ஒரு கூடு, இரண்டு பறவைகள்!

தலைப்பைப் பார்த்ததும் ஏதோ காதல் கவிதை(பிப்ரவரி மாதம் ஆயிற்றே)க்கான தலைப்பென்று நினைக்கலாம். இல்லை, இது இரண்டு பறவைகளின் இருப்பிடப் பிரச்னை குறித்து! கடந்த பொங்கலின் போது கிராமத்து வீட்டருகே உள்ள தோட்டத்தில் கண்ட இந்தக் காட்சிகளை படம் பிடித்தோம். ஒரு பட்டுப்போன தென்னை மரத்தில் இருந்த பொந்தில் கூடமைத்து தங்கியிருந்த மைனாவின் வீட்டை ஆக்ரமித்துக் கொண்டது ஒரு கிளி. முதல் அதிகாலையில் பார்த்தபோது சில மைனாக்கள் இருந்த அந்த கூட்டில் சற்றே வளர்ந்திருந்த மைனா குஞ்சு ஒன்றும் இருந்தது. அந்த மைனா பெற்றோர் இல்லாத சமயத்தில், பகல் நேரங்களில் வெளியே வந்து அருகில் இருக்கும் மரக் கிளைகளில் அமர்ந்து கொண்டிருக்கும். இந்த நேரத்தில் அந்தக் கூட்டை ஆக்ரமித்துக் கொண்டது கிளி ஒன்று. கூடு பறிபோனதைப் பார்த்த மைனா குஞ்சு, கிளியிடம் போராடிப் பார்த்தது, கிளி விடுவதாக இல்லை. கிளி முட்டையிடும் காலத்தில் இருந்திருக்கலாம், கூட்டை வெகு நாட்கள் நோட்டம் விட்டு, சமயத்தில் கூட்டைப் பிடித்துக் கொண்டது. மைனா செய்வதறியாது அருகில் இருந்த தென்னை மரக் கிளையில் அமர்ந்து கொண்டிருந்தது. கிளி, மைனா இல்லாத நேரத்தில் கூட்டை விட்டுப் பறந்து அருகில் இருந்த வயலில் காய்ந்த சோளத்தை தின்றுவிட்டு மீண்டும் கூட்டுக்குள் அடங்கியது. கூடு, அருகிலேயே உணவுக்கு வசதி என கிளியின் தேர்வு எனக்கு வியப்பைத் தருகிறது. அடுத்தடுத்த நாட்களில் மைனா குடும்பம் தன் வீட்டைக் கைப்பற்ற முயற்சித்தும் இறுதிவரை கிளி விட்டுத் தருவதாக இல்லை. உண்மையில் கிளிகள்தான் அந்த பட்டுப்போன தென்னையில் முதன்முதலாக குடியேறி இருந்தன. எனவே கிளி ஆக்ரமித்தது என்று சொல்வதைவிட மீண்டும் தன் இடத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்டது என சொல்லலாம். மைனா குஞ்சும் தனியே வாழும் அளவில் வளர்ந்திருந்தது, எனவே அது ஒரு புது வீட்டை தேடிக் கொண்டிருக்கும்!

DSCN0265

DSCN0436

DSCN0508

DSCN0509

DSCN0439

DSCN0559படங்கள்: சண்முகசுந்தரம், நந்தினி

 

Advertisements

சிட்டுக்குருவிகளுக்கு நன்றி

DSCN2547

நினைவு தெரிந்து நான் பார்த்த முதல் பறவை சிட்டுக்குருவி. நூறாண்டு பழமையான அரை உருளை ஓடுகள் வேயப்பட்ட நாங்கள் வசித்த வீட்டின் வாசலருகே மெல்லிய புற்களால் கூடு கட்டியிருந்தன அந்தக் குருவிகள். அந்தத் தெருவில் இருந்த அத்தனை வீட்டிக்குள்ளும் சிட்டுக்குருவிகளின் கீச்கீச் சத்தம் ஏதோ ஒரு வேளையில் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். குழந்தைகளான எங்களோடு அவையும் கூக்குரல் இட்டு விளையாடிக் கொண்டிருக்கும். அவற்றை நாங்கள் ஒருபோதும் துன்புறுத்தும் நோக்கத்தில் அணுகியதில்லை. அவற்றின் உணவுக்கு குறையே வந்ததில்லை. கேழ்வரகு, கம்பு, சோளம்தான் அந்நிலத்தின் பிரதான பயிர்களாக இருந்தன. நிலத்தில், வீடுகளில் சிதறிய ஏன் மாடுகள் உண்டு சிதறிய கேழ்வரகு, சோள தட்டைகளிலிருக்கும் தானியங்களையும் கொத்தித் தின்னும் சிட்டுக்குருவிகள்.

பிறகு, வெவ்வேறு ஊர்களுக்கு பயணப்பட்டோம். கிராமத்தை விட்டு பேரூரில் குடியேறினோம். பள்ளிக்குச் செல்லும்போது தேன்கனிக்கோட்டை பேருந்து நிலைய நடைபாதைகளில் சில சிட்டுக்குருவிகளைப் பார்த்ததாக நினைவு. பெரிய ஊரின் வாழ்க்கை கவனத்தை வெவ்வேறு திசைகளில் திருப்பி விடுகிறது. கட்டடங்களினூடே மக்கள் நிறைந்திருந்த அந்த ஊரிலும் சிட்டுக்குருவிகள் ஜீவித்திருக்கும், நான்தான் அவற்றை கவனத்தில் நிறுத்தும் சூழலில் இல்லை.

பிறகு சேலத்திற்கு குடிபெயர்ந்தபோது தோட்டத்தை ஒட்டியிருந்த அந்த ஓட்டு வீட்டினுள் சிட்டுக்குருவிகள் கூடு கட்டியிருந்தன. ஒற்றை அறையான அதில் எங்களுடன் சில காலம் இருந்தன. பிறகு பென்னாகரம் சந்தை வெளியில் சிதறிய தானியங்களை தின்று கொண்டிருந்த சிட்டுக்குருவிகளை கடந்து போயிருக்கிறேன். சென்னையின் கல்லூரி நாட்களில் கான்கிரீட் காடாக மாற்றப்படாத சோளிங்கநல்லூரில் ஹாஸ்டல் பால்கனியில் சிட்டுக்குருவிகள் வந்ததுண்டு.

பணியில் சேர்ந்த ஆரம்ப நாட்களில் முழுக்க பணியிலே இருந்தது கவனம். பிறகு வெறுமை சூழ்ந்திருந்த அந்த நாட்களில் சூளைமேட்டின் சந்தடிமிக்க தெருவில் சிட்டுக்குருவிகள் மேய்ந்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். எனக்கென ஒரு குடும்பம் அமைந்துவிட்ட பிறகு, இப்போது சிட்டுக்குருவிகளும் அதில். தினம் தினம் என்னோடும் என் குழந்தையோடும் அவை உறவாடுகின்றன. ஒரே ஒரு முருங்கை மரம் காணாமல் போன சிட்டுக்குருவிகளை வரவழைத்திருக்கிறது. என் இனிமையான நாட்களை திரும்பிருக்கின்றன. சிட்டுக்குருவிகளுக்கு நன்றி. இன்று உங்களை நினைவுகூரும் நாள், சிட்டுக்குருவிகள் நாள்!

“சிட்டுக்குருவிகளால் நமக்கென்ன பயன்?’’

DSCN2026

கடந்த சிட்டுக்குருவிகள் தின(மார்ச் 20)த்தின்போது என்னுடன் பணியாற்றிய சக பத்திரிகையாளர் ஒருவர், செய்தித்தாள்களில் சிட்டுக்குருவிகள் பற்றி வந்திருந்த செய்திகளைப் படித்துவிட்டு “சிட்டுக்குருவிகளை காப்பாற்ற வேண்டும் என்று எல்லோரும் சொல்கிறார்களே, சிட்டுக்குருவிகளால் நமக்கென்ன பயன்?” என்றார். ஒரு பத்திரிகையாளராக அவருக்கு இருந்த அறியாமை என்பதைவிட ஒரு குழந்தையின் தாயான அவருக்கு இருக்கும் அறியாமையை நினைத்து நான் பயம் கொண்டேன். காக்கைக்கும் குருவிக்கும் புன்னைக்கும் அன்னமும் தேனும் இட்ட தமிழ் பெண்கள் என்ன ஆனார்கள்?  சூழலுக்கும் நமக்குமான பந்தம் அறுபட்டது எப்போது? இப்படி துளைக்கும் கேள்விகளுக்கு விடை தேடுவதைவிட, சூழலியல் குறித்த ஆக்கப்பூர்வமான கல்வியை நம் பெண்களுக்கு புகட்டுவது அவசியமானதாகத் தெரிகிறது.

ஏற்கனவே விவசாய நிலங்களெல்லாம் மனைகளாக விற்பனைக்கு வந்துவிட்டன. நாளை ஆளாப்போகும் தலைமுறை, அகோர பசியோடு விவசாய நிலங்களை விழுங்கக்கூடும். அதைத் தடுக்க வேண்டுமானால், நாளைய தலைமுறையை உருவாக்கும் பொறுப்பில் உள்ள பெண்களுக்கு சூழலியல் அறிவு தேவை. அதை நுட்பமான திட்டமிடலுடன் நாம் செய்ய வேண்டும். காக்கை குருவிகளுடன் நாம் இந்த புவியை பகிர்ந்துகொண்டு வாழ்கிறோம் என்கிற உண்மையை பெண்கள் உணர வேண்டும்.

அந்த வகையில் எனக்கு சூழலியல் குறித்த தூண்டுதலை ஏற்படுத்தியது சூழலியல் எழுத்தாளர் தியடோர் பாஸ்கரனின் எழுத்துக்கள்தான். சூழலியல் குறித்த புரிதல் ஏற்படவேண்டும் என்றால் நிச்சயம் அவருடைய புத்தகங்களை படியுங்கள்.

காகங்களும் குயில்களும்கூட சென்னையில் வசிக்கின்றன!

நான் சென்னைவாசியாகி பனிரெண்டு ஆண்டுகளாகின்றன. இதுநாள்வரை சென்னையின் அடர்த்தியான கான்கிரீட் காடுகள் வெளியிடும் வெப்ப பெருமூச்சை மட்டுமே உணர்ந்துக்கொண்டிருந்தேன். அதுவும் கோடைகால வெக்கை தாங்க முடியாத அவஸ்தையாக இருந்தது. ஆனால் இத்தனை வருடங்களில் இல்லாத கோடையின் அற்புதத்தை இந்த ஆண்டு அனுபவிக்க நேர்ந்தது. என்னுடைய புகைப்படக்கருவியும் நான் வேலைப்பார்த்த அலுவலகம் அமைந்திருந்த கோட்டூர்புரமும் என்னை இந்த அற்புத அனுபவத்துக்குத் தள்ளின. புகைப்படக்கருவியின் மேல் இருந்த ஆவலில் அலுவலக இடைவேளைகளில் கோட்டூர்புரத்தின் தெருக்களெங்கும் அடர்ந்திருக்கும் கொன்றை, புங்கன், பீநாரீ, தூங்கு மூஞ்சி, கருவாகை, அரச மரங்களை படம் பிடிக்கத்தொடங்கியபோது தென்பட்டன கூடுகளின் கட்டுமானத்தில் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருந்த காகங்கள்.

காகங்கள் ஒழுங்கற்ற வடிவத்தில் கூடுகளை அமைப்பதாக படித்திருக்கிறேன். ஆனால் அந்த ஒழுங்கற்ற வடிவத்திலும் ஒரு நேர்த்தி இருந்தது, சிறந்த கட்டுமானம் தெரிந்தது. தன் கூட்டின கட்டுமானத்துக்குத் தேவையான சுள்ளிகளை தேர்ந்தெடுப்பதிலும் ஒரு ஒழுங்கு தெரிந்தது. சற்றே நேரான பிறகு வளைந்து நேரான சுள்ளிகளை தேர்ந்தெடுத்து கவட்டைபோல் இருந்த மரக்கிளைகளில் கூடுகளை அமைத்துக்கொண்டிருந்தன காகங்கள். இதில் வியப்புக்குரிய இன்னொரு செயலையும் கண்டேன். மின்கம்பங்களில், போக்குவரத்து நெரிசல் மிகுந்த சாலைகளின் ஓரத்தில் அமைந்திருந்த ஒற்றைக் கிளைகளில்கூட காகங்கள் கூடுகளை அமைத்துக்குக் கொண்டிருந்தன. சென்னை ஐசிஎஃப் சிக்னல் கம்பத்தை உரசிக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறிய மரத்தின் கிளையில் காகம் ஒன்று கூடமைத்திருந்தது. மாலை நேரங்களில் போக்குவரத்து நெரிசலில் நிற்கும்போது அந்த கூட்டுக்கு சொந்தக்கார காகம் அங்கே அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கலாம். அந்தி சாயும் அவ்வேளையில் வானத்தின் வெளிர் சிவப்புடம் துளிர்க்கும் மரக்கிளையில் கூடுகட்டி, முட்டையிடும் எத்தனிப்பில் இருக்கும் அந்த காகத்தைக் காண்பது எனக்கு அற்புதம் நிகழ்ந்த கணமாக இருந்தது.

Kotturpuram

போக்குவரத்து நெரிசலுக்குப் பெயர்பெற்ற சென்னை அண்ணாசாலையின் மையப்பகுதியில் கிளைகளெல்லாம் வெட்டப்பட்டு ஆதாரமாக நின்ற ஒற்றைக்கிளையின் நுனியில் காகம் ஒன்று கூடமைத்திருக்கிறது. அந்தக் கிளை சாலையின் மையப்பகுதிவரை நீண்டிருக்கும். கூடுகள் அமைக்க அருகிலேயே எண்ணற்ற மரங்கள் இருந்தும் எப்போதும் வாகனங்கள் வந்துபோகும் சாலையில் கூடமைத்து, முட்டையிட்டு, குஞ்சு பொரிக்கப்போகும் காகத்தின் செயல் ஆராய்ச்சிக்குரியது. அதுபோலவே கோட்டூர்புரம் பாலத்தின் நடுவே அமைந்த ஒரு மின்கம்பத்தில் ஒரு காகம் கூடமைத்திருக்கிறது. மரங்களுக்கு குறைவில்லாத சுற்றுப்புறத்தைவிட்டுவிட்டு மின்கம்பத்தில் கூடமைக்கும் தேவை காகத்திற்கு ஏன் ஏற்பட்டது? இதுவும் ஆராய்ச்சிக்குரியதுதான்.
இப்படி அலுவலகம் செல்லும் வழியெங்கும் இருக்கும் மரங்களில் கூடுகளை கவனிப்பது, ஒரு தினசரி வாடிக்கையாகிவிட்டது எனக்கு. காகங்களுக்கு அடுத்தபடியாக குயில்கள் என் கவனத்தை ஈர்க்க ஆரம்பித்தன. குயில் கூவும் ஓசையைக் கேட்டிருக்கிறேன். இந்த கோடையில்தான் குயிலை இனம் கண்டேன். சிவப்பு கண்களும் வெளிர் பச்சை மூக்குமாக கருத்த பளப்பளப்பான மேனியுடன் இருந்தது குயில். இது ஆண் குயில். நாம் எப்போது சிலாகிக்கும் ’கூக்கூ’ என்று ஒலிக்கும் குரல் ஆண் குயிலுடையது. பெண் குயிலைக் காண்பது பெரும் பாக்கியம். அதை நான் பெற்றேன். பழுப்பு மேனியில் வெண்புள்ளிகள் பதித்து ஆண் குயிலைவிட உருவத்தில் சற்றே பெரிதாக இருந்தது . பெண் குயில் அழகானது, ஆனால் குரல் வளம் அவ்வளவு இனிமை கிடையாது. இனிமையாகப் பாடும் பெண் பாடகிகளுக்கு குயில் அடைமொழி கொடுக்கும் நம்மவர்களின் அறியாமை அப்போது நினைவுக்கு வந்தது.

மாலை நேரங்களில் நான் வேலைப் பார்த்த அலுவலகத்துக்கு எதிரே இருந்த வேப்ப மரத்தின் பழங்களை உண்டபடியே அந்த இணை குயில்கள் கொஞ்சிக் கொண்டிருக்கும். பெண் குயில் ஆட்கள் நடமாட்டம் அதிகமாக இருந்தால் கண்களில் தட்டுப்படாது. யாரும் இல்லாத பொழுதைப் பார்த்து வெளியே வரும், அதுவரை மர உச்சியில், இலைகள் அடர்ந்த பகுதியில் அமர்ந்திருக்கும். ஆண் குயில் பாட்டிசைத்து தன் தேவையை உணர்த்தி, பெண் குயிலை வரவழைக்கும். இப்படி பாட்டிசைக்கும் குயிலின் ஓசையை சென்னையின் எல்லாப் பகுதிகளிலுமே கேட்க முடிகிறது. முட்டி மோதும் வாகனங்களின் இரைச்சலுக்கிடையே கேட்கும் குயிலோசை ஓர் மாறுபட்ட அனுபவம்.

Asian koel female

இப்போதெல்லாம் எனக்கு சென்னையின் போக்குவரத்து நெரிசலை பற்றியோ, வதைக்கும் வெக்கையைப் பற்றியோ யாதொரு குறையும் இல்லை. தூரத்தில் ஒலிக்கும் குயிலோசையும் மரங்கள்தோறும் காணக்கிடைக்கும் காகங்களின் கூடுகளும் என்னை அற்புத அனுபவத்துக்குள் தள்ளுகின்றன. என்னுடைய அற்புத அனுபவத்தின் கனவெல்லாம் இன்னும் ஓராயிரம் மரங்களை வளர்த்து காடாக்க வேண்டும் என்பதில் இருக்கிறது.

தகவலை சரிபார்க்க உதவிய புத்தகங்கள்:
தென் இந்திய பறவைகள் : ரிச்சர்ட் கிரமிட், டிம் இன்ஸ்கிப்
பறவைகள் அறிமுகக் கையேடு : ப. ஜெகநாதன், ஆசை
ஃபாரெஸ்ட் ட்ரீஸ் ஆஃப் வெஸ்டர்ன் கட்ஸ் : எஸ்.ஜி.நெகின்ஹால்

தொடர்புடைய பதிவு

சென்னையில் குயில் கூவும் காலம் : புகைப்படப் பதிவு

‘‘இலக்கியவாதிகளுக்கு சூழலியல் பற்றி எதுவும் தெரியாது!’’

ச.முகமதுஅலி

ச.முகமதுஅலி

உலகம் சூடாகிறது என்று சொன்னாலும் சொன்னார்கள் சுற்றுச்சூழல் பற்றி பேசுவது இன்று பலருக்கு ஃபேஷனாகிவிட்டது. இயற்கைப் பற்றியும் சுற்றுச்சூழல் பற்றியும் சரியாக புரிந்து கொண்டு பேசுபவர்கள் இங்கே ரொம்பவும் குறைவு. இயற்கையியலாளர் ச. முகமது அலி அப்படிப்பட்டவர்களுள் ஒருவர். இவர் பேச ஆரம்பித்தால் நாம் எவ்வளவு தூரம் இயற்கையைத் தவறாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறோம் என்று பொட்டில் அடித்தமாதிரி தெரிகிறது. மேட்டுப்பாளையத்தில் உள்ள அவருடைய வீட்டில் அவரைச் சந்தித்தேன். கிட்டத்தட்ட 4 மணி நேரம் பேசினார். அதிலிருந்து சில துளிகளைத் தொகுத்திருக்கிறேன்.
‘‘வெறுமனே மரம் நடறது மட்டும்தான் இயற்கையைக் காப்பாத்தறதுக்கான ஒரே வழிங்கறமாதிரி இப்போ நிறையபேர் செயல்பட்டுட்டு இருக்காங்க. அதுல எத்தனைபேர் மரம் நட்ட பிறகு அது வளர்ந்திருக்கான்னு பார்ப்பாங்கன்னு தெரியாது. எனக்கு தெரிஞ்சி பல செடிகள் நட்ட உயரத்திலேயே காணாமல் போயிருக்கு.
இயற்கையை போற்றி அதோட பின்னிப் பிணைந்திருந்த பாரம்பரியம் நம்மோடது. ஆனா, தமிழ் பாரம்பரியங்கற பேர்ல எதை எதையோ பேசிக்கிட்டிருக்கோம். 400, 500 வருஷமா அந்த பாரம்பரியத்தை தொலைச்சிட்டு நிற்கிறோம். வெளிநாட்டுக்காரன் ‘குளோபல் வார்மிங்’ பத்தி சொன்னாதான் நமக்கு சுற்றுச்சூழல் காப்பாத்தறது பத்தி நினைப்பு வருது.
பெரிய பெரிய இலக்கியவாதிகளிலிருந்து உலகமெல்லாம் சுத்திவந்த அரசியல்வாதி வரைக்கும் ‘ஆண்சிங்கம்’ங்கிற அடைமொழி கொடுக்கிறோம். உண்மையில் பெண் சிங்கம்தான் வேட்டைக்குப் போகும். ஆண்சிங்கம் இயற்கையிலேயே சோம்பேறியான உயிரி. அது அதோட இயல்பு. அதேபோல ஆண் குயிலுக்குத்தான் இனிமையான குரல் உண்டு. ஆனா பெண் பாடகிகளுக்கு ‘இசை குயில்’னு அடைமொழி கொடுக்கிறோம்.
நம்முடைய எழுத்தாள மெதாவிகளுக்கு உயிரினங்கள் பற்றி  எந்த அறிவும் கிடையாது. பெயர் தெரியாது. வகையும் தெரியாது. பொதுமக்கள் மத்தியில் வனஉயிரினங்களைப் பற்றி தவறான கருத்துக்களை பரப்புறதில இவங்களுக்கு முக்கியமான இடம் உண்டு. ‘பயங்கரமான காடு’, ‘சூழ்ச்சி செய்யும் நரி’னு எவ்வளவோ தவறான உதாரணங்களை தந்துகிட்டு இருக்காங்க.

குயில் குடும்பத்துல மட்டும் 127 வகைகள் இருக்கு. அன்னப்பறவை இந்தியாவிலேயே இல்லை. வானம்பாடின்னு ஒரு பறவையே கிடையாது. 250 வகை இந்திய பாம்புகள்ல 3 வகை பாம்புகளுக்கு மட்டுமே விஷம் இருக்கு. இப்படி அடிப்படையான விஷயங்கள் தெரியாம எதிர்கால சந்ததிகளுக்கு இந்த எழுத்தாளர்கள் தவறான தகவல்களைத்தான் தந்துகிட்டு இருக்காங்க. இந்த நிலையில எப்படி இயற்கை சூழல் காப்பாத்தப்படும்?
சங்க இலக்கியங்கள்ல பறவைகள், விலங்குகள் பற்றி நுணுக்கமான விஷயத்தைகூட பதிவு பண்ணியிருக்காங்க. அத்தனைக்கும் அழகான தமிழ்பெயர் வச்சிருக்காங்க. எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு இன்னைக்கு ஆங்கிலப் பெயர்களை அப்படியே தமிழ்ல எழுதற வேலையைச் செய்துட்டு இருக்கோம். குரங்குக்கும் மந்திக்கும் நமக்கு வித்தியாசம் தெரியறதில்லை. யானையைத் தொட்டு பார்த்த குரங்கு கதையாத்தான் நாம இயற்கையைப் புரிஞ்சிவச்சிருக்கோம்.’’அனலாக வார்த்தைகள் வந்து விழுந்தாலும், இவருடைய அக்கறை இயற்கையை காப்பதற்காக மட்டுமே. 20 ஆண்டுகளாக இவர் ‘காட்டுயிர்’ என்ற பத்திரிகையை நடத்தி வருகிறார். பொள்ளாச்சியில் இயற்கை வரலாற்று அறக்கட்டளையை நிறுவி, சூழலில் காப்பதன் அவசியத்தை மக்களுக்கு சொல்லிவருகிறார்.

Untitled-7

‘‘நமக்கு பயன்படக்கூடிய உயிரினங்கள் மட்டும் இந்த உலகத்துல இருந்தா போதாதாங்கிற கேள்வி பலருக்கு வர்றதுண்டு. உண்மையில் இயற்கைளோட ஒவ்வொண்ணும் பிணைந்துதான் இருக்கு. உதாரணத்துக்கு நீலகிரி மலையில வசிக்கிற இருவாசிப் பறவை அழிஞ்சதுன்னா அதோட தொடர்புடைய பத்து வகையான மரங்களும் அழிஞ்சிடும். காரணம், இருவாசிப் பறவை சாப்பிட்டு வெளியேற்றுகிற விதைகளுக்குத்தான் முளைக்கும் திறன் இருக்கு.அதனாலதான் மரங்கள் செழித்து வளருது. இப்படி நம்மைச் சுற்றியிருக்கி பல்லுயிர்களும் செழிப்பா இருந்தாதான் நாமும் செழிப்பா இருக்கமுடியும்’’ என்கிற ச.முகமதுஅலி, ‘யானைகள் அழியும் பேருயிர்கள்’ ‘நெருப்புக் குழியில் குருவி’ ‘பறவையியலாளர் சாலிம் அலி’ போன்ற தமிழில் வந்திருக்கும் முக்கியமான சூழலியல் நூல்களின் ஆரியரும் கூட.