தமிழ் ஊடகங்களின் ஆண் -அதிகார சூழல் எப்போது மாறும்?

metoo இயக்கத்தை பலரும் வெவ்வேறு விதமாக புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். சமூக ஊடகங்களில் எழுதும் பலரின் புரிதல் அதிகாரம் உள்ள ஆண், ஒரு பெண்ணை உடல்ரீதியாக துன்புறுத்துவது என்பதாக உள்ளது. இன்னும் சிலர் இதை ஆண்கள் பெண்களை வளைத்த கதையாக எழுதுகிறார்கள். பெயரை குறிப்பிடுதல் – அவமானப்படுத்துதல் என்பதைத் தாண்டியும் metoo இயக்கம், பணிபுரியும் இடத்தில் பெண்களுக்கான சம உரிமையை நிலை போராட்டத்தை முன்னெடுக்க வேண்டும். 2004-மே மாதம் முதல் ஊடகங்களில் பணியாற்றி வருகிறேன். உண்மையில் உடல்ரீதியிலான பாலியல் அத்துமீறல்களை எதையும் நானோ, என் உடன் பணியாற்றிய பெண்களோ எதிர்கொள்ளவில்லை. ஆனால், அதைவிட கொடுமையான மனரீதியான ஒடுக்குமுறைகளை நானும் உடன் பணியாற்றிய பெண்களும் எதிர்கொண்டிருக்கிறோம். இந்த ஒடுக்குமுறை சூழல் மாற வேண்டும் என்கிற சிந்தனையில்தான் தொடர்ந்து இதுகுறித்து எழுதிவருகிறேன். metoo இயக்கம் உருவாகும் முன்பே ஒடுக்குமுறைகளை சந்திக்கும்போதெல்லாம் துணிச்சலாக எழுதி வருகிறேன். அதற்கான விளைவுகளையும் சந்தித்து வருகிறேன். என்வழியாக ஊடகங்களில் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளை பேசி, தீர்வு காண முற்படுகிறேன்.

என்னுடைய அம்மா சத்துணவு மேற்பார்வையாளராக இருந்தவர்; அப்பா பேருந்து நடத்துனராக இருந்து, உடல்நிலை காரணமாக அந்த பணியை விட்டவர். என் அம்மாதான் குடும்பத்தின் ஆதாரம். விவசாய குடும்பப் பின்னணியில் பெண்ணை படிக்க வைப்பதில் எங்கள் உறவினர்கள் எவருக்கும் பிடிக்கவில்லை. என் அம்மா, என்னை கல்லூரிக்கு அனுப்புவதில் உறுதியாக இருந்தார். அம்மாவுக்கு என்னை ஆசிரியர் அல்லது ஏதேனும் அரசு வேலைக்கு அனுப்புவதில் விருப்பம் இருந்தது. எனக்கு சினிமா இயக்குநராக வேண்டும் என்கிற விருப்பம். ஒரு பெண் சினிமா துறையில் பணியாற்றப்போகிறேன் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. எனவே, விஸ்காம் படித்துவிட்டு விளம்பரம் அல்லது கிராபிக்ஸ் துறையில் பணியாற்றலாம் என அம்மாவை சமாதானம் செய்துவிட்டு சென்னை வந்தேன்.

முதல் இரண்டு ஆண்டுகள் ஹாஸ்டலில் தங்கிப் படித்தேன். மூன்றாம் ஆண்டு வீட்டில் பொருளாதார நெருக்கடி. நீண்ட தூரம் பயணிக்க முடியவில்லை என்கிற காரணத்தால் சென்னையின் மையப்பகுதியில் இருந்து சோழிங்கநல்லூர் கல்லூரி ஹாஸ்டலில் தங்கியிருந்தார் சீனியர் அக்கா ஒருவர். அவர் மீண்டும் வீட்டிலிருந்தே கல்லூரிக்கு வரப்போவதாக சொன்னார், என்னையும் அவருடன் தங்கிக்கொள்ள அழைத்தார். என்னுடைய பொருளாதார சூழலை அறிந்த அவர், மூன்றாம் ஆண்டு படித்து முடிக்கும்வரை அவருடைய அறையில் என்னை அனுமதித்தார். அவருடைய வீட்டாரும் என்னை பெருந்தன்மையோடு அனுமதித்தனர்.

மூன்றாம் ஆண்டு இறுதி தேர்வு எழுதியதும் வேலைத் தேட ஆரம்பித்தேன். சினிமா உதவி இயக்குநராகும் முயற்சியும் செய்தேன். சினிமா துறையில் பெண்களுக்கு இருந்த பிரச்சினைகள் என்னை பயமுறுத்தின. எப்படி, யாரை அணுகுவது என்கிற தெளிவில்லாத பாதையாக அது எனக்குப் பட்டது. எனக்கு எழுத வரும், பத்திரிகை பணி செய்யலாம் என முடிவெடுத்தேன். நான்கைந்து பத்திரிகை அலுவலகங்களில் பயிற்சியாளர் வாய்ப்பு கேட்டு அலைந்தேன். பணிமுடித்தபின், அம்மாவிடமிருந்து நிச்சயம் எந்தவித பொருளாதார உதவியும் கேட்கக்கூடாது என்பதில் தெளிவாக இருந்தேன். அடுத்த மாத செலவுக்கு என்ன செய்ய என்கிற சூழலில், அண்ணாநகரில் ஒரு ஸ்டுடியோவில் வேலை கிடைத்தது. போட்டோஷாப் வேலை என்றுதான் விளம்பரத்தில் அழைத்திருந்தார்கள். ஆனால், நாள் முழுக்க ரிசப்ஷனில் நின்று வருகிறவர்களிடம் கேமராக்களை விற்பது, விளக்கம் சொல்வது என்றபடியாக அந்த வேலை போனது. அயற்சியான பணி. காலையில் சாப்பிட மாட்டேன். மதியம், இரவு மட்டும்தான் உணவு. எப்படி நாள் முழுக்க நின்றுகொண்டு வேலை பார்க்க முடியும்? எப்போது தப்புவோம் என இருந்தது. நல்லவேளையாக தினமணி நாளிதழில் இண்டன்ஷிப் கிடைத்தது. அப்போது அங்கு என்னைப் போல இண்டன்ஷிப் வந்திருந்த எழுத்தாளர் ஜா. தீபா, நான் தீவிரமாக வேலை தேடிக்கொண்டிருந்ததை அறிந்து குமுதம் சிநேகிதியில் பணி வாய்ப்பு இருப்பதை சொன்னார்.

குமுதல் சிநேகிதி ஆசிரியர் லோகநாயகி, என்னுடைய எழுத்தைப் பார்த்து எனக்கு வாய்ப்புக்கொடுத்தார். அடுத்த மாதமே நான் பணிக்குச் சேர்ந்தேன். என்னைப் போல எளிய பின்னணியில் வந்தவர் அவர், என் ஆர்வத்தை அவரால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. என்னை ஊக்கப்படுத்தினார், வளர்த்தெடுத்தார். இரண்டு ஆண்டுகளில் உதவி ஆசிரியர் ஆனேன். பெண்கள் பத்திரிகை ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்காக ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயங்களை மட்டும் பேசுகிறது. எனக்கு அதையும் கடந்து எழுதும் விருப்பமும் தேடலும் இருந்தது. அரசியல்-சமூகம் குறித்து எழுதுவதில் எப்போதும் தீவிரமான ஆர்வம் இருந்தது. ஆனால், வேறு வேலை தேடாமல் இந்தப் பணியை விட்டுவிட்டேன். பணி கிடைக்க ஐந்து மாதங்கள் ஆனாது.

‘குங்குமம்’ இதழில் நிருபராக பணியாற்ற கிடைத்த வாய்ப்பு என்னை பலவிதங்களிலும் மேம்படுத்தியது. சூழலியல், இலக்கியம், சமூகம் சார்ந்து எழுதினேன். வடதமிழகத்தின் பல பகுதிகளுக்கு பயணித்து கட்டுரைகள் எழுதினேன். அப்போது தினகரன் இணைப்பிதழின் ஆசிரியராக இருந்த கே. என். சிவராமன், என்னை ஊக்கப்படுத்தினார். என்னுடைய கட்டுரைகள் பார்த்துதான் ஆனந்த விகடன் இதழிலிருந்து எனக்கு அழைப்பு வந்தது. முதலில் ஆனந்த விகடன் உதவி ஆசிரியர் பேசிவிட்டு, பிறகு ஆசிரியரிடம் பேசச் சொன்னார். ஆசிரியர், ‘நம்மைப் போல பிந்தங்கிய சூழலில் இருந்து வருகிறவர்கள் வெற்றி பெறுவது முக்கியம்’ என்கிற அர்த்தத்தில் பேசினார். அந்தப் பேச்சு நம்பிக்கையூட்டுவதாக இருந்தது. அதோடு, ஆனந்த விகடன் இதழில் (உள்குத்துகளை தெரியாதவரை) பணியாற்ற யாருக்குத்தான் விருப்பம் இருக்காது?

தொடக்கத்தில் எல்லாமே மிகச் சிறப்பாகத்தான் இருந்தது. அரசியல் பேட்டிகள் எடுக்க எனக்கு வாய்ப்புக் கொடுத்தார்கள். இதற்காகத்தானே இத்தனை நாளும் காத்திருந்தோம் என விரும்பிச் செய்தேன். ஆனால் ஆனந்த விகடன் குழு ஒரு Boys’ club போலத்தான் செயல்பட்டது. எங்கள் குழுவில் மற்றொரு பெண் நிருபர் இருந்தார். அவர் பெரும்பாலும் வெளி அசைன்மெண்டுக்குச் சென்றுவிடுவார். மற்றவர்கள் இயல்பாக பேசமாட்டார்கள், அதிகார தொனியிலேயே நடந்துகொள்வார்கள். அவர்கள் அப்படி இருக்கவே ஆசிரியரால் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டவர்கள். ஆசிரியரின் அதிகாரத் தொனியை அலுவலகம் அறிந்தது. அரசனைப் போல அல்லது அதிகாரம் மிக்க குடும்பத்தலைவனைப் போல. தலைமையில் இருப்பவர் அதிகார தொனியில் இயங்கினால் எப்படி அங்கே இயல்பாக பணிபுரிய முடியும்? அருகில் இருந்தாலும்கூட நேரடியாக ஆசிரியர் பேசமாட்டார், உதவி ஆசிரியரை விட்டுத்தான் கேட்க வைப்பார். இதைத்தான் ஆண்-அதிகார திமிர் என்கிறார்கள்.

இந்த Boys’ club சொற்றொடருக்கு ஓர் உதாரண சம்பவத்தை சொல்ல விரும்புகிறேன். நான் தமிழ் வழியில் படித்தவள். அப்போது ஆங்கிலத்தை ஓரளவில் புரிந்துகொள்ள முடியும். பேச வராது. ஆனாலும் பிரபல எழுத்தாளர்கள் அமிதவ் கோஷ், ஷோபா டே நேர்காணல்களை எடுத்தேன். இதுகுறித்து ஆசிரியர் குழுவில் இருந்தவர்களுக்கு பலத்த சந்தேகம். குறிப்பாக, மூத்த சினிமா நிருபருக்கு ஆங்கிலம் தெரியாத நான் எப்படி பேட்டியெடுத்திருக்க முடியும் என சந்தேகம். பல முறை கூடிப்பேசி சிரித்த பின், நேரடியாக என்னிடமே கேட்டார். அலுவலகத்தில் இருந்த நண்பரின் உதவியுடன் ஆங்கில கேள்விகளை தயாரித்து கேட்டேன், என்னுடைய பேட்டியை பதிவு செய்திருக்கிறேன், கேட்கிறீர்களா என்றவுடன் அமைதியானார். அந்த அலுவலகத்தில் தமிழ் வழியில் படித்து வந்தவர்கள் ஏராளமாக இருந்தார்கள். ஆனால், ஒரு பெண் தமிழ் வழியில் படித்து கொஞ்சம் அறிவுப்பூர்வமாக செயல்பட்டால் ஆண்கள் மனம் தாங்குவதில்லை.

ஆனந்த விகடன் இதழில் நான் மற்றொரு எதிர்கொண்ட பிரச்சினை. வேலை நேரம். ஆசிரியர் குழு நண்பகல் 12 மணிக்கு மேல்தான் பணியாற்றத் தொடங்கும். இரவு எட்டு மணிக்கு மேல் தான் இறுதிகட்டப் பணிகள் தொடங்கும். குமுதம் சிநேகிதி இதழில் இரவு 11 மணி மரைக்கும்கூட பணியாற்றிவிட்டு திரும்பியிருக்கிறேன். அது உதவி ஆசிரியரின் பணி தன்மை அப்படி. ஆனால், இங்கே நான் நிருபர். இதழ் முடிக்கும் நேரங்களில் காலையில் 9.30 மணிக்கு வந்து, இரவு 9, 10 மணி வரைக்கும் கட்டாயம் இருந்ததாக வேண்டிய நிர்பந்தம் இல்லை. ஆனால், நிர்பந்தித்தார்கள். ஆனந்த விகடன் இதழின் வடிவமைப்பு மாற்றப்பட்டபோது, இரவு முழுக்க அங்கேயே தங்கியிருக்க வேண்டிய சூழல். விடியகாலை 3 மணிக்கு எங்களுடைய கட்டுரை திருத்தம் செய்யப்பட்டு அச்சுக்கு போகும் அதுவரை அங்கேயே இருக்க வேண்டும். இடையில் நமக்கு வேறு எந்த வேலையும் இருக்காது. சும்மா உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும். Boys’ club-க்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம்.

இத்தகைய பணிச்சூழலுக்கிடையே தொடர்ந்தபோதும், என்னுடைய கட்டுரைகள் கவர் ஸ்டோரியாக வந்தபோதும் என்னுடைய ப்ரோபேஷன் காலம் நீட்டிக்கப்பட்டது. எனக்கு பணி நிரந்தரம் தரப்படவில்லை. சில வாரங்களில் என்னுடைய கட்டுரைகள் அச்சேறுவது குறைக்கப்பட்டது. இரவு 10 மணி வரை அலுவலகத்தில் இருந்து பணியாற்றியபோது, அடுத்த நாள் காலை அலுவலக நேரத்துக்கு சரியாக வந்துவிட வேண்டும் என்கிற கண்டிப்பு எனக்கு மட்டும் இருந்தது. ஒருவிதமான ஒதுக்கல் சூழல் ஆசிரியர் குழு மூலம் செய்யப்பட்டது. என்னுடைய ஒதுக்கலை தாங்க முடியாமல் வெடித்து அழும்போது, ஆறுதல் பார்வையைக்கூட அந்த ஆசிரியர் குழு பார்க்கவில்லை. அவர்கள் எப்போது தங்களை ஆண்களாகவே நினைத்தார்கள். அடுத்த சில நாட்களில் ஆசிரியர் என்னை பணியிலிருந்து நீக்கத் திட்டமிட்டிருப்பதும், அதற்கு நான் தனி தீவாக இருக்கிறேன் என்கிற காரணத்தை நிர்வாகத்திடம் சொன்னதும் தெரியவந்தது. அங்கேயே இருந்து போராடுவதெல்லாம் முடியாத காரியம். ஆண்-அதிகாரத்தை இயல்பாக கருதுகிற ஒரு பணிச்சூழலில் நிச்சயம் என்னால் பணியாற்ற முடியாது என்கிற தீர்மானத்துடன் நானே ராஜினாமா கடித்தத்தைக் கொடுத்துவிட்டு கிளம்பினேன்.

“நீங்கள் நன்றாக எழுதுகிறீர்கள், நம்மைப் போன்ற முதல் தலைமுறையாக படித்து பணிபுரிய வருகிறவர்கள் வெற்றி பெற வேண்டும்” என சொன்ன அதே ஆசிரியர், என்னை ஒரே நாளில் பணிநீக்கம் செய்ய முடிவெடுத்தார். தனி தீவாக இயங்குவது என்பது என்ன பொருளில் சொல்லப்பட்டது எனத் தெரியவில்லை. பத்திரிகை துறைக்கு வந்திருக்கும் நான் எப்படி தனி தீவாக இயங்க முடியும்? வெளியூர்களுக்கு பயணித்து கட்டுரைகள் எழுதும் பெண், ரிசர்வ் டைப்-ஆக இருக்க முடியுமா? ஏற்கனவே இரண்டு இடங்களில் பணிபுரிந்த அனுபவம் உள்ள பெண், தனி தீவாக எப்படி இயங்க முடியும்? யாருக்கு அட்டியூட் பிரச்சினை? எனக்கா ஆசிரியருக்கா? அல்லது ஆசிரியர் என்னிடம் எதிர்ப்பார்த்தது என்ன? சமீபத்தில் அந்த ஆசிரியர் பணியிலிருந்து விடுபட்டார். அவருக்கு பல பத்திரிகையாளர் சமூக ஊடகங்களில் மிகுந்த உணர்ச்சி வசப்பட்டு நன்றி சொன்னார்கள். பல சினிமா பிரபலங்களை, எழுத்தாளர்களை, ஊடகவியலாளர்களை ‘தூக்கி’விட்ட அந்த ஆசிரியருக்கு ஏன் ஒரே ஒரு பெண்ணிடமிருந்துகூட இப்படியொரு நெகிழ்ச்சியான பதிவு வரவில்லை? இப்போது ஓய்வில் இருக்கும் ஆசிரியர் இதற்கான பதிலை அசை போடட்டும்.

இரண்டு மாத இடைவெளியில் சன் நியூஸ் தொலைக்காட்சியில் சிறப்பு நிருபர் பணிக்குச் சேர்ந்தேன். சிறப்பு நிருபர் என்றால், சிறப்பு செய்தி தொகுப்புகளை செய்வார்கள். ஆனால், பணியாற்றிய ஒரு வருடத்தில் ஒரு முறைகூட அந்த வேலை செய்யவில்லை. என்னுடைய பத்திரிகை அனுபவத்தில் மிக மிக கசப்பான அனுபவம் இங்கேதான் ஏற்பட்டது. சிறப்பு நிருபராக பணியில் சேர்க்கப்பட்ட நான், கிட்டத்தட்ட இரண்டு மாதங்கள் பணியே தரப்படாமல் உட்கார வைக்கப்பட்டேன். சும்மா உட்கார்ந்திருக்கிறோமே என்கிற ஆதங்கத்தில் நானாக ஏதேனும் செய்தி எழுதி கொண்டுபோனால் அந்த ஆசிரியர் அந்த தாளை வாங்கி ஓரமாக வைத்துவிடுவார். பிற சிறப்பு நிருபர்களுக்கு சிறப்பு செய்திகளுக்கு ஸ்கிரிப்ட் எழுதி கொடுப்பேன். அதை ஆசிரியரும் பார்ப்பார். அது தொலைக்காட்சியிலும் வரும். ஆனால், எனக்கு அப்படியொரு வாய்ப்பு தரப்படாது.

இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஸ்க்ராலிங் எழுத பணிக்கப்பட்டேன். அதுவும்கூட ஃபிளாஷ் நியூஸ் எழுத விடமாட்டார். அவர் எதையோ எதிர்பார்த்தார் என்று மட்டும் புரிந்தது. அவருடைய சமிக்ஞைகளை என்னால் புரிந்தகொள்ள முடியாதபடியால் என்னை எழுதவே வராத, தண்டச் சம்பளம் வாங்கும் பெண் என்பதைப்போலவே ஆசிரியர் அறையில் அவமானப்படுத்துவார். நான் எழுதிய கவர் ஸ்டோரி ஒன்று பெயர் போடாமல், ஆனந்தவிகடனில் பணியிலிருந்து விலகியபின் வெளியாகியிருந்தது. சிறுபிள்ளைத்தனமாக ஆசிரியரிடம் ‘சார், இந்த கட்டுரையை எழுதியது நான்” என காட்டினேன். திரும்பவும் என்னை எதற்கும் லாயக்கில்லாதவள் போலவே பார்த்தார். என்னுடைய கனவுகள் தேய்ந்து, எதற்கும் லாயக்கில்லாதவள் என்கிற எண்ணம் எனக்குள்ளே ஓட ஆரம்பித்தது. கிட்டத்தட்ட ஐந்தாண்டுகால பத்திரிகை சூழலில் எனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பில் சிறப்பாகவே எழுதியிருக்கிறேன். ஆனால், இங்கே இப்படி இருக்கிறோமே என்கிற எண்ணம் என்னை அலைகழித்தது.

என்னைப்போல, அவருடைய விருப்பத்துக்கு இணங்காத பெண்களை அவர் இப்படித்தால் அலைகழிக்க வைத்தார். பணியிடங்களில் நான் பார்த்த செக்ஸிஸ்ட் ஆண்கள் மிக மோசமானவர் அவர். அங்கிருந்து விலகிய சில ஆண்டுகளில் அவர் மீது ஒரு பெண் செய்தி வாசிப்பாளர் பாலியல் புகார் கொடுத்தார். கைதாகி சிறை சென்ற அவருக்கு சிவப்பு கம்பள வரவேற்பு கொடுத்து பணிக்கு அழைத்துக்கொண்டது சன் நிர்வாகம். metoo குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளான நபர்களை பணிநீக்கம் செய்வதும் அவர்களுடம் பணிபுரிய மாட்டோம் என அறிவிப்பதும் உலகம் முழுக்க முன்னெடுக்கப்படுகிறது. தமிழ்ச்சூழலில் அதெல்லாம் நிகழ வாய்ப்பில்லை.

பெண்கள் படிக்கிறார்கள்; பணிபுரியும் கனவும் லட்சியமும் அவர்களிடம் இருக்கிறது. சிறு நகரங்களிலிருந்து கிராமங்களிலிருந்து பெருநகரை நோக்கி வருகிறார்கள். பெரும்பாலும் முதல் தலைமுறையாக முன்னேறி வருகிறது, பொருளாதார ரீதியாக பின் தங்கியவர்கள்…இவர்களை ஆணாதிக்க பணிச்சூழல் பெரும்பாலும் விழுங்கிவிடுகிறது. பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் வருகை பணிச்சூழலில் ஆணாதிக்க சூழலை தகர்த்திருந்தாலும் தமிழ் ஊடகங்களின் நிலைமை மோசமாகத்தான் இருக்கிறது. பின்புலத்துடன் இருக்கிறவர்கள் மட்டுமே ஊடகங்களில் தொடர்ந்து நீடிக்க முடியும் என்கிற சூழல் இருக்கிறது. பெண்களைப் பொறுத்தவரை திறமை என்பது இரண்டாம் பட்சமானது. பணியைப் பொறுத்தவரை 25 வயது வரைக்குமுள்ள பெண்களுக்கு முன்னுரிமை கிடைக்கும். தமிழ் ஊடகங்களில் பெண்கள் என சர்வே எடுத்தால் ஊடகங்களில் செக்ஸிஸ்ட் தன்மை வெட்ட வெளிச்சமாகத் தெரியும். வேளாண் பத்திரிகையில் பெண்களுக்கு பணிவாய்ப்பு கிடைக்காது. புலனாய்வு இதழ்களில் பணி வாய்ப்பு கிடைக்காது. ‘ஆண்பால்-பெண்பால்’ என தலைப்பிட்டு பெண் உரிமை பேசிய விகடன் குழுமத்தில்தான் இந்த நிலை. இன்னும் சொல்லப்போனால் விகடன் குழுமத்திலிருந்து வெளிவரும் ‘அவள் விகடன்’ இதழின் ஆசிரியர் ‘ஸ்ரீ’ என்ற முகமூடியுடன் இயங்கும் ஒரு ஆண். இது எத்தனை பெரிய அயோக்கியத்தனம். விகடன் விருதுக்காக வாயைப் பிளக்கு எத்தனை பெண்ணுரிமை போராளிகள் இதைப் பற்றி கேள்வி எழுப்புவார்கள்?

ஆனந்த விகடன், சன் நியூஸ் தொலைக்காட்சியில் எனக்கு ஏற்பட்ட அவநம்பிக்கையிலிருந்து மீண்டு வர எனக்கு காலம் பிடித்தது. குங்குமம் இதழில் எழுதிய கட்டுரைகள் குறித்து இப்போதும் நினைவு கூரும் நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். முகம் தெரியாதபோதும்கூட நீங்கள் எழுதுங்கள் என வாய்ப்பு தருகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவநம்பிக்கைகளின் ஊடாக நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தியபடி எப்போதும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால், இது எத்தனை பெண்களுக்கு சாத்தியமாகக்கூடும். பணியிட ஒடுக்குமுறைகளால் பாதிக்கப்பட்டு, மீண்டும் ஊருக்குத் திரும்பும் பெண்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய கனவுகள் நசுக்கப்படுவதை எப்படி தடுத்து நிறுத்துவது? பெண் என்பதாலேயே எங்களுக்கு எந்தவித லட்சியங்களும் இருக்கக்கூடாதா? இத்தகைய சூழலில் metoo இயக்கம் பாலின சமத்துவம் கோரலில் ஒரு புதிய உரையாடலை தொடங்கியிருக்கிறது. அதனால்தான் அதை நான் நிபந்தனை இல்லாமல் ஆதரிக்கிறேன்.

கருப்பு இணையதளத்தில் வெளியான எனது கட்டுரை.

Advertisements

லெக்கின்ஸ்; ஆபாசத்தைப் பற்றி யார் பாடம் எடுப்பது?!

கல்லூரிகள், அலுவலகங்கள் என நீளும் ஆடைக்கட்டுப்பாடு அதை ஆதரிக்கும் ஊடகங்கள்…இதுகுறித்து சில ஃபேஸ்புக் பதிவுகள்…

விலாசினி ரமணி

மார்க்ஸியம், லெனினியம், அம்பேத்கரியம், பெரியாரியம், கம்யூனிஸம், காந்தியவாதம், தாராளவாதம், இடதுசாரி, வலதுசாரி எல்லாம் கரைத்துக்குடித்தாலும் இலங்கை முதல் சிரியா வரை இனப்படுகொலைகள், போர்க்குற்றங்கள், சர்வதேச அரசியல் என்று வெளுத்துவாங்கினாலும் பெண்ணியம் என்று வந்தால் பல ஆண்களின் பெரு மூளைக்குள் என்ன இருக்கிறது என்று அவர்களாகவே வெளிப்படுத்திக்கொள்ள இந்த சமூக வலைதளங்கள் நிறைய சந்தர்ப்பங்களை அடிக்கடி வழங்குகின்றுன. சட்டியில் இருந்தால்தானே அகப்பையில் வரும்?

Kutti Revathi

நம் மாநிலத்தின் மிகச்சிறந்த வசதியான உடை, லெக்கின்ஸ்!
காரணங்கள்:

1. அதிக வெப்ப நாட்கள் கொண்ட, நம் வாழ்வில், புடவைகள் ஆரோக்கியமானவை இல்லை. இடுப்பு தெரிகிறதா, மார் தெரிகிறதா, புடவை நழுவுகிறதா என்று புடவையை ஒதுக்கி விடவே நமக்கு நேரம் போதாது. எப்பொழுதாவது நேரமும், வாய்ப்பும் இருக்கும் போது புடவையை அணிந்து மகிழலாம்.

2. சமையலையும், குழந்தைகளையும், பொதுவேலைகளையும் கவனிக்க லெக்கின்ஸ், ஜீன்சை விடச் சிறந்த உடை. தடிமனான ஜீன்ஸ், அதிகப்புழுக்கத்தையும் இறுக்கத்தையும் கொடுக்கும். லெக்கின்ஸ் இத்தகைய தொல்லைகளை அளிக்காத உடை.

3. இன்றைய பொருளாதார நிலையில், குறைந்த உடைச்செலவை நிர்வகிக்க லெக்கின்ஸ் உடையே வாய்ப்பாக இருக்கும். புடவை என்று வாங்கினால், அதனுடன் பாவாடை, ப்ளவுஸ், உள்ளாடைகள், ஃபால்ஸ், ப்ளவுஸ்க்கு லைனிங் இன்ன பிற அதிகமான செலவை எதிர்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது என்று நீவீர் அறிவீர். அதுமட்டுமல்ல, புடவை அணிந்து சமையலறையில் வேலை செய்வது எவ்வளவு கொடுமை என்று உங்கள் தாயிடமும் மனைவியிடமும் கேட்டுப்பாருங்கள். அதற்கு மாற்றாகத்தான், நைட்டி வந்தது.

4. மேலும், லெக்கின்ஸ், மாதவிலக்கு நாட்களுக்கு, கருவுற்ற காலத்திற்கு மிகவும் வசதியான உடை. உடலுடன் பிணைந்திருந்து எந்த அசெளகரியத்தியும் கொடுக்காது. இந்த வகையில், சுடிதாரை விடவும் சிறந்த உடை என்பேன்.

5. லெக்கின்ஸ்களின் நிறத்திற்கு ஏற்ற அல்லது மாறான விதவிதமான ‘டாப்களை’ அணிந்து உற்சாகம்பெறலாம். அதிலும் கழுத்துப்பகுதியிலும் கைப்பகுதியிலும் விதவிதமான ‘கட்’வைத்து உயர்தர, நவீன உடையாக்கலாம். இதனால், பல வேலைகளை ஒரே சமயத்தில் கையாளும் பெண்கள், உடைகளுக்கு அதிகக்கவனமோ நேரமோ கொடுக்கவேண்டியதில்லை.

6. இந்த ‘லெக்கின்ஸ்’ ட்ரெண்டும் விரைவில் மாறும் என்று நம்புகிறேன். இன்று லெக்கின்ஸை ரகசியமாக விரும்பி ஃபோட்டோ எடுத்து, வெளிப்படையாக வெறுப்பது போல் காட்டிக்கொள்ளும் ஆண்களின் மகள்களும் மருமகள்களும் எதிர்காலத்தில், காற்றோட்டமான, குட்டைப்பாவாடைகள் அணியும் காலம் வரும். அதை தந்தையர் ஏற்றே ஆகவேண்டும். ஏனெனில், மகள்களின் அசெளகரியங்களை மாற்றப் போராடும் ஒரே ஆண்வகையினம் “தந்தையர்” மட்டுமே என்பதில் எனக்கு மாறாத கருத்து உண்டு.

7. விரைவில், லெக்கின்ஸ் பள்ளிச் சீருடையாகவும் மாறும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

8. ஆண்களுக்கும் லெக்கின்சை உடையாகப் பரிந்துரைக்க விரும்புகிறேன். டைட் ஜீன்ஸ், மற்றும் குடித்துவிட்டு தெருச்சாலைகளில் விழுந்து கிடக்கையில் நழுவும் வேட்டி இவையெல்லாம் ஆண்களுக்கு அழகே இல்லை. கைலியும் அந்த வகையில் ‘லெக்கின்ஸ்’ உடன் சேர்கிறது.

9. ‘நைட்டி’ உடை மீதும் அந்த உடை பரவலான போது, ஆண்களுக்கு இதே வெறுப்பு இருந்தது. பெண்கள் தங்கள் வசதிக்கு ஏற்ற உடைகளைக் கண்டறியும்போது ஆண்கள் தொல்லைக்காவது வழக்கமே.

10. எந்த உடை அணிந்தாலும், பெண் மீதான பாலியல் வன்புணர்வு என்பதை நியாயப்படுத்த ஆண்கள் பக்கம் மூட்டை மூட்டையாகக் காரணங்கள் இருக்கின்றன என்பதை எந்தச் சிறிய பெண்ணும் இன்று அறிந்து வைத்திருக்கிறாள்.
இன்னும் நிறைய பலன்கள், ‘லெக்கின்ஸால்’ உண்டு என்றாலும், அடுத்த முறை உங்கள் ‘லெக்கின்ஸ் வெறுப்பின்’ போது அவற்றைப் பதிவிடுகிறேன்.

Geeta Ilangovan

சுனாமியில் அதிக அளவில் பெண்கள் இறக்கக் காரணம், செடிகொடிகளில் சிக்கிக் கொண்ட புடவையும், தலைமுடியும் தான்…

Olivannan Gopalakrishnan

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் தஞ்சை பெரிய கோயிலில் தீ விபத்து நடந்த போது இறந்தவர்களில் பெரும்பான்மையோர் பெண்கள். ஆய்வறிக்கை கூறும் முககியக் காரணம் பெண்களின் உடை; புடவை அவர்கள் தப்பித்து ஓட தடையாக இருந்தது. பாரம்பரியம் காக்கப் பட வேண்டுமெனில் அதன் கால வரையறை என்ன? பெண்கள் மார்பை மறைக்கக் கூடாது என்ற கலாச்சாரக் காவலர்கள் கூட பாரம்பரியம் காக்க பட வேண்டும் என்றனர் என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது.

Thanthugi Blogspot

பெண் என்பதாலேயே கடும் அவமதிப்புகளுக்கும் தீராத மன உளைச்சலுக்கும் ஆளாகிவந்த விஷ்ணுபிரியாவின் மரணத்திற்கு நியாயம் கேட்டு பொங்கியெழாத “செலக்டிவ் அம்னீஷியா” பெண்ணியம் லெக்கிங்ஸ் விசயத்திலாவது விழித்தெழட்டும்.

Jothimani Sennimalai

குமுதம் ரிப்போர்ட்டர் லெக்கின்ஸின் பெயரால் பெண்களை கேவலப்படுத்தியுள்ளது ஆபாசத்தின் உச்சம்.காற்றுக்கு விலகாத ஆடை என்று ஏதாவது உண்டா? அதை மறைந்திருந்து படம் எடுத்து அட்டைப்படத்தில் போடும் அளவிற்கு குமுதம் தரம்தாழ்ந்து விட்டது. சேலை, சுடிதார் என்று எந்த உடை விலகியிருந்தாலும் படமெடுத்துப்போட ஆரம்பித்தால் ஒரு பெண் கூட வெளியில் நடமாட முடியாது. இதை பெண்கள் மட்டுமல்ல மொத்த சமூகமும் கண்டிக்க வேண்டும். பெண்களின் உடைதான் பிரச்சினை என்பதே ஒரு வக்கிரமான பார்வைதான். பிறகெப்படி இரண்டு வயது குழந்தை கூட பாலியல் வன்புணர்விற்கு ஆளாகிறது என்று கேட்டு கேட்டு சோர்வாகி விட்டது. குமுதம் இந்த அட்டைப்படத்திற்காக மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும்.

பா. வெங்கடேசன்

புலனாய்வு பத்திரிக்கைகளின் கவர் ஸ்டோரிகளை, நாம் பெரியதாக எடுத்துக் கொள்ள தேவையில்லை. அவைகள் கட்டுக்கதைகளின் தொகுப்பு. கற்பனை வளங்களின் வளர்ப்பு. இரண்டாம் தரமில்லை. மூன்றாம் தர கட்டுரையாளர் எழுதி பழகிக்கொள்ள அதுவொரு இடம் அவ்வளவே. இதில் எந்தவித புலனாய்வு பத்திரிக்கைகள் என்ற பாகுபாடுகள் இல்லை. ரிப்போர்ட்டர், ஜூ.வி, நக்கீரன், நெற்றிக்கண் அனைத்தும் ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகளே. அட்டைப்படம் நிறம் மட்டுமே வேறுப்படும்.

லெக்கின்ஸ் சமாசரத்தை மிஞ்சுகின்ற அளவில் , சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நக்கீரனில் ஒரு கவர் ஸ்டோரி. இளைஞர்களை குறி வைக்கும் ஆன்ட்டிகள். தலைநகரத்தில் சீரழியும் கலாச்சாரம். பரங்கிமலை ஜோதி தியேட்டர் பிட்டு பட போஸ்டரை மிஞ்சும் கிளுகிளுப்பான அட்டைப்படம். சாட்சாத் நக்கீரனில் வந்த கண்றாவிதான் இது. இவர்களுக்கு சமுதாய நலன், சமூக அக்கறை, இவையெல்லாம் இவர்களுக்கு பொருட்டு இல்லை. வியாபார உத்திகளுக்கு, சர்குலேசன்களுக்கு எதை வேண்டுமானலும் எழுதி தள்ளுவார்கள்.

இவைகள் மட்டுமில்லை. ஒவ்வொரு புலனாய்வு பத்திரிக்கைகளும் ஒரு அரசியல் கட்சியின் மறைமுக ஆதரவாளராக இருப்பார்கள். நக்கீரன் திமுகவின் வளர்ப்பு பிராணி என்றால், ரிப்போர்ட்டர் அதிமுகவிற்கு. ஜூ.வி நேரத்திற்கு தகுந்தால் போல அணி மாறிக் கொள்ளும். அந்தந்த ஆதரவு கட்சிகளுக்கு ஏற்றாற் போல கருத்துக்கணிப்பு வெளியிடுவது, பிடிக்காத கட்சிகளின் மீது அவதூறு பரப்புவது தான் இவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் வேலை. சமயங்களில் இளைஞர்களை கவர கில்மா கவர் ஸ்டோரிகளை கூட மஞ்சள் பத்திரிக்கை லெவலுக்கு எழுதி பணம் பார்ப்பார்கள்.

பத்திரிக்கை தர்மத்தை கிலோவுக்கு இவ்வளவு என்று ரேட் பேசுபவர்களின் வார இதழ்களை புறக்கணிக்க வேண்டிய நேரமிது. இதை நீங்கள் செய்வீர்களா?

கார்த்திக் கிருஷ்ணமூர்த்தி

லெக்கின்ஷ எதிர்த்து பொங்குர போராளிகள் ஒரு ரெண்டு நாள் தொடர்ந்து ஜீன்ஸ் பேன்ட்டோட சுத்தி பாருங்க அப்ப தெரியும்!!
#‎ஐ‬ ‪#‎சப்போர்ட்‬ ‪#‎லெக்கின்ஷ்‬!!

Vasu Murugavel

இது ஒரு வேலைன்னு ஒருத்தன் செய்திருக்கிறான். அதை ஒருத்தன் அட்டைப் படமா போட்டு இருக்கிறான். எதை எப்படி எழுத வேண்டும், ஒரு பத்திரிகையின் தார்மீக அறம் என்ன..? புரிந்துணர்வு இல்லாதவர்கள் ஊடகத்துறைக்கு வந்தால் இது தான் நடக்கும்.

கவிஞர் சுகிர்தராணி
கவிஞர் சுகிர்தராணி

Sukirtha Rani

லெக்கிங்ஸ் அணிந்த பெண்களை, அவர்களுக்குத் தெரியாமல் பின்தொடர்ந்தோ ஒளிந்திருந்தோ கொஞ்சமும் நேர்மையின்றி சகமனிதர் என்னும் உணர்வின்றி, அவர்களின் ஆடைவிலகும்போது பின்புறமாக நின்று புகைப்படங்கள் எடுத்து அதை ஒரு கட்டுரை என்ற பெயரில் தங்கள் வக்கிரப் புத்தியையும் ஆணாதிக்கப் பார்வையையும் வெளிப்படுத்திய குமுதம் ரிப்போர்ட்டர் குழுவுக்குச் சொல்லிக்கொள்ள ஒன்றிருக்கிறது.. நீங்கள் புகைப்படம் எடுக்க இவ்வளவு சிரமப்பட்டிருக்க வேண்டாம்..எங்களிடமே கேட்டிருக்கலாம்..நாங்களே விதவிதமாய்த் தந்திருப்போம்.. சீ..

Kavin

பெண்களின் உயிரே போய்க்கொண்டிருக்கிறது விஷ்ணு ப்ரியாவுக்கு நிகழ்ந்ததுபோல. உண்மையைச் சொன்னால் வேலை போகுமோ, வாழ்வாதாரம் போகுமோ, உயிரே போகுமோ என மகேஸ்வரி அச்சப்படவேண்டியுள்ளது. இது பற்றியெல்லாம் கவர் ஸ்டோரி போடலாமே… அதை விட்டுவிட்டு நாங்கள் அணியும் லெக்கின்ஸ்தான் தலையாய பிரச்சனையா? காற்றில் எப்போது உடை பறக்கும் என கேமிராவை எடுத்துக்கொண்டு அலையச் சொல்வதற்கு பதில் விஷ்ணுப்ரியாக்கள் மகேஸ்வரிக்கள் பக்கம் கேமிராவைத் திருப்பச் சொல்ல மனசு வராதே உங்களுக்கு.

கணேஷன் குரு

நமது ஃபேஸ்புக் போராளிகள், “லெக்கின்ஸ்” விஷயத்திற்கு வந்துவிட்டதால், நானும் காலுறைக்குள் குதிக்கிறேன்…!!!
முதலில் என் மனோபாவம் சார்ந்து உணரும் சில விஷயங்கள்;

1. அழகானவள் என உணரும் எந்த பெண்ணையும் பார்த்து ஒரு ஆண் சபலப்படுவது இயல்பே, இயற்கையே. சபலப்படவில்லை எனில், அவன் துறவியாக இருக்கவேண்டும் அல்லது ஏதேனும் குறை இருக்கவேண்டும். (இந்த விஷயத்தில் பெண்களின் நிலையை பெண்கள்தான் சொல்லவேண்டும்…!)

2. அழகு, அருவருப்பு ஆகிய இரு விஷயங்கள் தான் உடை விஷயம் எனக்குள் ஏற்படுத்துகின்றன. ஆபாசம் என எதையும் உணர்ந்ததில்லை. (அதுசரி, ஆபாசம் என்பது தமிழ் சொல்லா? புலவர்கள் கூறவும்…!)
3. இரண்டு தலைமுறைக்கு முன் ரவிக்கை போடாதவர்கள் நமது அம்மாக்களும், சகோதரிகளும், மனைவிகளும், பெண் பிள்ளைகளும். ஒரு தலைமுறைக்கு முன் வெகு சகஜமாக கோமணத்துடன் வெளியில் சுற்றியவர்கள் நமது பெரியவர்கள். இப்போது இத்தகைய காட்சிகளை காண்பது அரிது. காலம் மாறிவிட்டது.

4. நிர்வாண உடல்களை விட, நன்கு ஆடை உடுத்தப்பட்ட உடல்கள் தான் ஈர்ப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. அது, லெக்கின்ஸாக, காஞ்சி பட்டாக, கைத்தறி வட்டாக, எதுவாகவும் இருக்கலாம்.

5. எனக்கு சபலம் ஏற்படுகிறது, எனவே, நீ இம்மாதிரியான உடைகளை உடுத்தக்கூடாது என சொல்வது சரி இல்லை. அதே நேரத்தில் ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்திற்கும் ஏற்ப பழக்கங்கள் இருக்கின்றன என்பதை மறுக்கமுடியாது. அதே நேரத்தில், கலாச்சாரங்கள் காலத்திற்கேற்ப மாறுபவை என்பது விதி.

5. இந்திய பெண்கள் இடுப்பும் வயிறும் தெரிய புடவை கட்டுவதே அதிகப்படியான கவர்ச்சி என நினைக்கிற மேற்கத்தியர்களும். உடலை மறைத்தாலும், இறுக்கமாக உடுத்தப்படும் ஜீன்ஸும், டீ ஷர்ட்டுமே கவர்ச்சி என நினைக்கிற இந்தியர்களும் இருக்கவே செய்கிறார்கள்.
ஆக, பெண்ணோ, ஆணோ, உடை விஷயத்தில் என் பார்வை இவ்வளவுதான், அழகாக, நேர்த்தியாக உடுத்துங்கள். அருவருப்பாக உடுத்தாதீர்கள், அதை என்னால் காணமுடியாது…!!!

Geetha Narayanan

பெண்களுக்குத் தெரியாமல் அவர்களைப் புகைப்படமெடுத்து அட்டை படத்தில் போடுகிற குமுதம் ரிப்போர்ட்டரை கண்டிக்கிறேன்.

Thamizhnathy Nathy

‘லெக்கிங்ஸ்’அணிவது ஆபாசம் என்ற கூப்பாட்டை உடை தொடர்பானதாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. கைமீறிப் போகும் ஆண்சார் அதிகாரத்தை மீளுறுதி செய்துகொள்ளும் சமூக மனப்பாங்காகவே பார்க்கிறேன்.
புடவை உடுத்திய, சுரிதாரின் துப்பட்டா பறக்க இருசக்கர வாகனங்களில் பெண்கள் செல்வதைப் பார்க்கும்போது பதட்டமாக இருக்கும். முந்தானை அல்லது துப்பட்டா சக்கரங்களில் சிக்கிக்கொண்டு விபத்துக்காளானால் இதே ஊடகங்களில், “சிக்கியது துப்பட்டா! யுவதி தலை சிதறு தேங்காய்!” என்றோ. “சொருகியது முந்தானை! சறுக்கியது வண்டி!”என்றோ தலைப்பிட்டு செய்தி வெளியாகும்.
வேலைக்கோ, கல்லூரிக்கோ செல்லும் காலைநேரப் பரபரப்பில் இந்த ‘லெக்கிங்ஸ்’சை அணிந்துகொண்டு பறப்பது அவர்களுக்கு இலகுவாக இருந்திருக்கலாம். அந்நேரங்களில் மட்டும் கடிகாரத்தில் நான்கு முட்கள் சுற்றுவது அனுபவப்பட்டவர்களுக்குத் தெரியும். பின்னூட்டமிட்ட நண்பர்களில் ஒருவர் சொன்னார்: பெண்களின் தொடைகள், பின்புறம், நிறம், வடிவம், உள்ளாடைகள்கூட தெரிவதாக. ஆண்களது Tommy Hilfiger, JOCKEY இன்னபிற உள்ளாடைகளின் இலாஸ்டிக் பட்டிகளைப் பார்ப்பது பெண்களுக்கும் உகந்த காட்சியாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. மேலும், தெருக்கள் தோறும் சுவர்களைப் பெயர்த்துவிடுவதைப் போல சிறுநீர் கழித்துக்கொண்டிருக்கும் ஆண்களைப் பார்க்கவும் பெண்களுக்குச் சங்கடமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால், அவர்கள் அதன் பின்னாலுள்ள அவசரம், அவசியம், பொதுக்கழிப்பறைகளுக்கான தட்டுப்பாடு, சுகாதார வசதிகள் குறித்த அரசின் அசட்டை இவற்றையெல்லாம் கருதி அத்திருக்கோலங்களைக் காணாததுபோல முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு போகத்தான் போகிறார்கள்.

லெக்கிங்ஸ் அணிவது ஆபாசமென்றால், மேற்குறித்தவை எதனுள் அடங்கும்? ஆபாசத்தில் ஆண் ஆபாசம், பெண் ஆபாசம் என்று உண்டா என்ன?
கால்கள் தெரிய உடையணிவது அழகென்று சில பெண்கள் எண்ணுகிறார்களென்றால் அதுவும்கூட அவர்தம் உரிமையின் பாற்பட்டதே. திரைப்படங்களில், பூச்சியத்துக்குக் கீழ் உறையவைக்கும் குளிரில், உள்ளாடைகளையே உடைகளாக உடுத்தி பெண்களை ஆடவிடும் பாடல் காட்சிகளை கண்ணெடுக்காமல் இந்தச் சமூகம் பார்க்கவில்லையா? அதற்காக, திரைகளைக் கிழித்துத் தொங்கவிட்டுவிட்டார்களா என்ன? உடையணிவதனூடாக உடலமைப்பைக் காண்பிப்பது அழகா இல்லையா என்பதை வயதும் அனுபவமும் பெண்களுக்கு கற்றுத்தரட்டுமே! உடை குறித்த உரிமையானது எல்லை மீறி இதர பொதுசனங்களின் புலன்களுக்கும் நலன்களுக்கும் ஊறு விளைவிக்குமாயின் public nuisance என்று காவற்றுறை பிடித்துக்கொண்டு போகும். அவ்வளவுதானே? அதற்குள் இந்த ‘கலாச்சாரக் காவலர்’கள் பதறுவது ஏன்?

இதை உடை விடயமாக மட்டும் நாம் குறுக்கவேண்டாம். ஒரு பேரங்காடியினுள் உடைகளை அணிந்து பார்க்கும் இடத்திலோ அன்றேல் தங்குமிட விடுதியிலோ இரகசியமாக புகைப்படக் கருவி பொருத்தப்பட்டிருந்தால் அந்தக் குறிப்பிட்ட அங்காடி மீது வழக்குத் தொடுக்கவியலும். அது அடுத்தவர் அந்தரங்கம் சார்ந்தது. அதையே இந்த ஊடகம் செய்திருக்கிறது. இந்த சமூகத்தின்மீதான அடிப்படை நம்பிக்கை குலையுமிடம் இது. இயல்பாக ஓரிடத்தில் நிற்பதைக் கூட படம் எடுத்து அட்டையில் போட்டு விற்றுவிடுகிறார்கள் என்றால்… இனி சர்வசதா காலமும் தமது ஆடை குறித்த பிரக்ஞையோடல்லவா பெண்கள் இருக்கவேண்டும்? காற்றடிக்கிற போதெல்லாம் ‘எந்தக் ‘கமெரா’க் கண் உற்றுப் பார்க்கிறதோ?’ என்றல்லவா பதறவேண்டும்?

நகர்ப்புற வாழ்வில்- திருமணத்திற்கு முன் சேர்ந்து வாழ்வது, இரவில் பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வது, காதலர்கள் சேர்ந்து சுற்றுவது இன்னபிறவற்றையெல்லாம் உலகமயமாதலின் விளைவு என்று ஏற்றுக்கொண்டுவிட்ட அல்லது கண்டுங்காணாமலிருக்கப் பழகிக்கொண்டுவிட்ட ஆணாதிக்க சமூகம், பெண்கள் உடை விடயத்தில் இவ்வளவு கறாராக இருப்பதை, ஆபாசமென்று அனத்துவதை தமது அதிகாரத்தை மீளுறுதி செய்துகொள்ளும் சட்டாம்பிள்ளைச் செயற்பாடுகளில் ஒன்றாகவே பார்க்கவேண்டும்.

Vinothini Satchithananthan

எனக்கு இப்ப ஏனோ தங்கம்மா அப்பாக்குட்டியும், அம்மாவும் ஞாபகத்துக்கு வருகிறார்கள். சல்வார் கமிஸையும், இன்ன பிற நவீன ஆடைகளையும் செல்வி தங்கம்மா அப்பாக்குட்டி ஒரு போதும் கோயிலுக்குள் அனுமதித்ததில்லை; தற்போதைய நிலைமை பற்றி எனக்கொன்றுந் தெரியாது. நிற்க: அம்மா என்னைப் பாவடை / புடவை அணியாது கோயிலுக்குப் போக விட மாட்டா! அது அந்தக் காலம்! wink emotion அமெரிக்காவுக்குக் குடி பெயர்ந்த பிறகு குளிர் காலத்தில் லெக்கிஙஸ் அணியத் தொடங்கினேன்; கறுப்பு வாதுமைகளை ஊற வைத்து ஒரு சோடி லெகிங்ஸை சாயமூட்டினேன்; மிக வசதியான லெகிங்ஸ் – யோகாசனம் செய்யவும், குளிரிலிருந்து தப்பவும்! smile emoticon அதோடு, இந்த மாதிரி அநாகரிகமாக எழுதுபவர்களுக்கும், குட்டைத் தலைமுடியைக் கண்டு ‘இதென்ன கோலம்’? என்று கேட்பவர்களுக்கும் ஒரு வித்தியாசமுமில்லை!

Thiru Yo

குமுதம் ரிப்போர்ட்டரில் வெளிப்படுகிற படமும் கட்டுரையும் ஆபாசம் மற்றும் மனப்பிறழ்வு முற்றியதன் அறிகுறி. இவ்வளவு விகாரமாக சாலையில் மற்றவர்களின் உடைகள், கால் இடுக்குகளை குறிவைத்து நிழற்பட கருவிகளோடு பாய்ந்து துன்புறுத்துகிற நபர்களை முறையான மருத்துவம் செய்து காப்பாற்ற அரசு முயற்சி எடுக்க வேண்டும்.

Kutti Revathi
தமிழ்நாட்டில், பெண்களை அசிங்கமாகப் பேசியும், எழுதியும் விளம்பரம் தேடிக்கொள்வோர் சங்கம் தீவிரமாக வளர்ந்து வருகிறது. ஆண்களின் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் மற்றும் பாலியல் வறட்சியின் விளைவு என்று நினைக்கிறேன். தமிழக அரசு, ஆண்களுக்கான வளர்ச்சித்திட்டங்களை, குறிப்பாக, மனவளர்ச்சித் திட்டங்களை வகுக்கவேண்டியதும் அவசரநடவடிக்கையாக்குவதும் அவசியம்.

PG Saravanan

உடை பற்றி பேசும் முடை நாற்ற மனிதர் கருத்தை உடை.
உடைக்குள் ஊடுருவும் கழுவடைகளின் கயமைச் சிந்தைக்கு போடு தடை.
உன் உடை உன் விருப்பம் – மீறி
உடை உடை உடை என்று பேசினால்
நைய்யப் புடை.

Jeevasundari Balan

உடை என்பது அவரவர் சௌகரியத்துக்கானது. அதில் கருத்துச் சொல்கிறேன் என்ற பெயரில் மூக்கை நுழைக்க எவருக்கும் அனுமதி கிடையாது. வாய் இருப்பதால் எதையும் பேசலாம் என்று ஒரு பக்கம் தொடர்ந்து கருத்து சொல்லிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள் கலாசாரக் காவலர்கள். இப்போது காமிராவைத் தூக்கிக் கொண்டு புறப்பட்டு விட்டார்கள். ஒருவரின் ஒப்புதலோ அனுமதியோ இன்றி புகைப்படம் எடுப்பது அநாகரிகம் என்பது கூட தெரியாதவர்களா இவர்கள்? முகம் தெரியாவிட்டாலும் இப்படி படமெடுத்து பத்திரிகையின் அட்டையில் போட்டுப் பிழைப்பதை விட இவர்கள் வேறு பிழைப்பு பிழைக்கலாம். இது வன்மையாகக் கண்டிக்கத்தக்கது. இவர்கள் தான் சமூக அவலங்களைத் தோலுரிக்கும் காரியத்தைக் கையில் எடுத்திருப்பவர்களாம்.

எல்லை மீறியிருப்பவர்கள் இவர்கள்தான். ஒரு பெண் எப்போதும் தன்னைச் சுற்றி ஒரு பாதுகாப்பு வளையத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருக்க முடியாது. அவளுக்கு அது வேலையும் இல்லை. இந்த உலகம் பாதுகாப்பானது என்ற எண்ணத்தில்தான் பெண்கள் உடன் இருப்பவர்களை நம்புகிறார்கள். அந்த நம்பிக்கையைச் சிதைக்கும் விதமாக நடந்து கொண்டிருப்பவர்களை, அதிலும் பத்திரிகையாளர்களைப் பற்றி என்ன சொல்வது?
அட்டை முதல் பின் அட்டை வரை பெண்ணில்லாமல், அவள் படமில்லாமல் ஒரு இதழ் தயாரிக்க முடியாதவர்கள் இப்படித்தான் இருப்பார்கள். மடிசார் கட்டிய பெண்ணைக் கூட வெளியில் தெரியும் காலைப் படம் பிடித்துக் காட்டுவார்கள். மகா கேவலம்…

லெக்கின்ஸ் உடை குறித்த குமுதம் ரிப்போர்ட்டரின் அட்டைப்படம் மற்றும் கட்டுரையைக் கண்டித்து பல தோழிகளும் தோழர்களும் பதிவிட்டிருக்கிறார்கள். அதற்கான பின்னூட்டங்கள் பல முகம் சுளிக்க வைக்கின்றன. எவ்வளவு அழுக்கும் ஆபாசக் குப்பையும் அவர்கள் மனங்களிலும் அந்த வார்த்தைகளிலும் மண்டிக் கிடக்கிறது என்பதை உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. காற்றில் பறக்காத, உடலின் சதை பிதுங்காமல் உடை உடுத்த வேண்டியதுதானே என்பதே பலரின் கருத்தாக இருக்கிறது.

இனி நீங்கள் சொல்வது போல்தான் நாங்கள் உடை உடுத்த வேண்டுமென்றால், லாரியில் மூடும் தார்ப்பாயில்தான் உடை தைத்துப் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும். அதுதான் காற்றில் பறக்காது.

Saravanan Kumaresan

ரிப்போர்ட்டர் ஆசிரியர் குழுவினருக்கு,

1. “Twin Birds” போன்ற லெக்கின்ஸ் கம்பனிகளின் மாடல்களுக்கு பணம் கொடுத்து போட்டோ எடுத்து போட்டுருக்கலாம்.

2. கிராம புறங்களில் இன்றும் ஜாக்கெட் அணியாத வயதான பெண்களால் ஏற்படும் பிரச்சனைகள் பற்றி தனி ஒரு கட்டுரை எழுதலாம்.

3. வட கொரியா போன்ற நாடுகளில் உள்ளது போல குறிப்பிட்ட உடைகளை மட்டும் தான் அணிய வேண்டும் போன்ற சட்டங்களை அரசுகளுக்கு பரிந்துரைக்கலாம்.

4. ஆண்கள் கோவணத்துடன் வயல் வேலைகளை செய்வதை சட்டப்படி தடைசெய்ய பரிந்துரைக்கலாம்.

Vel Kumar

இதே போட்டோக்களை எதாவது ஒரு வெப்சைட்டில் பதிவிட்டால் போட்டோ எடுத்தவர் பதிவிட்டவர் மீதெல்லாம் குற்ற வழக்கு பாயும்! பத்திரிக்கை சுதந்திரம் என்கிற போர்வையில் நீங்கள் அதே தவறை சுதந்திரமா செய்திருக்கிறீர்கள்!

Rathna Singh

உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை? உடுத்துரவங்களுக்கும் அவங்க குடும்ப நபர்களுக்கும் இல்லாத அக்கறை உங்களுக்கு ஏன். வெள்ளைக்கார மஹாராணிகள் நூறு வருடங்களுக்கு முன்பு இந்தியா பயணம் செய்யும்போதுகூட ஸ்கர்ட் போட்டுதான் வலம் வந்தாங்க. என்னை பொறுத்தவரை பெண்கள் உடை அணிவது அவர்களுடைய சுதந்திரம். அதில் தலையிடும் யாவரும் பழமைவாதிகள். சுடிதார் வந்தபோதும் இதே களேபரம்தான் 70 80 களில் இங்கு நடந்தது. இப்போது அது பழகிவிட்டது. ஜீன்ஸ்க்கு தடை வேண்டுமென்பீர்கள். சேலை கூட ஜீன்ஸ் போன்று வசதியான உடை கிடையாது. சேலை போன்றதொறு கவர்ச்சியான உடை உலகில் வேரெதுவுமில்லை. சேலையை போன்ற வசதிப்படாத உடையும் வேறேதுமில்லை. ஆண்கள் எபோதுவேண்டுமானாலும் காலத்திற்கேற்ப மாற்றிக்கொள்ளலாம். ஆனால் இந்த பாழாய்ப்போன பெண்கள் மட்டும் ஒவ்வொன்றையும் போராட்டம் செய்ய்தே பெறவேண்டும். என்ன கொடுமை சரவணா!

குமுதம்-வைரமுத்து-ஜெயகாந்தன்

குமுதம்-வைரமுத்து-ஜெயகாந்தன் சர்ச்சையில் வைரமுத்துவை இந்த அளவுக்கு தூற்ற அவசியமில்லை. காலம்காலமாக ஒரு தொடரை பிரபலமாக்கும் பொருட்டு பிரபலங்களின் பாராட்டை கேட்டு வாங்கிப் போடுவது இதழியலில் இருந்து வருவதுதான். தமிழில் ’அ’ கூட தெரியாத பல நடிகைகள் ஒரு தொடரை பாராட்டி இருப்பார்கள். ஊடக பணிக்குச் சேர்ந்த புதிதில், (2005 ஆக இருக்கலாம்) நடிகை மீனாவின் கையெழுத்தைப் போட்டிருக்கிறேன், ஜெயகாந்தனைப் போல பிரபலங்களும் இதற்கு ஒப்புக்கொள்வார்கள். இந்த முறை இதுபோன்ற பிரபலமாக்கும் உத்தி சர்ச்சையாகி இருக்கிறது. என்னுடைய கேள்வியெல்லாம்…இதற்கு முழுகாரணமும் வைரமுத்து மட்டும்தானா என்பதுதான்!

இதைப் போன்ற நடைமுறைகள் இதழியல் அறத்துக்கு எதிரானவை என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஊடக பணிக்குச் சேர்ந்த புதிதில் இதழியல் அறம் குறித்தெல்லாம் தெரிந்து வைத்திருக்கவில்லை.  அறத்தோடு இருக்க வேண்டும் என்றால் எந்த இதழிலும் வேலை பார்க்க முடியாது என்பதும் உண்மை. ஆனாலும் அவரவர் சார்ந்து குறைந்தபட்ச அறத்துடன் நடந்துகொள்ளப் பார்க்கிறோம். சரி, வைரமுத்து விவகாரத்துக்கு வருகிறேன். வைரமுத்து விளம்பரப் பிரியராக, விருதுகளை விலை கொடுத்து வாங்குபவராக இருக்கலாம்.  ‘நானேதான் ஜெயகாந்தனிடன் எழுதிக் கேட்டேன்’ என அவர் சொல்லலாம். ஆனால் ஜெயகாந்தனின் மகன் தீபா, ’அவரால் கையெழுத்துக்கூட போட முடியவில்லை. அதனால் ஏற்கனவே எங்களிடம் இருக்கும் கையெழுத்தின் நகலை பயன்படுத்திக் கொள்கிறோம் என்று சொன்னார்கள்’ என்று குறிப்பிடுகிறார்.  பிரபலங்களின் கையெழுத்து நகலை யார் வைத்திருப்பார்கள்? எனக்குத் தெரிந்து ஊடகங்கள்தான் வைத்திருக்கும்.

படுத்த படுக்கையில் இருக்கும் பிரபலத்தால் கையெழுத்திட முடியாது என்பது தெரிந்தும் தகிடுதத்தங்கள் செய்து இதழில் வெளியிட்டு பிரபலம் தேடிக்கொண்ட குமுதம் தான் இதற்கு முதன்மையான காரணகர்த்தா. குமுதம் மேலுள்ள கரிசனமா அல்லது குமுதத்தின் தேவை தங்களை முன்னிறுத்திக் கொள்ள இப்போதும், எதிர்காலத்திலும் தேவை என்பதாலேயே வைரமுத்து நோக்கியே எல்லா ஏவுகணைகளும் செல்வதை யூகிக்க முடிகிறது. வைரமுத்து மேலிருக்கும் விமர்சனங்களும் இன்னும் சிலரை வைரமுத்துவை மட்டுமே குற்றவாளி ஆக்கி பார்க்க வைக்கிறது.

 

“கோர்வையாக எழுதுகிறவர்களெல்லாம் பத்திரிகையாளர் ஆகிவிட முடியாது!” – ஜெயராணி

நான் ஜர்னலிஸம் மாணவி. திருநெல்வேலி மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகத்தில் தொடர்பியல் படித்தேன். பேசுவதும் பழகுவதும் எழுதுவதும் பள்ளி நாட்களிலேயே எனக்கு இயல்பாகவே வந்தது. பட்டப்படிப்பு முடித்ததுமே நாளிதழ் ஒன்றில் பணிபுரிய வாய்ப்பு கிடைத்தது என்றாலும் ஜர்னலிஸம் படித்துவிட்டுதான் பத்திரிகையாளராக வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தேன். வாழ்வில் இதுவரையிலும் எடுத்த மிகச் சரியான முடிவுகளில் அதுவும் ஒன்றென தோன்றுகிறது. எனக்கான எல்லா ஜன்னல்களையும் கதவுகளையும் திறந்துவிட்டது ஜர்னலிஸம் படிப்புதான். புகைப்படக்கலையையும் அங்குதான் கற்றுக் கொண்டேன்.

தூக்குவதற்கு சிரமமான நிக்கான் மெட்டல் பாடி கேமராவை வைத்துக் கொண்டு ஊர் ஊராக சுற்றிய நாட்கள் தான் என் எல்லா பயணங்களுக்கும் மூலம்.

உலகமென்றால் அது வீட்டின் நான்கு சுவர்தான் என்று கற்றுக்கொடுத்த மிக கட்டுப்பாடானக் குடும்பத்திலிருந்து கற்பிதத்திலிருந்து விடுபட்டு என் கால்களையும் சிந்தனையையும் சுதந்திரப்படுத்திக் கொண்டேன்.

நடந்து நடந்து இவ்வுலகைக் கடந்துவிடும் பேராவலில் சுற்றிய நாட்கள் அவை.     பயணமும் அதில் கிடைத்த அனுபவங்களும்தான் என்னை செதுக்கியது.

கோர்வையாக எழுத வருகிறவர்கள் யாரும் செய்தியாளராகிவிட முடியும் என்றாலும்.. பத்திரிகை அறம், சுதந்திரம் போன்ற அடிப்படை விஷயங்களை கற்றுத் தேர்ந்தது ஜர்னலிஸம் படித்த அந்த இரண்டாண்டுகளில்தான். என்ன மாதிரியான செய்தியாளராக இயங்கப் போகிறோம் என்று புரிந்து கொள்வதற்கான வாய்ப்பாக என் கற்றல் காலம் அமைந்தது. அதற்காக, ஜர்னலிஸம் படித்தவர்கள் எல்லோருமே பத்திரிகை அறத்தை மீறாதவர்களாக இருப்பார்கள் என்றோ படிக்காதவர்கள் எல்லோரும் அறத்தை புறக்கணிக்கிறவர்கள் என்றோ சொல்ல வரவில்லை.

பத்திரிகைகளும் காட்சி ஊடகங்களும் இன்று இருக்கிற நிலையில், ஊடக அறம் பற்றின புரிதலோ விழிப்புணர்வோ இல்லையென்றால் நிச்சயம் சுரணையற்ற செய்தியாளராகிவிட வாய்ப்புகள் அதிகம். ஏனென்றால் புதியவர் ஒருவருக்கு செய்தி எழுத கற்றுத் தரும் ஊடகங்கள் ஒருபோதும் அறத்தை போதிப்பதில்லை. அதனால்தான் பெரும்பாலும் உரிமைகளை பாதிக்கிற செய்திகளாகவே நாம் படிக்கவும் பார்க்கவும் கிடைக்கின்றன. ஜர்னலிஸம் படிக்கிறவர்களுக்கு பத்திரிகை அறம் பற்றி அறிந்து கொள்ளும் வாய்ப்பு இயல்பாக அமைகிறது. பின்னர் பணி காலத்தில் அதை செயல் படுத்த வேண்டுமா வேண்டாமா என்ற முடிவு அவரவர் கைகளில். கற்றல் வழி நடத்தல் என்பது என் பிடிவாதம் என்பதால் இந்த பத்தாண்டுகளில் பத்திரிகை அறத்தை கேள்விக்குள்ளாக்குகிற எந்த செய்தியையுமே நான் எழுதவில்லை.

எழுத்து மீது தீராத ஆர்வம் கொண்டிருந்தேன் என்று சொல்வதற்கில்லை. அதனால்தான் பத்திரிகை துறையை தேர்ந்தெடுத்தேன் என்று சொன்னால் அது பொய். தனிப்பட்ட முறையில் என் எல்லா உணர்வுகளுக்கும் உகந்ததாக இந்த துறை அமைந்தது. ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவரரின் திறமைக்கும் குணத்திற்கும் ஏற்ற வேலை என்று ஏதாவது இருக்குமில்லையா? என் குணத்திற்கு கனக்கச்சிதமாக பொருந்தியது பத்திரிகைத் துறை. காரணம் எழுத்து, புகைப்படம், பயணம் என்ற மூன்று அற்புதமான விஷயங்களையும் என்னால் இங்கு செயல்படுத்த முடிந்தது.  விரும்பியதையே தொழிலாக, வேலையாக செய்வது எத்தனை சுகம்! எத்தனையோ இன்னல்களுக்கிடையில் அந்த சுகத்தை நான் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

எல்லா நவீன துறைகளைப் போலவும், பெண்கள் ஊடகப் பணிக்கு வருவதற்கு குடும்பங்கள் தடை போடுகின்றன என்பது உண்மைதான். சில ஆயிரம் குடும்பங்கள் மட்டுமே வசிக்கக்கூடிய கிராமம் ஒன்றிலிருந்து சென்னை நோக்கிய என் பயணம் அத்தனை எளிதானதாக அமைந்துவிடவில்லை. பெரும்பாலான பெண்களுக்கு இந்த சவால் இருக்கிறது. இந்த சவால்களை ஏதாவது இயக்கங்கள் வந்துதான் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்றில்லை. தடைகளைத் தாண்டும் மனப் பக்குவத்தை தனிப்பட்ட முறையில் ஒவ்வொருவரும் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டிய காலகட்டம் இது. ஊடகத் துறையில் பெண்கள் முதல் தலைமுறையாக காலடி எடுத்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் ஒரு நாற்பது ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த கட்டுப்பாடுகளோ அடக்குமுறைகளோ இன்று பெருமளவில் தளர்த்தப்பட்டிருக்கிறது. இந்த நிலையில் இன்றும் ஒவ்வொரு துறையிலும் பெண்களின் பங்கு என்று பேசிக் கொண்டிருப்பது அபத்தம். இந்த மாதிரியான குறுகிய விவாதங்களை நாம் கடந்தாக வேண்டும்.

பெண்களுக்கிருக்கும் சவால் என்பது எல்லாத் துறைகளுக்கும் பொதுவான ஒன்று. கல்வியறிவு பெற்று பணிபுரியத் தொடங்கிய காலகட்டத்தில் பெண்களுக்கான பிரத்யேக வேலைகளில் ஒன்றாக ஒதுக்கப்பட்டது ஸ்டெனோகிராபர் பணி. அந்த காலக் கட்டத்தில் வந்த திரைப்படங்களில் பார்த்தால் ஸ்டெனோகிராஃபர்கள் எப்போதும் மேனேஜர்களின் மடியிலேயே உட்கார்ந்திருப்பதைப் போலவேதான் காட்சிகளை அமைத்தார்கள். அன்றைய தேதிக்கு நவீன துறையாக இருந்த ஸ்டெனோகிராஃபி பணிக்கு பெண்கள் அதிகளவில் வரத் தொடங்கினார்கள். திறமையால் வந்தார்கள் என்பதை விடவும் வயதையும் அழகையும் முன்னிறுத்தி பாலினத்தை தவறாக பயன்படுத்தியதாலே பெண்களுக்கு வேலை வாய்ப்புகள் கிடைப்பதாக அப்போது நம்பப்பட்டது. அதை தான் திரைப்படங்களில் காட்சிபடுத்தினார்கள்.

வெற்றிகரமான செயல்படும் ஒரு பெண் திறமையால் அதை சாதித்திருக்கமாட்டார் என்று நம்புவது இந்த சமூகத்தின் பொது புத்தி. இந்த பொது புத்திதான் இன்று ஊடகங்களிலும் நிலை கொண்டிருக்கிறது.

பெண்களின் திறமையை புறக்கணிப்பதிலும் சாதனைகளை இழிவுபடுத்துவதிலும் ஆண்கள் அளவிற்கு (கூடுதலாகவே கூட) பெண்களும் ஈடுபடுகிறார்கள்.
ஊடகத் துறையில் பணிபுரியும் பெண்கள் சம அளவில் பெண்களாலும் பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்கிறார்கள். போட்டியும் பொறாமைகளும் இருக்கிற வரை இந்த நிலை நிலையானது என்றே தோன்றுகிறது. அதனால் அதிகபட்ச மன உறுதியை வளர்த்துக் கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

இன்று பெண்களுக்கிருக்கும் சவால்களுக்கு ஒத்த அளவிலான பிரச்சனைகள் ஆண்களுக்கும் இருக்கிறது. அதற்கு காரணம் ஊடகத்துறையில் மேலோங்கி இருக்கும் பண்ணையார்த்தனம். ஆண்களும் பாலியல் துன்புறுத்தல்களை எதிர்கொள்கிறார்களா என்று  மிக உறுதியாகக் கூற முடியவில்லை. ஆனால் மன உளைச்சலை தரக் கூடிய மற்ற எல்லா துயரங்களையும் ஆண்களும் எதிர்கொள்கிறார்கள். பிரச்சனை ஆண் பெண் என்ற அடிப்படையில் வருகிற பாலின பாகுபாடு அல்ல. புரொபஷனலிஸம் என்று சொல்லக்கூடிய தொழில் நேர்த்திக்கு இருக்கும் தட்டுப்பாடு. ஒரு ஊழியரை எப்படி நடத்துவது அல்லது கையாள்வது என்ற அடிப்படை நாகரிகம் தெரியாத மேலதிகாரிகள் எல்லா துறையிலும் இருக்கிறார்கள். ஊடகத்துறையிலும் இருக்கிறார்கள். ஒரு அலுவலகத்தில் 10 பேர் பணிபுரிகிறார்கள் என்றால் அந்த 10 பேரும் ஒரே மாதிரியான அல்லது சம அளவிலான திறமைகளை கொண்டிருப்பார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பது தவறு. யார் யாருக்கு என்னென்ன திறமை இருக்கிறது என்று கண்டறிவதும் அவரை குறிப்பிட்ட அந்த வேலைக்கு பயன்படுத்துவதும் தலைமைப் பண்பின் முக்கிய அம்சம். ஊழியர்களுக்கு திறமைக்கேற்ற வாய்ப்புகளை வழங்குவதால் மட்டுமே எந்த ஒரு நிறுவனமுமே அடுத்த கட்டத்துக்குப் போக முடியும்.

ஊடகங்களில் ஆண்களின் கை மேலோங்கி இருக்கிறது என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை. அதனால் செய்திகளில் மிக மோசமாக வெளிப்படும் ஆண் நெடி குமட்டலை உண்டாக்குவதாக இருக்கிறது!. தப்பித் தவறி கூட ஒரு பெண் செய்திகளில் அடிபட்டுவிடக் கூடாது. குற்றச்செய்திகள் என்றால் நிலைமை மிக மோசம். ஆண் நிருபர்களின் அதிகபட்ச கற்பனைத் திறனும் வக்கிரங்களும் வெளிப்படுவது பெண்கள் சம்பந்தப்பட்ட செய்திகளில்தான்.

பெரும்பாலான செய்திகள் இப்படி அந்த நேர கிளுகிளுப்பிற்கும் பரபரப்பிற்காக மட்டுமே எழுதப்படுகின்றன. பத்திரிகைகளில் நிலைகொண்டிருக்கும் ஆண் மொழியும், மேலோங்கியிருக்கும் ஆண் மனோபாவமும் மிகவும் மோசமான பாதிப்புகளை சமூகத்தில் உண்டாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. எவ்வளவோ விமர்சனங்களுக்கு உள்ளான போதும் இன்னும் அந்த பிரபல நாளிதழ் செய்திகளில் அடிபடும் பெண்களை அழகி என்று குறிப்பிடுவதை நிறுத்திக் கொள்ளவில்லை. பெருமளவில் பெண்கள் ஊடகப்பணிக்கு வந்தால் இந்த அவலம் மாறுமா என்று கேட்டால் அதுவும் சந்தேகம்தான். ஏனென்றால் வருகிற எல்லோருமே ஆண் பெண் பாரபட்சமில்லாமல் கண்மூடித்தனமாக வழக்கமான இந்த எழுத்துமுறைக்கு பழக்கப்படுத்தப்படுகிறார்கள். இதனால் சில பத்திரிகைகளில் பெண்களும் ஆண் மொழியில் ஆண் மனோபாவத்துடன் எழுதுவதை பார்க்க முடிகிறது. தன்னளவில் மிக நேர்த்தியான மொழியாற்றலையும், சமூகப் பார்வையையும் செய்தி எழுதும் நுணுக்கத்தையும்  கொண்டிருந்தாலே ஒழிய இதுபோன்ற வக்கிரங்களில் இருந்து தப்பிப்பது கடினம். ஜாதி, மத, பாலின அடையாளங்களைக் கடந்த சமத்துவ மொழி ஊடகங்களின் இன்றைய மிகப் பெரியத் தேவையாக இருக்கிறது.   வேண்டும் க்ண்க்இன்னும் அந்த பிரபல நாளிதழ் செய்தி பலரை ஏமாற்றி பணம் பறித்தார் அதனால் அவர் செத்துப் போக்

திரைப்படங்களில் சித்தரிக்கப்படுவது போலவோ அல்லது இந்த சமூகம் நம்பிக் கொண்டிருப்பதைப் போலவோ ஜர்னலிஸ்ட்கள் வானத்தில் இருந்து குதித்தவர்கள் அல்ல.
துப்புரவுப் பணியைப் போலத் தான் ஊடகத்துறையும். ஒரு துப்புரவுப் பணியாளருக்கு இருக்கும் பொறுப்பை விடவும் அதிகமாக ஜர்னலிஸ்ட்களுக்கு பொறுப்புணர்வு இருப்பதாக நான் நம்பவில்லை. முன்னவர் புற சுகாதாரத்திற்கும் பின்னவர் அக சுகாதாரத்திற்காகவும் பணி புரிகிறார்கள் அவ்வளவே வித்தியாசம். ஆனால் இங்கு நிறைய பேர் ஜர்னலிஸ்ட் என்று மார்தட்டிக் கொள்வதில் ஒரு வறட்டு கவுரவத்தைப் பார்க்க முடிகிறது. இது தேவையில்லாதது. வேறெந்தத் துறையில் வேலை செய்கிறவர்களைப் போல பத்திரிகையாளர்களும் தங்களை சாதாரண மனிதர்களாக முதலில் கருதத் துவங்க வேண்டும். யாரும் ஜர்னலிஸ்ட்டாகவே பிறப்பதில்லை. மருத்துவர்களையும் ஆசிரியர்களையும் போல பத்திரிகையாளர்களுக்கு கல்வி தகுதி கட்டாயமாகத் தேவைப்படாத நிலையில் எழுதத் தெரிகிறவர்களும் பேச முடிகிறவர்களும் பத்திரிகையாளராகிவிட முடிகிறது. கல்வித் தகுதி அவசியமில்லாத ஊடகத் துறைக்குத் தேவைப்படுவது மனித நேயமும், சமூக அறிவும் பொறுப்புணர்வும் மட்டுமே! செய்தி எழுதுதலின் நுணுக்கங்கள் அரசியல் நிகழ்வுகள், பொது அறிவு விஷயங்களை எல்லாம் களத்தில் இறங்கியவுடன் காலப் போக்கில் கற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால் அதற்கு மேலே குறிப்பிட்ட மூன்று விஷயங்களும் உள்ளார்ந்தவை. எல்லா தனி நபர்களுக்கும் அது இருக்க வேண்டும் என்றாலும் பல தரப்பினரையும் சென்று பறைசாற்றுகிற பணியைச் செய்கிற ஊடகவியலாளர்களுக்கு கூடுதலாக இருந்தாக வேண்டும்.

மனித நேயத்திற்கும், உரிமைகளுக்கும் சமத்துவத்திற்கு எதிரான வார்த்தைகளை இதுவரையும் நான் எழுதவில்லை. இனிமேலும் எழுதமாட்டேன்.  என் எழுத்துக்களும் கருத்துக்களும் நேரிடையாகவும் மறைமுகமாகவும் வலியுறுத்துவது ஒன்றே ஒன்றுதான். அது அன்பு. எல்லோருக்குமான அன்பு. குழந்தைகள், திருநங்கைகள் ஆண், பெண், இன்ன மொழி பேசுபவர், இந்த ஊர்க்காரர், நாட்டுக்காரர், சாதி, மதம் என எந்த பாகுபாடுமின்றி வரக்கூடிய இயல்பான அன்பு. இந்த உலகத்தின் அதிகபட்சத் தேவை அதுதான். கூட்டம் போட்டு, மேடையில் முழங்கினால்தான் என்றில்லை, தன்னளவில் எல்லோரும் அன்பானவர்களாக, உரிமை மீறல்களை அனுமதிக்காதவர்களாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலே போதும். இவ்வுலகத்தின் அவலங்கள் முடிவுக்கு வந்துவிடும். சமூகப் பொறுப்புணர்வோடு பணிபுரியும் எல்லோருக்கும் என் வாழ்த்துகள்.
அன்பும் உண்மையும் நேர்மையும் நிச்சயம் வெற்றி பெறும். அவை அதற்கான நேரத்தை எடுத்துக் கொள்ளுமே தவிர ஒருபோதும் தோற்றுப்போவதில்லை.

ஜெயராணி…
ஆறாம்திணை என்ற இணையதளப் பத்திரிகையில் பணியைத் தொடங்கி, குமுதம், விகடன், தினமலர் போன்ற பத்திரிகைகளில் புகைப்பட நிருபராகவும், உதவி ஆசிரியராகவும் சுமார் ஏழாண்டுகள் வேலை பார்த்தவர். தற்போது சன் செய்திப் பிரிவில் சிறப்பு செய்தியாளாராக பணியாற்றும் ஜெயராணி, நிஜம் நிகழ்ச்சியில் செய்தியாளராகவும் ஸ்கிரிப்ட் ரைட்டராகவும் இருக்கிறார். மெயின் ஸ்ட்ரீம் ஊடகத்தில் இயங்கினாலும் பெண்கள், குழந்தைகள் திருநங்கைகள், தலித் மக்கள், சிறுபான்மையினருக்காகத் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். தலித் முரசு போன்ற மாற்று இதழ்களிலும் தொடர்ந்து எழுதுகிறார். ஆனந்த விகடன், அவள் விகடன், தீராநதி, புது விசை, முற்றுகை ஆகிய இதழ்களில் கவிதைகளும் சிறுகதைகளும் வெளிவந்திருக்கின்றன.

‘இன்டர்நேஷனல் ஃபெடரேஷன் ஆஃப் ஜர்னலிஸ்ட்’ அமைப்பு ‘ஆனந்த விகடனில் விகடனில’ வெளியான ”இளைப்பாற விரும்புகிறோம்” கட்டுரைக்காக சிறப்புப் பாராட்டுச் சான்றிதழை வழங்கியது. (2004 )

‘இந்தியா டுடே’ பத்திரிகை ‘இந்தியாவின் 38 முக்கியமான பெண்களில்’ ஒருவராக தேர்ந்தெடுத்தது (2005)

ஊடகத்துறையில் தொடர்ந்து ஆற்றி வரும் பங்கிற்காக ‘அன்னைத் தெரஸா பல்கலைக்கழக’த்தால் ‘சிறந்த பத்திரிகையாளரா’க கவுரவிக்கப்பட்டார். (2009)

பின்குறிப்பு : எனக்குப் பிடித்த பத்திரிகையாளர் என்ற வகையில் ஜெயராணியிடம்  நேர்காணல் எடுக்க வேண்டும் என்பது என்னுடைய நீண்ட நாள் விருப்பம். அது நிறைவேற காலம் இன்னும் கணியவில்லை. பிடித்த பத்திரிகையாளர் என்பதற்கு நிறைய காரணங்கள் உண்டு. அது நேர்காணலை எழுதும்போது சொல்லுவேன்.
இங்கே பிரசுமாகியிருக்கும் கட்டுரை நான் எழுதியது அல்ல. பெண்ணே நீ மாத இதழுக்காக ஜெயராணி எழுதியது. மார்ச் பெண்ணே நீ இதழில் எடிட் செய்யப்பட்டு வெளியான கட்டுரையின் முழுவடிவத்தை இங்கே கொடுத்திருக்கிறேன்.
பெண்ணே நீ இதழுக்கு எழுதிய கட்டுரையை இங்கே பிரசுரித்தமைக்காக பெண்ணே நீ க்கு மிகுந்த நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
கட்டுரையில் வெளியாகியிருக்கும் கருத்துக்களை ஒட்டி ஜெயராணி, சுகிதா, நான் மூவருமாக நிறைய பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்.   அதனாலே இந்தக் கட்டுரையை பிரசுரிப்பதில் ஆர்வம் கொண்டேன். ஜெயராணியும் அனுப்பித் தந்தார். விஷயமுள்ள கட்டுரை எல்லாதரப்பையும் சென்றடைய வேண்டும் என்பதே நோக்கம்.