து என்னுடைய படிப்புக்குத் தேவையான புத்தகம். பேனாக்களை வாங்கிப் படித்தேன். என்னுடைய கிராமத்தில் எட்டாம் வகுப்பு வரைதான் பள்ளிக்கூடம். அதன் பிறகு, 4 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள கிராமத்திற்கு நடந்து சென்று படித்து வந்தேன். என்னுடைய பள்ளி பருவத்தில் நல்ல நண்பர்கள் இருந்தார்கள். ஆனாலும் எஸ்.எஸ்.எல்.சி. முடித்து மேற்கொண்டு படிக்க முடியவில்லை. பின் திருமணம் செய்ய ஏற்பாடு செய்தனர்.
எனக்கு வரப்போகிற கணவர் எப்படிப்பட்டவர் என்று யாரும் விசாரிக்கவில்லை. திருமணம் ஆனால் சரி என்று கட்டி வைத்துவிட்டார்கள். அவர் ஒரு பஸ் கண்டக்டர். திருமணமும் நடந்தது.
திருமணம் ஆகி ஒரு நாள் கூட ஆகவில்லை. நீங்கள் தனிக்குடித்தனம் போங்கள் என்று எங்களைத் தனியாக அனுப்பிவிட்டார் மாமியார். எங்கள் தனிக்குடித்தனத்துக்கு எந்த பொருளையும் அவர் தரவில்லை. உணவுப்பொருள்கூட தரவில்லை. எனக்கு படிப்பு மட்டும்தான் தெரியும். வெளி அனுபவங்கள் எதுவும் தெரியாது. என்ன செய்ய முடியும்? ஏதோ அப்பா, அம்மா சிறு உதவிகள் மட்டும் செய்தார்கள். நான் கூலி வேலைக்குச் சென்று குடும்பம் நடத்தினேன். என்னால் அந்தக் கடினமான வேலைகளைச் செய்ய முடியாமல் அளவிடமுடியாத கண்ணீர் வடித்தேன். எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு ஒரு அங்கன்வாடி டீச்சராக வேலைக்குச் சேர்ந்தேன்.
குடும்ப பொறுப்புகள் எல்லாம் நான்தான் பார்க்க வேண்டிய சூழ்நிலை. என்னுடைய கணவர், சம்பாதித்த பணத்தையெல்லாம் குடிப்பது,  ஆடிவிட்டு, அதற்கு மேல் கடன் வாங்கி செலவு செய்துவிட்டுத்தான் வீட்டுக்கு வருவார். கேட்டால் பலவிதமான பொய்களைச் சொல்லி ஏமாற்றிக் கொண்டுவருவார். இப்படி பத்து ஆண்டுகள் சென்றது. அதன் பிறகு, எனக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது.
(தொடரும்)