அதிகரித்துவரும் சிறார் குற்றங்கள்: சிறார் நீதிச் சட்டம் திருத்தப்பட வேண்டுமா?

வழக்கு : 1

2012 -ஆம் ஆண்டு சென்னையில் உள்ள தனியார் பள்ளியில் மதிப்பெண்கள் குறைத்தார் என்பதற்காக ஆசிரியைக் குத்திக் கொன்றார் ஒன்பதாம் வகுப்பு மாணவர். அவருக்கு சிறார் நீதிமன்றம் சிறுவர் சீர்திருத்தப் பள்ளியில் 2 ஆண்டுகள் இருக்க தண்டனை கொடுத்தது.

வழக்கு: 2

மிகவும் பேசப்பட்ட  நிர்பயா வழக்கு. 2013-ஆம் ஆண்டு ஓடும் பேருந்தில் மருத்துவ மாணவி ஜோதி பாண்டே கூட்டு பாலியல் வன்கொடுமை செய்யப்பட்டார். குற்றவாளிகளில் அதிகபட்ச வன்முறையை ஜோதி மீது செலுத்தியது 17 வயதான சிறுவர் குற்றவாளி என்பது நிரூபணமானது. மற்ற அனைவருக்கும் தூக்கி தண்டனை விதிக்கப்பட்ட நிலையில், சிறார் நீதிமன்றத்தில் 3 வருட தண்டனை பெற்றார் 17 வயது குற்றவாளி.

இந்த இரண்டு வழக்கிலும் குற்றவாளிகள் சிறுவர்கள்தான் முதன்மையான மற்றும் அதிகபட்சம் குற்றம் செய்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்.  இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் படி 18 வயதுக்குக் கீழானவர்கள் எத்தகைய குற்றம் புரிந்திருந்தாலும் அவர்கள் சிறார் நீதிமன்றம் மூலமே விசாரிக்கப்படுவார்கள்.  சிறார் நீதிச் சட்டம் – 2000ன் படி, கொடிய குற்றம் புரிந்த சிறுவர்களுக்கு அதிகபட்சமாக மூன்று ஆண்டுகள் மட்டுமே தண்டனை வழங்க முடியும். இந்த மூன்று ஆண்டுகளும் அவர்கள் சிறுவர் சீர்திருத்தப் பள்ளிகளில் தங்க வைக்கப்படுவார்கள்.

’நிர்பயா’ வழக்குக்குப் பிறகு, சிறார் நீதி சட்டம் திருத்தப்பட வேண்டும் என்று பேச்சு சமூகத்தில் வேகமாக எழுந்தது. வேறொரு கொலை வழக்கில் சிறார் என்ற காரணத்தைக் காட்டி தண்டனையை குறைக்க முனைந்த ஒருவரின் மனுவை விசாரித்த உச்ச நீதிமன்றம், கொலை, பாலியல் வன்கொடுமை உள்ளிட்ட தீவிர குற்றங்களை சிறார் நீதிமன்றத்தில் விசாரிக்கலாமா என்பதை மறு ஆய்வு செய்யுமாறு  மத்திய அரசைக் கேட்டது.

2014-ஆம் ஆண்டு சிறார் தண்டனை பெறும் வயதை 18-லிருந்து 16 வயதாக குறைக்கும் சட்ட மசோதாவைக் கொண்டு வந்தது மத்திய அரசு. இந்த சட்ட மசோதா மக்களவையில் நிறைவேற்றப்பட்டது. தற்சமயம் நடந்துகொண்டிருக்கும் குளிர்காலக் கூட்டத்தொடரில் மாநிலங்களவை இந்த மசோதா நிறைவேற்றப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. காங்கிரஸ், இடதுசாரிகள், அதிமுகவினர் இந்த சட்ட திருத்த மசோதாவுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார்கள்.

சிறார் நீதி சட்டத்தில் மாற்றம் வேண்டும். ஆனால் தண்டனை வயதை 18லிருந்து 16 ஆக குறைப்பதை ஏற்க முடியாது என்பதே இந்தச் சட்ட மசோதாவின் எதிர்ப்புக்கு அவர்கள் சொல்லும் காரணம்.

மத்திய குற்ற ஆவணக் காப்பகம் 2013-ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட அறிக்கையில் பாலியல் வன்கொடுமைகளில் ஈடுபடுவோரில்  5 சதவிகிதம் சிறார் என்கிறது.  ஆண்டுக்கு ஆண்டு இந்த சதவிகிதம் அதிகரித்து வருவதையும் பார்க்க முடிகிறது. இந்நிலையில் இந்தச் சிறார்களின் குற்றத்துக்கு 3 வருட தண்டனை என்பது போதுமானதல்ல என்பதே சிறார் நீதிச் சட்டத்தில் திருத்தம் வேண்டும் என்பவர்களின் வாதம். சிறார் குற்றங்களை பொது சட்டத்தின் மூலம் தண்டிக்கும் அமெரிக்க, பிரிட்டன் நாடுகளில் சிறுவர் குற்றங்களின் எண்ணிக்கை குறைந்துள்ளதாகவும் இவர்கள் சொல்கிறார்கள்.

தூக்குதண்டனைகளால் குற்றங்கள் குறைந்துவிடுவதில்லை என்பதைப் போல சிறார் குற்றங்களுக்கு கடுமையான தண்டனை வழங்குவது குற்றத்தை குறைத்துவிடாது என்பது சமூக செயல்பாட்டாளர்களின் கருத்து.  இவர்கள் முன் வைக்கும் முக்கியமான காரணம், சிறார் குற்றவாளிகள் உருவாக்கப்படுவதற்கான சமூகக் காரணிகளை கண்டறியுங்கள் என்பதே.
முதல் வழக்கை எடுத்துக் கொள்வோம். இந்த வழக்கில் குற்றம் செய்த சிறுவன், நடுத்தரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். மதிப்பெண்களை முன்வைத்து சமூக அந்தஸ்தை நிர்ணயிக்கும் அவனுடைய குடும்ப-சமூக சூழல்தான் அவனைக் குற்றவாளி ஆக்கியிருக்கிறது.

இரண்டாவது வழக்கில் கோடூர குற்றங்கள் செய்த சிறுவன், குழந்தை பருவம் முதலே பாலியல் சுரண்டலுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார், மனதளவில் அந்தக் கொடுமைகளுக்கெல்லாம் பழிவாங்கும் விதமாக அபலையாக தன்னிடம் சிக்கிய ஜோதி பாண்டே மீது செலுத்தியிருக்கிறார்.

குற்றவாளிகளாக்கப்படும் சிறார்களின்  பெரும்பாலான பின்னணிச் சூழல் வறுமையும் சுரண்டலும் நிறைந்ததாக இருப்பதாக அறிக்கைகள் தெரிவிக்கின்றன. இவர்கள் தண்டனை பெற்று தங்களை சீர்திருத்திக் கொள்ள அனுப்பப்படும் சிறார் சீர்திருத்தப் பள்ளிகளின் நிலைமை படுமோசமாக இருக்கின்றன என்பதை  இந்த நேரத்தில் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரையில் சிறுவர் சீர்திருத்தப் பள்ளிகளில் பணியிடங்கள் நிரப்பப் படாமல் உள்ளன என்றும் அந்த இடங்களை வரும் ஜனவரிக்குள் நிரப்ப வேண்டும் என்றும் உயர்நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியிருக்கிறது. சீர்திருத்தப் பள்ளிகளில் அடிக்கடி சிறுவர்கள் தப்பிச் செல்வது தொடர்கதையாக நடந்து வருகிறது.

அவர்களை கவனித்துக் கொள்ளவே ஆட்கள் இல்லை என்னும் போது அவர்களை பண்படுத்தும் சீர்திருத்தும் நடவடிக்கைகள் எந்த வகையில் சிறப்பாக இருக்கும் என்ற கேள்வி எழுகிறது. கொலை, பாலியல் வன்கொடுமை குற்றங்கள் செய்த சிறார்களுக்கு விதிக்கப்படும் தண்டனையை நீட்டிக்க வேண்டும். சீர்திருத்தப் பள்ளிகளுக்கான பண்படுத்தும் நடவடிக்கைகளை அறிவியல் ரீதியாக ஆய்வு செய்து மேம்படுத்த வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக குற்றங்களுக்கு காரணமான சமூகத்தில் நிலவும் ஏற்றத் தாழ்வுகளை நீக்கும் நடவடிக்கைகளை அரசு தொலைநோக்கோடு திட்டமிட வேண்டும். இவைதான் சிறார் குற்றங்களை குறைக்கும்; கடுமையான சட்டங்கள் அல்ல!

Advertisements

மீண்டும் நீதி கேட்கிறார் நிர்பயா!

நிர்பயாவை நாம் அவ்வளவு எளிதில் மறந்திருக்க முடியாது. டிசம்பர் 16-ஆம் தேதி 2012ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் தலைநகர் டெல்லியில் ஓடும் பேருந்தில் ஆறு பேரால் மிகக் கொடூரமாக பாலியல் வன்கொடுமை செய்யப்பட்டு, பேருந்திலிருந்து வீசியயெறியப்பட்டவர். வழிபோக்கர்கள் அவரை காப்பாற்றினர்.  படுபயங்கரமாக சிதைந்துபோன அவருடைய பால் உறுப்புகளும் அதனால் ஏற்பட்ட இரத்த இழப்பும் மருத்துவசிகிச்சையால் சரியாக்க முடியாத நிலைமைக்கு அவரைத் தள்ளின. நிர்பயா இறந்துபோனார்!

‘பயமற்றவள்’ என்று பொருள்படி ஜோதி பாண்டேவுக்கு ‘நிர்பயா’ என்கிற பெயர் (பாலியல் வன்கொடுமையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பெயரை அவருடைய அல்லது அவருடைய குடும்பத்தாரின் அனுமதியின்றி பொதுவெளியில் சொல்லக்கூடாது என்பது சட்டம்) வைக்கப்பட்டது. “என் மகள் எந்தக் குற்றத்தையும் செய்யவில்லை. அவர் தன் மீது திணிக்கப்பட்ட குற்றத்துக்கு எதிராகப் போராடித்தான் தன் உயிரை இழந்திருக்கிறாள். எனவே, அவள் பெயரைச் சொல்வதில் எந்த தயக்கமும் எங்களுக்கு இல்லை” என்றார் அவருடைய தந்தை.  என்றாலும் இந்தியாவில் நிகழ்த்தப்படும் பாலியல் வன்கொடுமைகளுக்கான உச்சபட்ச அறிவுறுத்தலாக  ‘நிர்பயா’ என்கிற பெயர் இருக்க வேண்டும் என்றே  அரசும் சமூக ஆர்வலர்களும் ஊடகங்களும் இந்தப் பெயரைப் பயன்படுத்தி வருகின்றனர்.

நிர்பயா வழக்கின் குற்றவாளிகள் அனைவரும் குற்றம் நடந்த அடுத்த 24 மணிநேரத்தில் கைதுசெய்யப்பட்டனர். அவர்களில் ஒருவர் 17 வயது சிறுவன். சிறைச்சாலையில் ஒரு தூக்குப் போட்டு தற்கொலை செய்துகொண்டார். சிறுவனைத் தவிர மற்ற நால்வருக்கும் தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.  இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின்படி 18 வயதானவர்களுக்குத்தான் தண்டனைத் தர முடியும். 17 வயது 5 மாதங்களுமான சிறுவனுக்கு சிறுவர் சீர்திருத்தப்பள்ளிக்கு அனுப்பி அங்கே அவன்  மூன்று வருடங்கள் தண்டனையை கழிக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் சொன்னது.  இந்த விஷயம் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தினாலும் மற்றவர்களுக்கு கிடைத்த மரண தண்டனை பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்கொடுமை குற்றங்களில் ஈடுபடுவோர்க்கு சிறந்த பாடமாக இருக்கும் என மக்கள் அதை வரவேற்றார்கள்.

இந்தியாவின் எந்தவொரு மூலையில் ஒரு பெண் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாக்கப்பட்டாலும்  நம் நினைவில் வந்துபோனார் நிர்பயா.  தற்போது மீண்டும் செய்தியாகியிருக்கிறார் நிர்பயா. இந்த முறை மீண்டும் தன்னுடைய நீதிக்காக போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்.  நிர்பயா வழக்கில் மிகக் கொடூரமான குற்றவாளி வேறு யாருமல்ல, அந்த 17 வயது சிறுவன்தான்.  தன்னுடைய மூன்று வருட தண்டனைக் காலத்தை முடித்துக்கொண்டு டிசம்பர் 16-ஆம் தேதி சிறார் சீர்திருத்தப் பள்ளியிலிருந்து சிறுவன் இளைஞனாக வெளிவருகிறார்.
பாலியல் வன்கொடுமை என்பதையும் தாண்டி, நிர்பயாவை இரும்புக் கம்பியால் பாலியல் உறுப்புகளில் தாக்கியது, உடலெங்கும் கடித்து காயத்தை ஏற்படுத்தியது போன்ற மிக மிகக் கொடூரமான குற்றங்களைச் செய்தது இந்த 17 வயது சிறுவனே. இந்நிலையில் எப்படி அவனை வெளியே சுதந்திரமாக விடலாம் என்கிறார்கள் சமூக ஆர்வலர்கள்.

உள்துறை அமைச்சகம், அந்த இளைஞனிடம் இனி ஒழுங்காக நடந்துகொள்வேன் என கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டும் விடுதலை செய்ய இருப்பதாக செய்தி வெளியாகியிருக்கிறது. விடுதலைக்குப் பிறகு தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனத்தின் கண்காணிப்பின் கீழ் அங்கேயே தங்க வைக்கப்படுவார் என்றும் தகவல் வெளியாகிவருகிறது.

சிறு வயதில் பாலியல் ரீதியாக அவன் துன்புறுத்தப்பட்டதால்தான் நிர்பயாவிடன் அப்படி நடந்துகொண்டான் என குற்றவாளியின் வழக்கறிஞர் சொல்கிறார்.
இந்திய தண்டனைச் சட்டப்படி தண்டனை பெறும் வயதை 18லிருந்து 16ஆக குறைப்பது குறித்து விவாதங்கள் எழுந்துவருகின்றன.  16 வயது என்பது மனித வாழ்நாளின் மூன்றில் ஒரு பகுதி. 16 வயதில் தண்டனை பெற்ற ஒருவன் மீதி உள்ள தன் வாழ்நாளில் திருந்தி வாழ்வதற்கான சந்தர்ப்பங்கள் உண்டு என்பதாலேயே கடுமையான தண்டனை பெறும் வயதை 18 ஆக வைத்திருக்கிறார்கள்.

மரண தண்டனை ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் உள்ள மனிதநேய கண்ணோட்டத்தோடு, மிகக் கொடூரமான இதுபோன்ற குற்றங்களைச் செய்தவர்களை மிக சொற்ப தண்டனையுடன் வெளியே சுதந்திரமாக வெளியே விடுவது நல்ல முன்னுதாரணமாக முடியாது.  மூன்று வருட தண்டனை என்பதை அதிகப்படுத்தும் சட்ட திருத்தம் செய்யப்பட வேண்டும்.  ஏனெனில் சமீபகாலமாக சிறுவர்கள் பாலியல் வன்கொடுமைகளில் ஈடுபடுவது அதிகரித்துவருகிறது. இவர்கள் மற்ற வயதினரைக் காட்டிலும் மிகக் கொடூர மனப்பான்மையுடன் இருக்கிறார்கள். இவர்களை அதிகபட்ச தண்டனை வரம்புக்குள் கொண்டுவரவிட்டாலும் குறைந்தபட்ச தண்டனை இவர்கள் செய்த குற்றங்களுக்கு ஒருபோதும் நீதி பெற்றுத்தராது என்கிறார்கள் சமூக செயல்பாட்டாளர்கள்.

“அவன் சுதந்திரமாக வெளியே வந்தால், எங்களுக்கு எப்படி நீதி கிடைத்ததாக சொல்லிக் கொள்ள முடியும்? அரசு அவனை வெளியே விட்டால், மக்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதை அரசு எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும். இது போன்ற கொடூர குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடும் இவன் வயதில் உள்ளவர்களுக்கு தவறான செய்தியைத்தான் அரசு சொல்லப் போகிறதா?” என்று தன் மகளுக்கு நீதி கேட்கிறார் நிர்பயாவின் தாய்.

நீதி மீண்டும் அரசின் கைகளில்!

தினச்செய்தி(13-12-2015) நாளிதழில் வெளியான கட்டுரை.