நான் மாட்டிறைச்சி விரும்பி…

மாட்டிறைச்சி உண்பேன் என்று சொல்வதில் எனக்கு தயக்கம் இல்லை.  மாட்டிறைச்சி உண்பது கீரையும் காயும் சாப்பிடுவதுபோல அவரவர் உணவுப் பழக்கம் சார்ந்தது.  உணவுப் பழக்கம் சார்ந்து ஒதுக்குவது, ஒடுக்குவது நெடும்காலமாக இருந்து வந்தாலும் அதை சட்டத்தின் பிடிக்குள் நிறுத்துவது தற்போதைய மதவாத ஆட்சியின் செயல்திட்டமாக உள்ளது.  இது அப்பட்டமான உரிமை மீறல் செயல்.  வரலாற்று முந்தைய காலம் தொட்டே இருந்துவரும் ஒரு உணவுப் பழக்கத்தை மதத்தின் பெயரால் சட்டம் இயற்றி தடுப்பது பாசிசத்தின் உச்சம். மாட்டிறைச்சி விலை மலிவானது, அதே நேரத்தில் சத்தும் குறைவில்லாதது. சத்துக் குறைவால் பாதிக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் அவதியுறும் நாட்டில் மாட்டிறைச்சி தடை போன்ற சட்டம் எவ்வளவு பிற்போக்குத்தனமானது? உலக நாடுகளில் எங்கேயும் இதுபோன்ற அடிப்படை உரிமையை பறிக்கும் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்திருக்காது. இப்படியொரு சட்டம் தமிழகத்தில் வந்தால் நிச்சயம் நான் குடும்பத்தோடு தெருவில் இறங்கிப் போராடுவேன்.

jhapost

பசு என்னும் புனிதம் எப்படி கட்டமைக்கப்பட்டது என்று இந்திய வரலாற்று அறிஞர் டி. என். ஜா தனி புத்தகமே எழுதியிருக்கிறார். அதில் இந்து அமைப்புகள், இந்து அரசுகளால் புனிதங்களாக மதிக்கப்படும் புராண நூல்களில் பசுமாட்டின் இறைச்சி எத்தகைய ருசியுடையது என்று சிலாகித்திருப்பதாக எழுதியிருக்கிறார். நூலின் விலை ரூ. 200தான். கோழி, ஆட்டின் இறைச்சியை மட்டும் உண்ணும், மாட்டிறைச்சி உண்பவர்களை, உண்பதை ‘அய்யே’ என்கிற பார்வை பார்க்கும் அன்பர்கள் அவசியம் படிக்க வேண்டிய புத்தகம். என்னுடைய பரிந்துரை…

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண், என்னைப் போல மாட்டிறைச்சி உண்பவர்தான், நாங்கள் ஒருமுறை பேசிக் கொண்டோம். இத்தனை பத்திரிகைகளில் ஏன் ஒன்றில் கூட மாட்டிறைச்சி ரெசிபி ஒன்றுகூட வருவதில்லை என்று நான் கேட்க, ‘நாம் போடுவோம்’ என்றார். இறுதியில் அவருக்கான வாய்ப்பு வந்தது. ஆனால், தன் லட்ச ரூபாய் மாத சம்பளம் காரணமாக மாட்டிறைச்சி ரெசிபி பிரசுரத்தை அவர் நிறுத்திவிட்டதாகக் கேள்வி.

ஆமாம் ஊடகங்கள் எல்லாம் ஒற்றை விழுக்காடில் இருக்கும் பார்பனர்களால், பார்ப்பனர்களுக்காக நடத்தப்படுபவைதான். மாட்டிறைச்சி உண்பவர்கள் இன்னமும் பத்திரிகைகளை காசு கொடுத்து வாங்கும் அளவுக்குக்கூட பொருளாதார வளர்ச்சி பெறமுடியவில்லை. அப்படியே பெற்றாலும் மேலே சொன்ன பெண் பத்திரிகையாளர் போல ‘கர்வாப்ஸி’ பெற்று புனிதமடைந்து விடுகின்றனர். போகட்டும் நான் மாட்டிறைச்சி ரெசிபி நிறைய வைத்திருக்கிறேன். நேரமின்மை காரணமாகவே எழுதவில்லை. நான்கு பெண்கள் தளத்தில் எழுதுவேன்.

Advertisements

சிபிகாவின் ரெண்டாவது பிரசவம்!

நாடோடிகளைப் போன்றதொரு வாழ்க்கைதான் சென்ற ஆண்டுவரை எங்களுக்கு வாய்த்திருந்தது. நான் கனவிலும் நினைத்துப்பார்க்கவில்லை, எங்களுக்கென்றே ஒரு வீடு கிடைக்குமென்று. 2006ல்தான் எங்களுடைய பூர்வீகத்துக்கு நாங்கள் திரும்பினோம். அப்போதும் வாடகை வீடுதான். எந்த திட்டமிடலும் இல்லாமல் ஏதோ அற்புதம் நடந்தமாதிரி வீடு கட்டுமளவு நிலம் வாங்கினோம். அது விளைநிலம். மனைபோட்டு விற்றிருக்கிறார்கள். அலுவலக வேலைக்கு செல்பவராக இருக்கும் என் அம்மாவும் வியாபாரியாக இருக்கும் என் அப்பாவும் இன்னமும் விவசாயிகள்தான்! அந்த நிலத்தில் உடனடியாக வீடு கட்டாமல், கத்தரி, மிளகாய், வெங்காயம் என சில காய்கறிகளை நட்டிருந்தார்கள். காலை நேரத்தில் என் அப்பா செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றுவார்; மாலை அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பியவுடன் என் அம்மா செடிகளை கொத்தி சீராக்குவார். இதற்குள் என் அப்பாவுக்கு மாடு வளர்க்கும் ஆசையும் வந்துவிட்டது. ஒரு எருமை கன்றையும் ஒரு பசுங்கன்றையும் வாங்கி விட்டிருந்தார். கூடவே நான்கு கோழிகளும் வளர்த்து வந்தார். திருப்புமுனையாக நாங்கள் குடியிருந்தவீட்டின் சொந்தக்காரர் தன்னுடைய சொந்த தேவையின் காரணமாக வீட்டை காலி செய்ய சொல்லிவிட்டார். பதினைந்தே வீடுகள் இருந்த அந்த கிராமத்தில் வாடகைக்கு வீடு கிடைத்ததே பெரிய விஷயம். இதில் இன்னொரு வீடு கிடைப்பது சாத்தியமே ஆகாத விஷயம் என்பதால் வீடு கட்டுவதுதான் சரியான தீர்வென முடிவெடுத்தோம். பூக்களுக் பிஞ்சுகளுமாக இருந்த செடிகளை கண்ணீரோடு பிடிங்கி எறிந்ததாக அம்மாவும் அப்பாவும் தொலைபேசியில் சொன்னார்கள். நான் பக்கத்தில் இல்லாதபோது அந்தச் செடிகள்தான் அவர்களுக்கு பெரிய ஆறுதலாக இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.  சில காலம் பக்கத்தில் இருந்த ஒற்றை அறை கொண்ட குடிசையில் அப்பா அம்மா இருந்தார்கள். எப்படியோ இழுத்து இழுத்து ஓராண்டு ஆகியது நாங்கள் வீடு கட்டி முடிக்க. இப்போது எங்கள் வீட்டு தோட்டத்தில் சில வாழை மரங்களும் சில காய்கறி‍, பூ செடிகளும் உள்ளன. எப்போதும்போல நீர் ஊற்றும் பொறுப்பு என் அப்பாவுடையது. பராமரிக்கும் பொறுப்பு அம்மாவுக்கு. எருமையை அப்பா விற்றுவிட்டார். பசுங்கன்று வளர்ந்து சினையாக இருக்கிறது. அடுத்த மாதம் கன்று ஈனும் என்று சொல்லியிருக்கிறார் அப்பா.

எங்கள் வீட்டில் செல்லப்பிள்ளையாக சிபிகா(பூனைதான்)சுற்றித்திரிந்து கொண்டிருக்கிறாள். என்னைவிட அவள்மேல்தான் பாசம் அதிகம்!(எனக்கு பொறாமை பொறாமையா இருக்கும்) மாட்டுப்பாலும் கருவாடுமாக ராஜ உபசாரம்தான். குட்டி எலியை மட்டும்தான் பிடித்து திண்பாள். அதையும் பிடித்துக்கொன்டு வந்து அப்பா அம்மாவுக்கு காட்டி அதனுடன் கொஞ்சம் ஓடிப்பிடித்து விளையாடிவிட்டுத்தான் ருசிப்பாள். தொலைபேசி மணி அடித்து வீட்டில் யாரும் இல்லையென்றால், எங்கே இருக்கிறார்களோ அங்கே போய் அழைத்துக்கொண்டு வருவாள். அம்மணிக்கு தற்போது ரெண்டாவது பிரசவம் நடந்திருக்கிறது; நார்மல் டெலிவரி..!

நான் இல்லாத குறையை தீர்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் இவர்கள். பெற்றோரை பிரிந்திருக்கும் குற்ற உணர்வு ஆட்கொள்ளும் போதும், வெறுமையோடு தனித்திருக்கும்போது என்னுடைய களைப்பை போக்குகிறது இவர்களுடைய நினைப்பு. பசுக்களையும் எருமைகளையும் நாய்களையும் பூனைகளையும் வளர்க்காமல் போயிருந்தால் நிச்சயம் சரிபாதியளவு மனிதர்கள் மனநோயாளிகளைப்போல்தான் திரிந்திருக்கக்கூடுமோ என நினைக்கத்தோன்றுகிறது. ரெண்டு மாதங்களுக்கு ஒரு முறையேனும் நான் நட்டு வைத்த செடிகளை பார்க்கவும் என் வருகையை எதிர்ப்பார்த்திருக்கும் பசு, சிபிகா, கோழிகளை காணவும் வாய்க்காமல் போயிருந்தால் சென்னை வீதிகளில் பைத்தியமாகத்தான் நான் அலைந்திருப்பேன்.