சினிமாவை எப்படி இலக்கியத்தரமாக்கலாம்?: பாஸ்கர் சக்தி நேர்காணல்

பாஸ்கர் சக்தி, வெகுஜன வாசகர்களை சென்றடைந்த ஒரு எழுத்தாளர். செறிவுள்ள கதைகளைப் படைத்தவர். தமிழ் சினிமாவில் சொற்பமாக உள்ள வசனகர்த்தாக்களில் தனக்கென ஒரு இடத்தைப் பிடித்திருக்கிறார். எம்டன் மகன்,வெண்ணிலா கபடிக் குழு, நான் மகான் அல்ல,முனியாண்டி விலங்கியல் மூன்றாம் ஆண்டு, பாண்டிய நாடு போன்ற படங்களுக்கு வசனங்கள் எழுதியிருக்கிறார். தொலைக்காட்சி தொடர்களுக்கு தொடர்ந்து வசனம் எழுதி வருகிறார். இவருடைய நாவல் ‘அழகர்சாமியின் குதிரை’ சுசீந்திரனால் இயக்கப்பட்டு தேசிய விருதுகளைப் பெற்றது. அந்தப் படத்திற்கு திரைக்கதை எழுதியவரும் இவரே. இலக்கியத்திலிருந்து சினிமாவுக்கு வருவது பலமாக அமைந்ததா? இலக்கியங்களை சினிமாவாக்குவது தமிழ்ச் சூழலில் ஏன் பரவலாக இல்லை? என்பது போன்ற சில கேள்விகளுக்கு பதில் தந்தார் பாஸ்கர் சக்தி…

கேரளத்தில் சினிமாவும் இலக்கியமும் நெருக்கமாக இயங்குகின்றன. பல இலக்கியப் படைப்புகள் தொடர்ந்து சினிமாவாகின்றன. அங்கே ஒரு தொடர்ச்சி இருக்கிறது. தமிழில் அப்படியான ஒரு சூழல் இல்லை. இதற்கு என்ன காரணம் என நினைக்கிறீர்கள்?

தமிழ்நாட்டில் இலக்கியத்துக்கான இடமும் கேரளத்தில் இலக்கியத்துக்கான இடமும் வேறுபடுகிறது. அங்கு எழுத்தாளர்களுக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு.  தமிழ்நாட்டில் பெரும்பாலும் எழுத்தாளர்களைக் கண்டுகொள்வதில்லை. அப்படியே பார்த்தாலும் யாரை எழுத்தாளர்களாக பார்ப்பார்கள் என்றால், வெகுஜன பத்திரிகையில் எழுதுகிறவர்களில் ஒரு சிலரைத்தான். உதாரணத்துக்கு சுஜாதா, பாலகுமாரன் போன்றோர்களுக்கு ஸ்டார் எழுத்தாளர்கள் அந்தஸ்து இருந்தது. அப்புறம் ஜெயகாந்தன் ஒரு தவிர்க்க முடியாத ஆளுமை..நான் சிறுவனாக இருந்தபோது இரண்டு படங்கள் வந்தன. சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள், ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் என்ற இரண்டு படங்கள். அதில் சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் படம் ஹிட்டானது. அடுத்து  எடுத்த ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் படம்  ஓடவில்லை. தமிழ்நாட்டில் வெற்றிதான் எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கிறது. நாளைக்கே பிரபலமான இலக்கியத்தை படமாக எடுத்து அது வசூல் ஆகிவிட்டது எனில், எல்லோரும் அதுபோல எடுக்க ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். இது மாதிரி ஒன்று இங்கே நடக்கவேயில்லை.

இங்கே கதை பஞ்சம் எப்போதுமே இருக்கிறது. இலக்கியத்துக்குள் போனால் நிறைய கதைகள் கிடைக்கும். ஆனால் அதற்கான உழைப்பைச் செலுத்த யாரும் தயாராகயில்லை. இரண்டு வருடங்களில் எத்தனை பேய் படங்கள் வந்திருக்கிறது என்று உங்களுக்கே தெரியும்.  ரெண்டு, மூணு படங்கள் வசூலானது என்ற உடனே, எல்லாவிதமான பேய்ப்படங்களும் வர ஆரம்பித்துவிட்டன. பேய்-காமெடி அப்படியென்றால் ஹிட்.  தற்போது வெளியான தில்லுக்கு துட்டு என்ற படமும் அப்படித்தான் ஹிட்டாகிவிட்டது. இப்படியிருந்தால் வேறு மாதிரி கதைகள் எப்படி வரும்?. காலம்காலமாக டிரெண்ட்டை ஒட்டித்தான் இங்கே சினிமா செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். நாவல் படிப்பதற்கோ, சிறுகதை படிப்பதற்கோ அவர்களுக்கு நேரமில்லை. ஸ்கிரிப்டுக்காக மெனக்கெட தமிழ் சினிமாவில் பெரும்பாலானோர் தயாராக இல்லை. ஒருசில விதிவிலக்குகள் உண்டே தவிர, எல்லோரும் அப்படித்தான் இருக்கிறார்கள்.

இலக்கிய வாசிப்பு பழக்கமற்ற சமூகமும் இதற்கொரு காரணமில்லையா?

உண்மைதான். விசாரணை ஒரு தனிமனிதரின் அனுபவமாக இருந்தாலும் இலக்கிய பிரதி அது. அந்தப்படம் விருதெல்லாம் வாங்கியது, ஆனால் கமர்ஷியலாக ஹிட்டாகவில்லை. எப்போதாவது வரக்கூடிய முயற்சிகள் இப்படி ஆகிவிடுகின்றன. நாளை ஒரு இயக்குனர் ஒரு புத்தகம் பிடித்துப் போய் இந்தப் புத்தகத்தை படமாக எடுக்கலாம் யாராவது ஒரு தயாரிப்பாளரை அணுகினால், உடனே தயாரிப்பாளர் விசாரணைகூட கூட ஓடலையே என்று சொல்லி நிராகரித்து விடலாம்..எனவே விசாரணை போன்ற  முயற்சிகளை ஆடியன்ஸ்தான் ஆதரித்து நிலைமயை மாற்ற வேண்டும். ஆனால் நீங்கள் சொல்வது போல தமிழில் படிக்கிற பழக்கம் குறைந்துள்ளது. மக்கள் தொகைக்கு ஏற்றமாதிரி வாசகர் எண்ணிக்கை இல்லை. 15, 20 ஆண்டுகளில் நிறைய பேர் கல்வியறிவு பெற்றிருக்கிறார்கள். படிப்பென்றால் அதெல்லாம் பட்டம் வாங்குவதற்கான படிப்பாக மட்டுமே இருக்கிறது. வாசிப்பனுபவம் மிக மிக பலவீனமாக இருக்கிறது. ஃபேஸ்புக், வாட்ஸ் அப் மாதிரியான சமூக ஊடகங்கள் வந்தபிறகு, வாசிப்பு என்பது அந்த அளவில் தேங்கிப் போய்விடவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

பரந்துபட்ட சமூகம் நிறைய வாசிக்கிறதெனில், ரசனை கூடும். சினிமா மாதிரியான வடிவங்களிலும் அது பிரதிபலிக்கும்.  இலக்கியம் படிப்பதே குறைவு எனும்போது, இலக்கியம் எப்படி படமாக வரும்?

வசனகர்த்தாவாக கதைக்கு தகுந்த வசனங்கள் எழுதிக்கொடுத்தால் போதும் என்று உங்களிடம் கேட்கிறார்களா? அல்லது இலக்கியவாதிக்குண்டான சுதந்திரத்துடன் உங்களுக்கு பணியாற்றும் வாய்ப்பு வழங்கப்படுகிறதா?

என்னை ஒரு வசனகர்த்தாவாகத்தான் பார்க்கிறார்கள். அழகர் சாமியின் குதிரை ஒரு விதிவிலக்கு. அது என்னுடைய கதை. அதை சுசீந்திரன் படமாக்கியது தற்செயலாக நடந்தது. விருதுகளும் பாராட்டுகளும் கிடைத்தாலும் அதுவும்கூட கமர்ஷியலாக பெரிய வெற்றியடையாத படம்தான். அதனால்தான் அதுபோல அடுத்தடுத்து எதுவும் நடக்கவில்லை.

என்னிடம் வந்து இலக்கியத்தரமாக வசனம் எழுதிக்கொடுங்கள் என்று எவரும் கேட்பதில்லை. திரைக்கதைக்கு ஏற்றமாதிரி எழுதிக்கொடுங்கள் என கேட்பார்கள். ஒரு எல்லைக்குட்பட்டுதான் வசனம் எழுதிகொடுக்க முடியும். இதுதான் கதை, இந்த கதாபாத்திரம் இதைத்தான் பேசும் என்பதற்கான எல்லையுடனே எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

அதைத்தாண்டி இலக்கியவாதியாக இருப்பதால் இலக்கியத்தரமாக கொடுங்கள் என யாரும் கேட்பதில்லை. எனக்கு மட்டுமல்ல ஜெயமோகன், எஸ். ரா போன்ற இலக்கிய வெளியில் பெரும் அங்கீகாரத்தைப் பெற்ற எழுத்தாளர்கள் கூட அவங்களுடைய முழுமையான திறமையை சினிமாவுக்குள் பிரதிபலிக்க முடியவில்லை. எல்லைக்குட்பட்டே அவர்களும் செயல்படுகிறார்கள்.
அழகர்சாமியின்  குதிரைக்கு எழுத்தில் இருந்த உயிர்ப்பு, சினிமாவிலும் வந்திருக்கிறதா?
ஒரளவுக்கு திருப்தியாக இருந்தது. என்ன காரணமென்றால் இந்தப் படத்துக்கு திரைக்கதை யில் சுசீந்திரனுடன் நானும் இருந்ததால்தான். அப்படத்தில் அசோசியேட்டாக வேலை செய்தேன். எழுதி முடித்த கதையில் சினிமாவுக்காக சிலதை சேர்க்க வேண்டியிருந்தது. குதிரைக்காரனின் பின்புலத்தை சேர்த்தோம். எழுதிய கதையில் இரண்டு வரிகளில்தான் அது சொல்லப்பட்டிருக்கும். நானும் சேர்ந்து இதைச் செய்ததால் திருப்தியாக இருந்தது. அழகர்சாமியின் குதிரை எழுத்தாளராக எனக்கு மகிழ்ச்சியைத்தந்த படம்தான்.  ஒரு எழுத்தாளராக திருப்தியானேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

குறு நாவலில் வரும் ரெண்டு, மூன்று இடங்கள்…குறிப்பாக காவல் நிலைய காட்சி, இறுதியில் ‘சாதி மாறி கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா மழை பெயாது’ எனச் சொல்லும்போது மழை பெய்யும் காட்சி போன்றவை சினிமாவில் அழுத்தமாக வெளிப்பட்டன. மழை பெய்யும் காட்சியைப் பார்த்து தியேட்டரில் கைத்தட்டினார்கள். அதுதான் வெற்றி என நினைக்கிறேன். அழகர்சாமியைப் பொறுத்தவரை அது சரியாகவே உருமாற்றம் ஆகியிருந்தது.

இப்போது படம் இயக்கும் முயற்சிகளில் இருக்கிறீர்கள். உங்களுடைய சினிமாவில் இலக்கியத்தின் தாக்கம் எப்படியானதாக இருக்கும்?

ஆமாம், இப்போது நான் ஒரு திரைக்கதை எழுத்திக்கொண்டிருக்கிறேன்.  அதில் என்னுடைய பல சிறுகதைகளின் சாயல் இருக்கும். எனக்கு திருப்திகரமான திரைக்கதையாக அது அமையும் என நினைக்கிறேன். புதுமுகங்கள் வைத்து எடுக்கும்போது சுதந்திரமாக அதைச்  சிறப்பாக வெளிப்படுத்த முடியும் எனத் தோன்றுகிறது. ஆனால் எங்கு அது பிரச்சினையாகும் என்றால், இதை புதுமுகங்கள் வைத்து எடுக்க முடியாது, இதில் இந்த நடிகர்களைப் போடுங்கள் என சொல்லும் போது பிரச்சினையாகும்.  சின்ன சின்ன காம்ப்ரமஸை பண்ண வேண்டியிருக்கும். சினிமாவில் நூறு சதவீதம் திருப்தியாக செய்துவிடமுடியாது. வெளிப்புற தாக்கங்கள் நாற்பது, ஐம்பது சதவீதம் இருக்கும். எவ்வளவு அதிகபட்சமாக உங்களை வெளிப்படுத்துறீங்களோ, அந்தளவில் அது உங்களுக்கான வெற்றி என புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இப்போதைய சூழல் அப்படித்தான் உள்ளது.

சினிமாவை எப்படி இலக்கியத்தரமாக்கலாம்?

இலக்கியத் தரம் என்கிற பிரயோகம் இங்கு பொருந்தாது.இலக்கியம் என்பது வேறு, சினிமா என்பது வேறு. சினிமா என்கிற மீடியம் வேறுபட்டது. அதன் தன்மை வேறுபட்டது.  இலக்கியம் என்பது தனி அனுபவம் ஒருத்தர் எழுதுகிறார் இன்னொருவர் படிக்கிறார். ரெண்டு பேருக்குமான அனுபவம் அது. அதை சினிமாவுக்கு நூறு சதவீதம் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. டிமாண்ட் என்னவாக இருக்கலாம் என்றால், நல்ல சினிமாவாக, நல்ல அனுபவமாக இருக்கலாம் என வைக்கலாம். இப்படிச் சொல்லலாம் ஏண்டா அந்தப் படத்தைப் பார்த்தோம். அல்லது நீங்கள் ஒரு படத்தைப் பார்த்து டி மாரலைஸ்டு ஆகி வரக்கூடாது.  அலுப்பூட்டுவது, சங்கட உணர்வை ஊட்டுவது, வாழ்க்கை மீதான நம்பிக்கையை குலைப்பது போன்ற நெகட்டிவ்வான விஷயங்களைத் தராமல், நல்ல அனுபவம் தருவதே நல்ல படத்துக்கான இலக்கணமாக நான் நினைக்கிறேன். கமர்ஷியல் படமாகக்கூட இருக்கட்டும். உங்களை மேலும் சீரழிக்காமல், நல்ல மனநிலையில் வைத்திருப்பதே நல்ல படம்தான். இலக்கியத்தரமான படம்தான் என்று சொல்வதைவிட நல்ல படம் என்று சொல்லலாம்.

இலக்கியத்தரம் என்பதை சினிமாவை சினிமா எனும் கலையாக பார்ப்பது என எடுத்துக்கொள்ளலாம் இல்லையா?

இலக்கியத்தில் எந்தவித சமரசங்களும் செய்யாமல் நான் ஒரு வாழ்க்கையை சொல்கிறேன், அதை வேறொரு வாழ்க்கை பின்புலத்தில் வாழ்கிற நீங்கள் அந்த வாழ்க்கைக்குள் போய் வாசிக்கிறீர்கள். ஒரு அனுபவம் கிடைக்கிறது. இதுதான் இலக்கியத்தின் செயல்பாடு. சினிமாவிலும் அதேமாதிரி வெறுமனே புனையப்பட்டதாக இல்லாமல், ஒரு வாழ்வியலை, ஒரு நெருக்கடி, பிரச்சினையை, காதலை வெளிப்புற சமரசங்கள் இல்லாமல் சொல்ல வேண்டும். அதில் ஒரு உண்மைத்தன்மை இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லலாம். கூடவே அது அழகியலோடும் இருக்கவேண்டும். இதை வேண்டுமானால் நீங்கள் சொல்ல வருகிற இலக்கியத்தரமான சினிமாவுக்கான வரையறை என்று வைத்துக் கொள்ளலாம்.

மலையாளத்திலிருந்து மறுஆக்கம் செய்யப்பட்ட ‘36 வயதினிலே’ படத்தின் ஒரு இடத்தில் ஜோதிகா கதாபாத்திரம் தன் அலுவலகத்தில் பேசுவதாக உரையாடல் வரும். அதில் புத்தகம், இலக்கியம் பற்றியெல்லாம் பேசிக்கொள்வார்கள். மலையாளத்திலிருந்து தமிழுக்கு வந்தபோதும் அந்த உரையாடல் வெட்டுப்படாமல் வைத்திருந்தார்கள். ஆனால், தமிழ் படங்களில் இலக்கியம் குறித்தோ, புத்தகங்கள் குறித்தோ இப்படியான உரையாடல் வைப்பதற்கான சாத்தியங்களே இல்லை என்ற சூழல்தானே நிலவுகிறது?

அந்த படத்தின் வசனகர்த்தா விஜி. அவர் இலக்கிய ஆர்வம் உள்ளவர், நிறைய படிக்கக்கூடியவர். ரொம்ப சென்ஸிபிள் ஆன ரைட்டர்.வேறொருவராக இருந்தால் அந்த வசனமும் கூட இடம் பெற்றிருக்காது. மலையாள சூழலோடு தமிழ் சூழலை ஒப்பிடவே முடியாது. கதாநாயகியை மையப் பாத்திரமாக வைத்து வந்த அந்தப்படம் மலையாளத்தில் வெற்றியடைந்ததால்தான் தமிழுக்கு வந்தது. தமிழில் கதாநாயகியை மையப்படுத்திய கதையை ஒரு இயக்குனர் யோசிப்பதே அபூர்வம். நீங்கள் சினிமா படைப்பாளியாக இருக்கும்பட்சத்தில் இருக்கிற ட்ரெண்டுக்கு ஏற்றமாதிரிதான் படம் செய்ய வேண்டும் என்று உங்களை நீங்களே கட்டுப்படுத்திக்கொள்வீர்கள். எழுதும்போதே அப்படித்தான் எழுதுகிறோம். ஒரு திரைக்கதை எழுதிவிட்டு, அதற்கேற்ற தயாரிப்பாளரைத் தேடுவது மிக மிக சிரமமானது.  அவர்களுக்கு எது பிடிக்கும், டிரெண்டுக்கு ஏற்றாற்போல் எதைச் செய்தால் தயாரிப்பாளர் ஒத்துக்கொள்வார் என்பதற்கேற்பதான் கதை யோசிக்கிறார்கள்.

நிறைய இளைய இயக்குநர்கள் இலக்கியம் படிப்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் படம் இயக்க வரும்போது இன்றைய டிரெண்டுக்கு என்ன கதை சொன்னால் தயாரிப்பாளர் ஒத்துக்கொள்வார் என்றுதான் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஏனெனில் அது அவர்களுடைய வாழ்க்கைப் பிரச்சினை. வருடங்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன, படம் இயக்க வேண்டும் என்ற நிர்பந்தம் இருக்கும்போது ரிஸ்க் எடுக்க அவர்களாலும் முடியவில்லை. இது சூழலின் சிக்கல்தான்.

இந்த சூழல் மாறும் என நினைக்கிறீங்களா? ஏதேனும் புரட்சி நடக்க வாய்ப்பிருக்கிறதா?

இந்தப் புரட்சியெல்லாம் தமிழ் சூழலில் இப்போதைக்கு சாத்தியமே இல்லை. நமக்குக் கிடைக்கிற வெளியில் என்ன செய்ய முடியும் என பார்க்க வேண்டும். நான் எழுதும் வசனத்துக்குள் ஏதேனும் சொல்ல முடியுமா எனப் பார்ப்பேன், படம் செய்தால், முழு திருப்தி இல்லாவிட்டாலும் திருப்தியாக இல்லை என்று படம் செய்யக்கூடாது. பெரிய அளவில் புதுசாக நான்கைந்து இயக்குநர்கள் வருகிறார்கள், நம்பிக்கை தருகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுமே இரண்டு படங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு பெரிய ஹீரோவை வைத்து இயக்கும்போது வேறுமாதிரி ஆகிவிடுகிறார்கள்.

இலக்கிய பின்புலத்தில் சினிமாவுக்கு வருவது, உங்களுக்கு பலமாக இருக்கிறதா, பலவீனமாக இருக்கிறதா?

தற்செயலாதான் சினிமாவுக்கு வந்தேன். பர்சனலா இலக்கியவாதியாக இருப்பது மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. என்னுடைய எல்லை எது என்பதையும், வாழ்வு குறித்தும் வெற்றி தோல்வி பற்றிய எனது பார்வையையும் இலக்கியம் தெளிவு படுத்தி இருக்கிறது. என்னுடைய கதைகள்தான்  என்னுடைய அடையாளம். வாழ்க்கைக்காக சினிமா, சீரியல் வசனங்கள் எழுதுகிறேன்; இப்போது ஒரு படம் இயக்கும் முயற்சியிலும் இருக்கிறேன். இது இயல்பாக நடந்தது. சினிமாவுக்கு வரவேண்டும் என நான் வரவில்லை. கதை எழுதுகிறவர் என்பது திரைத்துறையில் எனக்கொரு மரியாதை அவ்வளவுதான். கதை எழுதி வருமானம் ஈட்டமுடியும் என்ற நிலை இல்லை. வசனம் எழுதித்தான் ஈட்ட முடிகிறது.

இலக்கியவாதியாக இருந்து சினிமாவுக்கு வசனம் எழுதுவது உதவிகரமாக இருக்கிறது. பலமாகவும் இருக்கிறது. புதிதாக வருகிறவர்களுக்கு நிறைய படிக்க வேண்டும் என நான் சொல்வேன். ஏனென்றால் வேறுபட்ட வாழ்க்கையை படிப்பதன் மூலம் நிறைய தெரிந்துகொள்ள முடியும். வாழ்க்கை இல்லாமல் படம் நன்றாக இருக்காது. வாழ்வியலை தெரியாமல், சமூகத்தையும் மனிதர்களையும் இங்கிருக்கும் அரசியலையும் புரிந்துகொள்ளவில்லையென்றால், அவன் செய்வது அனைத்தும் உள்ளீடற்ற விஷயமாகத்தான் இருக்கும். இது எல்லாம் தெரிந்திருக்க வேண்டும். சினிமா படிக்கிற மாணவர்களுக்கு இதை நான் வலியுறுத்தி சொல்வேன். இலக்கியம் தெரிந்த ஆள் உருவாக்குகிற ஒரு சினிமா, இலக்கியம் தெரியாதவர் உருவாக்குகிற சினிமாவைவிட சிறந்ததாக இருக்கும் என நான் நம்புகிறேன்.

தற்போது இயக்குவதற்காக எழுதிக்கொண்டிருக்கும் திரைக்கதை எதைப் பற்றியது?

தற்போது சமூகத்தில் பெரிய மாறுதல் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. வேளாண்மை, நிலம் சார்ந்த பெரிய மாறுதல் கிராமங்களில் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்த பிரச்சினைகளைப் பேசுகிற திரைக்கதை ஒன்றை எழுதி வருகிறேன். இதை அப்படியே சொல்லாமல் நகைச்சுவை கலந்த ஒரு திரைக்கதையாக எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். அது எதை சொல்லும் என்றால் கிராமத்தில் நடக்கும் மாற்றங்கள், மதிப்பீடுகள் எப்படி மாறுகின்றன, உறவுகளின் அடிப்படை மாறுவது, பணம் என்பது எப்படி ஒரு பெரிய முக்கியமான பொருளாக சொல்லப்படுகிறது, அந்தப் பணம் நிம்மதியையும் சந்தோசத்தையும் ஏன் தருவதில்லை, கிராமங்களில் வெறுமை சூழ்ந்திருக்கிறது, கிராமத்தில் நிம்மதி இருக்கும் என்பார்கள் ஆனால் இப்போது அது இல்லை. இப்படியான் இந்த விஷயங்களை பேசியிருக்கிறேன். இதில் நகைச்சுவையும் காதலும் இருக்கும். இவை இல்லாமல் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் என் விருப்பம். ஆனால் அது முடியாது.

சமீபத்தில் ‘திதி’ என்றொரு கன்னடப்படத்தைப் பார்த்தேன். இந்தப்படம் எனக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தது. கர்நாடகத்தில் அந்தப் படம் விருது வாங்கியிருக்கிறது. ஓரளவு ஓடவும் செய்திருக்கிறது. தமிழில் ஏன் அது சாத்தியமில்லை என்பது உண்மையில் எனக்குப் புரியவில்லை. அப்படியொரு படம் எடுத்தால் தமிழ்நாட்டில் அங்கீகரிப்பார்களா? ஓடுமா? முதலில் அதை திரையரங்குகளுக்கு கொண்டு சேர்க்க முடியுமா? என்கிற வருத்தமான சிந்தனைகள் தோன்றுகின்றன.

தற்போது வெளியாகியிருக்கும் ‘கபாலி’ படத்தில்  வரும் ‘ஆண்டை’ என்ற சொல் பெரும் சர்ச்சையை கிளப்பியிருக்கிறது. ஒரு வசனகர்த்தாவாக இது குறித்து நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

நாம் தொழிற்நுட்ப ரீதியாக நிறைய வளர்ந்திருக்கிறோம் என நினைக்கிறோம். ஆனால் நாம் சிந்தனையில் மோசமாக சீரழிந்திருக்கிறோம் என்று தோன்றுகிறது. சவாலே சமாளி போன்ற பழைய படங்களில் அடித்தட்டு வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர் கதாநாயகனாக இருப்பார். அவர் பண்ணையாராக, ஆண்டையாக இருப்பவரின் மகளைக் காதலிப்பார். அதனால் பிரச்சினை வரும். கதாநாயகன் பண்ணையாரை எதிர்த்து நிற்பார். அவருடைய ஆண்டைத்தனத்தை கேள்வி கேட்பார். நசுக்கப்பட்ட மனிதன் நசுக்கிறவனை கேள்வி கேட்கும் எம்ஜிஆர் படங்கள் பல உண்டு..இப்படி தமிழில் அந்தக் காலக்கட்டத்தில் நிறைய படங்கள் வந்திருக்கின்றன. அப்போது அது ஒரு விஷயமாகவே இல்லை. ஆனால்  இப்போது அது பிரச்சினைக்குரியதாக மாறி இருக்கிறது.

ஆண்டை என்பது அடக்குமுறையைக் குறிக்கும் ஒரு சொல்லாக இந்தப் படத்தில் சொல்லப்பட்டதாகவே நான் பார்க்கிறேன். குறிப்பிட்ட எந்தவொரு சாதியையும் அந்த வசனம் குறிக்கவில்லை. ஒடுக்குகிற ஒருவனை ஒடுக்கப்படுகிற ஒருவன் நீ என்னை ஒடுக்குகிறாய் என சொல்கிறான் இதிலென்ன தவறு இருக்கிறது? இதற்கு எவ்வளவு விவாதங்கள். பேச்சுகள். ஃபேஸ்புக் போன்ற சமூக ஊடகங்கள் வந்துவிட்ட பிறகு இவ்வளவு வக்கிரமான ஆட்கள் இருக்கிறார்களா என்ற எண்ணம் வருகிறது. சாதியம் முன்னை விட அதிகமாகவே இங்கே பரவிக்கொண்டிருக்கிறதாகவே தோன்றுகிறது. இது வேதனைக்குரிய ஒன்று.

‘படச்சுருள்’ ஆகஸ்ட் 2016 இதழில் வெளியான நேர்காணல்.

முகப்புப் படம்: பாஸ்கர் சக்தியின் முகநூலில் இருந்து எடுக்கப்பட்டது.

Advertisements

அமீர்கான் நீக்கம் களங்கத்தைத் துடைக்குமா?

நாட்டில் நிலவிவரும் சகிப்புத்தன்மையற்ற சூழ்லுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து விருதுகளை திருப்பி அளிக்கும் போராட்டத்தில் அறிவுஜீவிகள் ஈடுபட்டிருந்த நேரத்தில், பாலிவுட் நடிகர் அமீர்கானும் அதில் இணைந்துகொண்டார். விருதைத் திருப்பி அளிப்பதில் நம்பிக்கை இல்லை என்றபோதும், நாட்டில் நிலவரும் அசாதார சூழல் தன் குடும்பத்தினரிடையே அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதாக நிகழ்ச்சி ஒன்றில் மனம் திறந்து பேசினார். பாலிவுட் நடிகர் ஷாரூக் கானும் இதே கருத்தை சொல்லியிருந்தார். ஆனால் அமீர்கான் அடுத்ததாக சொன்னதுதான் சர்ச்சையைக் கிளப்பியது. சகிப்புத்தன்மையற்ற சூழலைக் கருதி நாட்டை விட்டு வெளியேறிவிடலாமா என தன் மனைவி தன்னிடம் ஆலோசித்ததாக சொன்னார் அமீர்கான்.
சமூக ஊடகங்களில் உள்ள மோடி பக்தர்கள், இந்த வரிகளைப் பிடித்துக்கொண்டு அவரை ஓடஓட விரட்டியடித்தார்கள். அமீர்கான் தேசப்பற்றில்லாதவர் என வழக்கமான முத்திரையை அவர் மேல் குத்தினார்கள். அமீர்கான் தனது தேசப்பற்றை நிரூபிக்க, சீதையைப் போல நெருப்பில் இறங்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. சகிப்புத்தன்மை இல்லை என்று சொன்னது தனக்கே நடக்கிறது என நொந்துகொண்டார் அமீர்கான்.
இந்தச் சம்பவங்கள் நடந்து ஒரு மாதங்களுக்கும் மேலான நிலையில்,  பாஜக அரசு முக்கியமான முடிவை அறிவித்திருக்கிறது. இந்தியா சுற்றுலாத் துறையில் விளம்பரத் தூதராக இருந்த அமீர்கான் நீக்கப்பட்டுள்ளார். சகிப்பின்மை நிலவுவதாக பேசியதை அடுத்தே அவர் நீக்கப்பட்டதாக வட இந்திய ஊடகங்கள் பரபரத்தன. ஆனால் இதை மறுத்திருக்கிறார் மத்திய சுற்றுலா மற்றும் கலாச்சாரத்துறை அமைச்சர் மகேஷ் சர்மா. அமீர்கானை ஒப்பந்தம் செய்தது விளம்பர ஏஜென்ஸிதான், அந்த ஏஜென்ஸியின் ஒப்பந்தம்தான் ரத்து செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்று விளக்கம் கொடுத்திருக்கிறார்.
அமீர்கான் போன்ற  மக்களின் நம்பிக்கைக்குரிய முன்னணி நடிகர் வேண்டும் என்கிற அடிப்படையில்தான் இந்திய சுற்றுலாத் துறை அமீர்கானைத் தேர்ந்தெடுத்தது. ஏதோ ஒரு மாடல் விளம்பரத் தூதராக இருந்தால் போதும் என்ற அடிப்படையில் தூதர் தேர்வு நடந்திருந்தால் அமைச்சர் சொல்லும் காரணம் ஏற்புடையதாக இருக்கலாம். ஆனால், நோக்கத்தோடு தேர்ந்தெடுத்துவிட்டு, அரசியல் காரணங்களுக்காக அவரை நீக்குவதை நியாயப்படுத்துகிறது மத்திய அரசு.
வழக்கமாக அரசியல் எதிரிகளைத்தான் ஆட்சிக்கு வந்ததும் பழிவாங்கும் நடவடிக்கையில் ஆளும் அரசு ஈடுபடும். ஆனால், மோடி அரசு தன்னை எதிர்ப்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களை தயவு தாட்சண்யமின்றி பழிவாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அதேசமயத்தில் தனக்கு வேண்டியவர் என்றால் தகுதியே இல்லையென்றாலும், எதிர்ப்பையும் மீறி பணியில் அமர்த்துகிறது. இதற்கு உதாரணமாக புனே திரைப்படக் கல்லூரி தலைவராக புராண தொலைக்காட்சி நடிகர் கஜேந்திர சவுகான் நியமிக்கப்பட்டதைச் சொல்லலாம்.
தற்போது இந்தியாவின் சுற்றுலாத் துறை விளம்பரத் தூதராக நடிகர் அமிதாப் பச்சனை நியமிக்க உள்ளதாக செய்திகள் வருகின்றன. மோடி, குஜராத் மாநில முதலமைச்சராக இருந்த காலக்கட்டத்தில் அம்மாநில சுற்றுலா தூதராக 10களுக்கு மேலாக இருந்தவர் அமிதாப் பச்சன். அந்த ‘நட்பு’ காரணமாக பிரதமர் அலுவலகத்தின் பரிந்துரையின் பேரில் அமிதாப் நியமிக்கப்பட்டுள்ளதாக செய்திகள் வருகின்றன.
உலகைக் கவர இந்தியா யாரை விளம்பரத் தூதராக நியமித்தாலும் உலக அரங்கில் கடந்த ஆண்டு ஏற்பட்ட களங்கம் மாறப்போவதில்லை. அமெரிக்காவில் இங்கிலாந்தில் மோடிக்கு எதிராக நடந்த ஆர்ப்பாட்டங்களே இதற்கு சாட்சி!

தினச்செய்தி நாளிதழில் வெளியானது.

காண்டம் குறித்து குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித் தருவதில் என்ன தவறு?

‘மனிதர்கள் எல்லா நேரத்திலும் ஒரேமாதிரியாக நடந்துகொள்வதில்லை’ இந்த வாக்கியம் யாருக்குப் பொருந்துகிறதோ இல்லையோ ராதிகா சரத்குமாருக்கு சரியாகப் பொருந்தும். அவருடைய சமீபத்திய நடவடிக்கைகள் அப்படித்தான் இருக்கின்றன. சிம்புவின் பீப் பாடலை ஏற்றுக்கொள்கிற ராதிகா, வயது வந்த ஒரு இளைஞன், காண்டம் கேட்பதாக வைக்கப்பட்ட ஒரு திரைப்படக்காட்சியை பழமைவாதிகள் பாணியில், “அய்யோ அதெப்படி காண்டம் கேட்பதை படத்தில் வைக்கலாம்” என்று சீறுகிறார். “என் மகன் காண்டம் பற்றி கேட்டால் நான் என்ன சொல்வேன்” என 30 ஆண்டுகள் பின்னோக்கிச் செல்கிறார்.

திராவிட இயக்கத்தின் மிகப் பெரும் கலைஞனாகக் கொண்டாடப்படும் எம். ஆர். ராதாவின் மகள் இப்படி கேட்பதை எம். ஆர். ராதா எப்படி பகடி செய்திருப்பாரோ? இருக்கட்டும். எம். ஆர். ராதாவின் மகளாகப் பிறந்து, லண்டனில் படித்த ராதிகா நிச்சயம் பிற்போக்குத்தனமான சிந்தனையுடையவர் என்று சொல்ல முடியாது. சினிமாவில் இருக்கும் சுயசிந்தனை உள்ள சில பெண்களில் இவரும் ஒருவர்.

எத்தனை சிறுவயது பெண்கள் வேண்டாத கர்ப்பத்தால் தங்களுடைய எதிர்காலத்தை இழந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அவர் அறியாமாட்டார் என்று நம்புவதற்கில்லை. பாலியல் கல்வியை பள்ளிகள் கற்றுத் தர வேண்டும் என்று சமூக ஆர்வலர்கள் வலியுறுத்துவதே இதன் பின்னணியில்தானே! வெளிநாடுகளில் பதின்பருவ பிள்ளைகள் பள்ளிக்குச் செல்லும்போது புத்தகப் பையில் கட்டாயம் காண்டம் இருக்க வேண்டும். அப்படி காண்டம் வைத்து அனுப்பாத பெற்றோரை, ஆசிரியர்கள் கூப்பிட்டு, “நிங்களெல்லாம் நல்ல பெற்றோர்தானா ?” என்று கேட்பார்கள்.

நம்முடைய காலாச்சாரம் அந்த அளவுக்கு ‘தாராளமய’மாக்கப்படவில்லை என்றாலும், சமூக சூழல் மாறிவருவதை ஊடகத்தில் முக்கிய ஆளுமையாக இருக்கும் ராதிகாவும் தெரிந்து வைத்திருப்பார். மாறிவரும் சமூக சூழலுக்கு குழந்தைகள், பதின்பருவத்தினர் எப்படி தங்களை தயார் படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்பதை சொல்லித்தரும் பாலியல் கல்வி வேண்டும் கல்வியாளர்கள் பரிந்துரைக்கிறார்கள்.

காண்டம் பற்றி என் மகன் கேட்டால் என்ன பதில் சொல்வேன்? என்று கேட்பதன் மூலம், அவருக்கும் விஷாலுக்குமான பிரச்சினையில் தவறான பிரச்சாரத்தை முன்னெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.  தன்னுடைய தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் மூலம் பெண்களின் மனதில் தனக்கொரு தனித்த இடம் பிடித்திருக்கும் ராதிகா, இப்படிச் சொல்வதன் பெண்களின் நலனுக்கு எதிரான பார்வையை முன்வைக்கிறார்.

பீப் பாடலில் இல்லாத சமூக விரோதம், காண்டம் கேட்பதில் இருப்பதாக அவர் வெளிப்படுத்தி வருவது, அவருடைய தனிப்பட்ட மோதல்களை தீர்த்துக் கொள்ளவே என்பதை ராதிகாவை பின் தொடரும் பெண்களில் எத்தனை பேர் அறிவார்கள்? தன்னை ஆதர்ஷமாக நினைக்கும் பெண்களுக்கு மட்டுமல்ல, தன் சொந்த மகனின் நலனுக்குமே ராதிகாவின் சிந்தனைகள் நல்லதல்ல.

உங்கள் நல்ல தாயாக இருக்க வேண்டும் என்றால், நிச்சயம் காண்டம் என்றால் என்ன என்று சொல்லிக்கொடுங்கள் ராதிகா!

தினச்செய்தி(4-1-2016) நாளிதழில் வெளியானது.

பணிபுரிய திருமணமாகாத, கர்ப்பம் ஆகாத, குழந்தைகள் இல்லாத பெண்கள் வேண்டும் என்றுகூட சொல்வார்கள்!

திருமணமாகாத, கர்ப்பம் ஆகாத, குழந்தைகள் இல்லாத பெண்கள்தான் முழுமூச்சில் உழைப்பார்கள் என்று மூடக் கருத்து ஊடக நிறுவனங்களிலும் இருக்கிறது. நான் என்னைடைய பிரசவத்துக்கு ஒரு வாரம் முன்பு வரைக்கும்கூட பணியாற்றினேன். நிறைவாகவே பணி செய்தேன். ஏற்கனவே அந்த நிறுவனத்தில் இரண்டு ஆண்டுகள் பணியாற்றியவள், இடைவெளிக்குப் பிறகு ஒன்பது மாதங்கள் நிறைவாகவே உழைத்தேன். பணிக்கு இடையூறு வந்துவிடுமோ என்று ஐந்து மாதங்கள் என் கர்ப்பத்தை மறைத்தேன். தீபாவளி நாட்களில் இதழ் பணிகளில், கடும் பசியுடன் இரவு எட்டு, எட்டரை வரைக்கும் பணியாற்றினேன்.

பிரசவத்துக்குப் பிறகு, மீண்டும் வந்து பணியாற்றலாம் என்று மட்டும் சொன்னார்கள். ஒரு மாதச் சம்பளம் கூட கொடுக்கவில்லை. ஆனாலும் மீண்டும் ஐந்து மாதம் கழித்து அந்த நிறுவனத்திலே சேர்ந்தேன். இரண்டு வருடங்கள் மேலும் உழைத்தேன். பணி நியமனம் கேட்டு பல முறைப் போராடினேன். தரவில்லை. எனக்கு ஊடக வாய்ப்பளித்தவர், என்னை ஊக்குவித்தவர், என்னுடைய ஆசிரியருக்கு பணியிலிருந்து விலகுகிறேன் என்று சொல்லிக் கொள்ளக்கூட விரும்பவில்லை. விலகிவிட்டேன்.

குழந்தை இருப்பதை நம்முடைய பணித்திறனை பாதிக்கும் என்றே பலர் நினைக்கிறார்கள். நம்முடைய திறமையும் அர்ப்பணிப்பும் எப்போதும் கேள்விக்குட்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது.

ராதிகா அப்தே நடித்திருக்கும் மைந்தரா விளம்பரம், என்னை எனக்கு நினைவு படுத்துகிறது. விளம்பரத்தில் ராதிகாவின் கதாபாத்திரம் பிரமாண்டமான அலுவலகம் அமைத்து புதிய தொழில் தொடங்கும் அளவுக்கு எனக்கு பொருளாதார வசதி இல்லையெனினும் என்னுடைய சுயமுயற்சிகள் குறித்து எப்போதும் யோசித்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்.

‪#‎RadhikaApte‬ ‪#‎BoldIsBeautiful‬

 https://youtu.be/rz5rAFAvqCs
 

 

தாய்மையின் உடலும் அழகானதே: கஸ்தூரி

kas

பிரபல தொலைக்காட்சி தொகுப்பாளரும் நடிகையுமான மலாய்கா அரோரா கான், தனக்கு குழந்தை பிறந்த புதிதில் தன்னுடலை கட்டுக்கோப்புடன் வைத்திருப்பதைக் காட்ட குழந்தையை தோள்களில் கிடத்தியபடி ஆடையில்லா படம் ஒன்றை எடுத்து வெளியிட்டிருந்தார். அந்தப் படம் குழந்தைப் பெற்றாலும் உடற்பயிற்சியின் மூலம் பெண் தன்னுடலை மீண்டும் இயல்பான நிலைக்குக் கொண்டுவரலாம என்பதைச் சொல்வதற்காக எடுக்கப்பட்டதாக சொன்னார் மலாய்கா.

ஊடக பிரபலமான மலாய்காவுக்கு உடற்பயிற்சி செய்து உடலைக் கட்டுக்கோப்பாக வைப்பது சாத்தியமாகலாம். ஆனால், சாதாரண ஒரு பெண்ணுக்கு அது அவ்வளவு சாத்தியமானதல்ல. குழந்தை பெற்றதால் உண்டான தொப்பையும் குழந்தையை வயிற்றில் சுமக்க ஆரம்பித்த பிறகு பெண்ணின் உடலில் ஏற்படும் ஹார்மோன் மாற்றங்களால் உடல் எடை கூடுவதும் அன்றாட வாழ்க்கைச் சூழலில் அந்தப் பெண் சுமக்க வேண்டியதாகிறது. தொப்பை,குண்டு என சுற்றத்தாரின் சொற்களையும் கூடவே சுமக்க வேண்டியிருக்கிறது.

தாய்மை அழகென்றால் தொப்பையும்கூட அழகுதானே என்கிறார் நடிகை கஸ்தூரி. தாய்மையின் உடலும் அழகானதே என்பதைச் சொல்ல Bodies Of Mothers என்ற பெயரில் அம்மாக்கள் தங்கள் குழந்தைகளுடன் எடுத்துக்கொண்ட ஒளிப்படத் தொகுப்பில் கஸ்தூரியின் படங்களும் இடம்பெற்றிருக்கின்றன.

கஸ்தூரி 90களில் முன்னணி நடிகையாக இருந்தவர். தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த நன்றாக தமிழ் பேசத் தெரிந்த நடிகை. சமீப காலமாக குணசித்திர வேடங்களில் நடித்துவருகிறார். தற்போது அமெரிக்காவில் கணவர், குழந்தைகளுடன் வசிக்கிறார். Bodies Of Mothers தொகுப்புக்காக கஸ்தூரி தன் குழந்தையை அணைத்திருப்பது போன்ற ஒளிப்படங்கள் சமூக வலைத்தளங்களில் சமீபகாலமாகப் பிரபலமாகி வருகின்றன. இதுகுறித்து கஸ்தூரி பகிர்ந்துகொண்டவை இங்கே…

“ஆங்கிலம் பேசக்கூடிய மேற்கத்திய நாடுகள்ல பெண்ணின் உடல் இப்படித்தான் இருக்கணும்ங்கிறத பத்தி நிறைய கட்டுப்பாடுகள வெச்சிக்கிட்டு இருக்காங்க. அதுவும் குழந்தை பிறந்த பெண்கள் தங்கள் உடல் பாழாயிட்டதா நினைச்சு ரொம்பவே மனசுஒடிஞ்சு போறாங்க. அதபத்தின கருத்தை மாத்தணும் தாய்மையின் உடலும் கொண்டாடப்படக்கூடியதேன்னு சொல்றதுக்குதான் பிரபல போட்டோகிராஃபர் ஜேட் Bodies Of Mothers தொகுப்பை உருவாக்கினாங்க. அவங்களும் ஒரு தாயா இந்த தொகுப்புல இடம்பெற்றிருக்காங்க.

என்னை அணுகினப்போ சந்தோஷமா நான் இதுக்கு ஒப்புக்கிட்டேன். எந்தவித ஒப்பனையும் இல்லாம. பிரசவத்துக்குப் பிறகான சோர்வோட, கண்களில் கருவளையத்தோட, பிரசவமாகி இயல்புக்குத் திரும்பாத வயிற்றோட இந்த ஒளிப்படத்துல இருப்போம். இதுவும் அழகுதானேங்கிறதை வலியுறுத்தறதுதான் நோக்கம். மூணு வருஷத்துக்கு முன்பு எடுத்த படங்கள் இவை” என்ற கஸ்தூரியிடம் இப்போது எப்படி இந்தப் படங்கள் பிரபலமானது என்றோம்..

“என்னுடைய பிரைவசியை என்னைக் கேட்காமலேயே விளம்பரப்படுத்திட்டாங்கன்னு ஒரு வருத்தம் இருக்கு. என்னோட சமூக வலைத்தள பக்கத்துல இந்தப் படத்தை பகிர்ந்திருந்தேன். அதை எடுத்து பல மீடியாக்கள் பயன்படுத்தியிருக்காங்க. அது அப்படியே இப்போ வைரல் ஆகிருச்சு.

இந்தப் படங்களைப் பார்த்து பல வித விமர்சனங்கள் வந்துச்சு. எல்லாம் மோசம்னு சொல்ல முடியாது. இணையத்துல வந்தபிறகு எல்லா விமர்சனத்தை ஏத்துக்கறதுக்கும் தயாரா இருக்கணும். ஒரு குழந்தைக்கு தாய் ஆகிட்டப் பிறகு, இதெல்லாம் இவங்களுக்குத் தேவையான்னு ஒரு சிலர் சொன்னாங்க. காசுக்காக இப்படிச் செய்யலாமான்னு ஒருசிலர் சொன்னாங்க. விரல்விட்டு சொல்லக்கூடிய சிலர் என்னுடைய மார்பகங்கள் பத்தி தரக்குறைவா பேசினாங்க.

உதவாங்கப் போறேன்னுதான் நினைச்சு என்னோட ஃபேஸ்புக் பக்கத்துல போட்டேன். ஆனா 97 சதவீத மக்கள் எனக்கு சப்போர்ட் பண்ணாங்க; எதிர்த்த பலரும்கூட அவங்க கட்டிக் காத்த கலாசாரம் போய்டிடுச்சேன்னுதான் பேசினாங்க. பாரதியாரையே தள்ளி வெச்ச ஊராச்சே? ஏற்கப்பட்ட கோட்பாடுகளை யார் உடைச்சாலும் அவங்களுக்குக் கிடைக்கிறது எதிர்ப்புதான்; விமர்சனம்தான்.

தனிப்பட்டவங்க சொன்ன விமர்சனங்களைத்தாண்டி, ஊடகங்கள்தான் அரை நிர்வாணப்படம், டாப் லெஸ் படம்னு போட்டு இந்தப் படம் எடுக்கப்பட்டதோட நோக்கத்தையே சிதைச்சிட்டாங்க. குறிப்பிட்ட ஒரு அறையில் நம்முடைய ரகசியங்களை பகிர்ந்துக்கறதுக்கும் மேடை போட்டு சொல்றதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு. ஒரு புத்தகத்தோட ஒரே ஒரு பக்கத்தை மட்டும் கிழிச்சுவச்சிக்கிட்டு முன்ன பின்ன பார்க்காம பேசக்கூடாது. நல்ல கருத்துக்களை மக்கள்கிட்ட கொண்டுபோய் சேர்க்கிற ஊடகங்கள் இப்படிச் செய்றது வருத்தமா இருக்கு” என்று தன்னுடைய பேச்சை வருத்தத்தோடு முடித்தார் கஸ்தூரி.