#FreeProfSaibaba நீதியின் முன் சல்மானும் சாய்பாபாவும் எப்படி ஒன்றாக முடியும்?

நக்ஸலைட்டுகளுடன் தொடர்பு உள்ளதாகக் கூறப்பட்டு தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டத்தில் 2014-ஆம் ஆண்டு கைது செய்யப்பட்டார் டெல்லி பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் ஜி.என்.சாய்பாபா. நாக்பூர் சிறையில் குண்டா செல்லில்(தப்பிச்செல்லும் வாய்ப்புள்ள குற்றவாளிகளுக்கான சிறை) அடைக்கப்பட்ட இவர், கடுமையான உடல் நல பிரச்சினைகளால் பாதிக்கப்பட்டார்.  போலியோவால் பாதிக்கப்பட்ட ஜி. என். சாய்பாபாவால், நகரும் நாற்காலியின் உதவியால்தான் இயங்க முடியும். பலமுறை சாய்பாபாவின் ஜாமீன் மனுவை நிராகரித்தது நீதிமன்றம்.

இவருடைய வழக்கறிஞர், சாய்பாபாவின் உடல்நிலை குறித்து தி இந்து ஆங்கில நாளிதழுக்கு பேட்டியளித்திருந்தார். அதன் அடிப்படையில் பூர்ணிமா என்ற சமூக செயல்பாட்டாளர் தாக்கல் செய்த பொதுநல மனுவை ஏற்றுக்கொண்ட நீதிமன்றம், அவருக்கு மூன்று மாத காலத்துக்கு ஜாமீன் வழங்கி உத்தரவிட்டது.

இந்நிலையில் மும்பை உயர்நீதிமன்றத்தின் நாக்பூர் கிளை, சாய்பாபாவின் ஜாமீனை ரத்து செய்துள்ளது. இரண்டு நாட்களில் அவர் நீதிமன்றத்தில் சரண் அடைய வேண்டும் என்றும் தவறும் பட்சத்தில் காவல்துறை கைது செய்ய வேண்டும் என்றும் அது தெரிவித்திருந்தது.  இதன் அடிப்படையில் சனிக்கிழமை சாய்பாபா நீதிமன்றத்தில் சரணடைந்தார்.

“சிறையில் சரியான படுக்கும் வசதியும் கழிப்பிட வசதியும் இல்லாததால் இடது தோள்பட்டையிலும் முதுகுதண்டிலும் பிரச்சினையை ஏற்படுத்தியுள்ளது” என்று நேர்காணல் ஒன்றில் தெரிவித்திருக்கும் சாய்பாபா வாரம் தோறும் முதுகுதண்டு சிகிச்சை எடுத்து வருவதாக சொல்லியிருக்கிறார்.

சாய்பாபா செய்த குற்றமாக சொல்லப்படுவது தடை செய்யப்பட்ட புரட்சிகர இயக்கத்துடன் இணைந்து பழங்குடி மக்களை போராடத் தூண்டுகிறார் என்பதே. இங்கே தான் எது நீதி என்கிற கேள்வி வருகிறது?

நடைபாதையில் படுத்திருந்தவர்கள் மீது காரை ஏற்றிக் கொண்ட சல்மான் கான் கைது செய்யப்படவில்லை. அவர் மேல் போடப்பட்ட வழக்கு இழுத்தடிக்கப்பட்டு தாமதமாக சல்மானுக்கு தண்டனை கிடைத்தது. தண்டனை அறிவிக்கப்பட்ட அடுத்த சில மணி நேரத்திலேயே அவருக்கு ஜாமீன் வழங்கப்பட்டது. தனக்கு வழங்கப்பட்ட ஜாமீனை எதிர்த்து சல்மான் செய்த மேல்முறையீட்டின் மேல் விரைவாக தீர்ப்பு வந்தது, அவர் விடுதலையானார்.

ஆனால், சாமானியர்களுக்காக குரல்கொடுக்கும் சாய்பாபா போன்றவர்களுக்கு நீதி கிடைப்பது இருக்கட்டும்; நீதியே அவர்களை தண்டிக்கிறது…

பின்குறிப்பு: சாய்பாபாவுக்கு ஆதரவாக எழுதியதாக அருந்ததி ராய் மீது கிரிமினல் குற்றச்சாட்டு பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

Advertisements

’இது முட்டாள்களின் தேசமாகிவிடும்’: அருந்ததி ராய் விருதால் விளாசினார்

arunthathi roy

விருதை திருப்பி அளிக்கும் போராட்டத்தில் இணைந்திருக்கிறார் எழுத்தாளர் அருந்ததி ராய். 1989-ஆம் ஆண்டு In Which Annie Gives It Those Ones என்ற படத்துக்காக சிறந்த திரைக்கதாசிரியரருக்கான தேசிய விருதை இவர் பெற்றிருந்தார். இந்த விருதைத் திருப்பி அளிப்பதாக தெரிவித்திருக்கிறார் அருந்ததி ராய்.

“நாட்டில் நிலவிவரும் சகிப்பின்மை காரணமாக இந்த விருதை நான் திருப்பி அளிக்கவில்லை. ஏனெனில் சகிப்பின்மை கண்டு நான் இப்போதுதான் அதிர்ச்சியடைந்தேன் என்று சொல்லமுடியாது. அடித்துக் கொல்வதை, சுட்டுக் கொல்வதை, எரித்துக் கொல்வதை வளர்ந்து வரும் சகிப்பின்மை என்ற சொற்களுக்குள் அடக்க முடியாது; அது தவறான பதம். இரண்டாவது இந்த சம்பவங்கள் அரங்கேறுவதற்கு முன்பே, அதற்கான அறிகுறிகள் தென்பட ஆரம்பித்துவிட்டன. இந்த அரசாங்கம் பெரும்பான்மையுடன் அமரவைக்கப்பட்ட பிறகு, நடந்தவற்றை கண்டு அதிர்ச்சி அடைவதாக சொல்லமுடியாது.

இந்த நாட்டில் தலித்துகளும் பழங்குடியினரும் முஸ்லிம்களும் கிறித்துவர்களும் தீவிரவாத சூழலில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு எப்போது என்ன நடக்கும், யார் என்ன செய்வார்கள் என்கிற பயம்தான் மேலோங்கி இருக்கிறது.

இன்று ‘சட்டவிரோதமாக வெட்டுவது’ என்பதற்குப் பொருள், கற்பனையான பசுவைக் கொல்வது என்பதே. குற்றம் நடந்த இடத்தில் தடயங்களை எடுத்தார்கள் என்பதற்கான பொருள் குளிர்பதனப் பெட்டியில் கிடந்த இறைச்சி துண்டுகளை எடுத்தார்கள் என்பதே. அங்கே கொல்லப்பட்ட மனிதனுக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை.

நாம் வளர்ச்சி அடைந்துவிட்டதாகச் சொல்லிக்கொள்கிறோம். ஆனால் தலித்துகள் கழுத்தறுபட்டும் தலித் குழந்தைகள் எரிக்கப்பட்டும் கொல்லப்படும்போது, எந்த எழுத்தாளரும் அண்ணல் அம்பேத்கர் சொன்னரே ‘தீண்டத்தகாதவர்களுக்கு இந்துமதம் கொடூரத்தின் கூடாரம்’ என்று சொல்லத் துணிவு வரும்? அப்படியே சொன்னாலும் அப்படிச் சொன்னவர் அடிக்கப்பட்டோ, சுடப்பட்டோ அல்லது அடித்துக் கொல்லப்படவோ கூடும்.

இன்று எந்த இந்திய எழுத்தாளராவது சதத் அசன் மண்டோ எழுதியதுபோல ‘அங்கிள் சாமுக்கு கடிதம்’ எழுத முடியுமா? நாம் சொல்ல வந்த கருத்தைச் சொல்வதற்கு சுதந்திரம் இல்லையென்றால், நமது சமூகம் அறிவுக் குறைபாடுடைய, முட்டாள்களின் சமூகமாக மாறிவிடும்.

துணைக் கண்டத்தைச் சுற்றிலும் யார் கருத்துச் சுதந்திரத்தை பறிப்பது என்கிற போட்டி ஏற்பட்டுள்ளது. அதில் ‘புதிய இந்தியா’ உற்சாகத்துடன் இணைந்திருக்கிறது. இங்கேயும் கும்பல்களுக்கு தணிக்கை செய்யும் அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், கல்வியாளர்கள் பங்கேற்றிருக்கும் அரசியல் போராட்டத்தில் எப்போதோ நான் வாங்கிய விருதைத் திருப்பித் தருவதன் மூலம் நானும் பங்கேற்கிறேன்” என்று தெரிவித்திருக்கும் அவர், தனக்கு 2005 ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்ட சாகித்ய அகாடமி விருதை வாங்க மறுத்திவிட்டதாக தெரிவித்திருக்கிறார். அப்போது காங்கிரஸ் அரசாங்கம் மத்தியில் இருந்தது; விருதைத் திருப்பி அளிப்பவர்களை காங்கிரஸ் ஆதரவாளராக இருப்பார் என்று தன்னை விமர்சிக்க முடியாது என்பதை சொல்வதற்காக இந்தத் தகவலைச் சொல்வதாக அருந்ததி தெரிவித்திருக்கிறார்.

அருந்ததி ராய், தன்னுடைய காட் ஆஃப் ஸ்மால் திங்க்ஸ் நாவலுக்காக இலக்கிய உலகின் மிகப் பெரிய விருதான புக்கர் பரிசு பெற்றவர்.