காஷ்மீருக்கு எப்போது விடுதலை கிடைக்கும்?

இந்திய சுதந்திரத்தின் போது இணைக்கப்பட்ட ஜம்மு – காஷ்மீர் மாநிலத்துக்கு தரப்பட்டிருந்த சிறந்த அந்தஸ்த்தை மோடி அரசாங்கம் நீக்கி நாற்பது நாட்களாகிவிட்டன. இந்திய அரசியலமைப்பு பிரிவு 370 மற்றும் 35 ஏ பிரிவுகள் மற்ற இந்திய மாநிலங்களுக்கு இல்லாத சிறப்பை காஷ்மீருக்கு அளித்திருந்தன. காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஆளுகைக்குள் இருந்த தனிநாடாகவே செயல்பட்டுவந்தது. காஷ்மீர் மக்களின் விருப்பமும் இந்திய அரசின் விருப்பமும் வேறு வேறாக இருந்ததால் சுதந்திரம் அடைந்து 70 ஆண்டுகள் ஆன பின்னும் அம்மாநில மக்களின் பிரச்சினை தீர்க்கப்படாமலேயே இருந்தது.

பிரச்சினையின் மையப்புள்ளி இந்திய அரசு, காஷ்மீர் முழுவதையும் தனதாகக் கருதியதே. ஆனால், அம்மக்களின் விருப்பம் அது இல்லை. இந்தியாவின் கடைசி கவர்னர் ஜனரலாக இருந்த மவுண்ட் பேட்டன், சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் உள்துறை அமைச்சரான பட்டேலிடம் காஷ்மீர் மாநிலத்தை இரண்டாக பிரித்துக்கொள்ளலாம் என பரிந்துரைத்தார். 1950-ஆம் ஆண்டு மவுண்ட் பேட்டனின் கூற்றை நினைவு படுத்தி கடிதம் எழுதிய பட்டேல், அவர் சொன்னது எத்தனை தீர்க்கதரிசனமானது என்பதை நிகழும் சம்பவங்கள் எடுத்துரைப்பதாக கூறினார்.

வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்த்தப்படுவதுபோல், 370வது பிரிவை நீக்கி காஷ்மீரை இந்திய அரசு தனதாக்கிக் கொண்ட பிறகு பிரச்சினை ஓய்ந்தபாடில்லை; ஓயப்போவதும் இல்லை.

பிரிவு 370வது நீக்கப்பட்ட பின் கொண்டாடப்பட்ட சுதந்திர தின விழா உரையில் பிரதமர் மோடி, சிறப்பு அந்தஸ்து நீக்கப்பட்ட பின் ஜம்மு – காஷ்மீர் மற்றும் லடாக் மக்களின் பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளதாக தெரிவித்தார்.

பிரதமர் சொல்லும் பாதுகாப்பு எப்படிப்பட்டது? கடந்த 40 நாட்களுக்கும் மேலாக இந்திய பாதுகாப்புப் படையினர் காஷ்மீரின் நான்கு வீடுகளுக்கு ஒரு வீரர் என்ற அளவில் கண்காணிப்புக்காக நிறுத்தப்பட்டிருக்கின்றனர். முன்னாள் முதலமைச்சர்கள், மக்கள் பிரதிநிதிகளாக இருந்தவர்கள், அரசியல்வாதிகள், கிளர்ச்சியாளர்கள், தொழிலதிபர்கள் என பலர் வீட்டுச் சிறையிலும் விடுதிகளிலும் சிறைவைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

அனைத்துக்கும் மேலாக ‘கல்லெறிகிறார்கள்’ என்ற குற்றச்சாட்டை முன்வைத்து பதின்பருவ, பள்ளி மாணவர்களை பாதுகாப்புப் படை கைது செய்து சிறையில் அடைக்கிறது. அதுவும் பொது அமைதி பாதுகாப்பு சட்டப்பிரிவின் கீழ் கைது செய்கிறது. விசாரணை இல்லாமலேயே இந்தப் பிரிவின் கீழ் கைது செய்யப்படுகிறவர்களை ஆறு மாதம் வரையில் சிறையில் வைத்திருக்க முடியும்.

இப்படி கைதாகும் சிறுவர்களில் பலர், தாங்கள் செய்யாத குற்றத்துக்காகவே கைதாகிறார்கள். ஸ்ரீநகரின் மத்திய சிறைச்சாலை முன்பு காத்திருக்கும் குடும்பத்தினர், தங்கள் மகன் எந்தக் குற்றமும் செய்யவில்லை என்பதை அல்லா அறிவார் என கதறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நள்ளிரவு ரோந்துகளின்போது கைதான பலரைப் பற்றிய தகவலைக்கூட அளிக்க மறுக்கிறது போலீசு. ‘முன்பு கல்லெறிதலில் ஈடுபட்டதற்காக முன்னெச்சரிக்கையுடன் கைது செய்யப்பட்டிருக்கும் சிறுவர்கள், வெளி மாநில சிறைகளுக்கு அனுப்பப்படுவார்கள்’ பகிரங்கமாக அறிவிக்கிறது காவல்துறை.

கைது, ஆறு மாத காலை விசாரணை இல்லாத கட்டாய சிறை ஆகியவை மட்டும்தானா? பிபிசி, வாஷிங்டன் போஸ்ட் போன்ற சர்வதே ஊடகங்கள் இந்திய படைகள் காஷ்மீரிகளை கடுமையான சித்ரவதைகளுக்கு ஆளாக்குவதாக ஆதாரத்துடன் செய்தி வெளியிட்டுவருகின்றன.

“அவர்கள் ஓயாமல் மூன்று மணி நேரம் என் பின்புறத்தின் தாக்கினார்கள்; மின்சார அதிர்ச்சி கொடுத்தார்கள். எங்களை கொன்றுவிடுங்கள் என கெஞ்சினோம். அப்போதும் அவர்கள் விடவில்லை. அழுக்கையும், சாக்கடை நீரையும் குடிக்க வைத்தார்கள்” என காஷ்மீரைச் சேர்ந்த பஷீர் அகமது கூறியதாக செய்தி நிறுவனமான ஏபி பதிவு செய்துள்ளது. கிளர்ச்சியாளர்களுடன் அவர்கள் சேர்ந்துவிட்டதாக சந்தேகப்பட்டு அவர்களை இப்படி சித்ரவதை செய்துள்ளது பாதுகாப்புப் படை. இதேபோன்ற ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட இளைஞர்கள் தாங்கள் சித்ரவதைக்குள்ளானதை கூறியுள்ளனர்.
.
அதுபோல, கடுமையான பாதுகாப்பையும் மீறி தங்கள் உரிமை பறிப்பை எதிர்த்து வெறும் முழக்கம் எழுப்பி போராடும் மக்கள் மீது பெல்லட் குண்டுகளால் தாக்குவதையும் பாதுகாப்புப் படை செய்துவருகிறது. இந்திய ராணுவத்தின் மனித உரிமை மீறல் குறித்து தனது ட்விட்டரில் பதிவிட்ட காரணத்துக்காக அரசியல் செயல்பாட்டாளர் ஷெஹ்லா ரசீது மீது தேச துரோக வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டது. நீதிமன்றம் சென்ற அவர் கைது நடவடிக்கைக்கு தடை வாங்கியிருக்கிறார்.

தகவல் தொடர்புகள் ஒரு மாதமாக முடக்கப்பட்டிருந்த நிலையில் ஆங்காங்கே மீண்டும் இணைக்கப்பட்ட பிறகு, முகநூல், ட்விட்டர் போன்ற சமூக ஊடகங்களில் காஷ்மீர் குறித்து எழுதுவதற்கு தடை செய்துள்ளது அரசாங்கம்.

பிரதமர் தனது சுதந்திர தின உரையில் களிபொங்க கூறிய ‘காஷ்மீரிகளின் பாதுகாப்பு’ மேற்கண்ட நிலையிலேயே உள்ளது. பாதுகாப்பு ஆலோசகர் ஒருபடி மேலே போய், காஷ்மீரிகள் மத்திய அரசாங்கத்தின் முடிவை வரவேற்பதாக கூறினார். காஷ்மீரிகள் முடிவை வரவேற்கிறார்கள் எனில், ஏன் இத்தனை பாதுகாப்பு? இத்தனை சித்ரவதைகள்? கைதுகள்? இந்திய அரசுக்கு ஆதரவாக இதுநாள்வரை செயல்பட்ட காஷ்மீர் அரசியல்வாதிகள் ஏன் இன்னமும் விடுவிக்கப்படவில்லை? ஊடகவியலாளர்கள் கைது செய்யப்படுவதும், சுதந்திரமாக செயல்பட வேண்டிய ஊடகங்கள் முடக்கப்படுவதும் ஏன்?

‘தேசபக்தி’யின் பெயரால் இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடையை அளிக்க மறுக்கிறது அரசாங்கம். ‘நாடு பிடிக்கும் போட்டியினென’ வீழ்ந்துகொண்டிருக்கும் பொருளாதாரத்தைப் பற்றிய கவலை கொள்ளாமல் பொது சமூகம் ‘காஷ்மீரை பிடித்துவிட்டோம்’ என குதூகலிக்கிறது. பக்கத்துவீட்டுக்காரரின் விருப்பம் இல்லாமல் அடாவடியாக அவருடைய வீட்டை பிடிங்கிக் கொள்வது போன்றது ‘காஷ்மீரை பிடித்துவிட்டோம்’ என குதூகலிப்பது.

காஷ்மீரில் வசிக்கும் பெரும்பான்மை முசுலீம் மக்களால் தங்களுடைய பண்டிகையைக் கூட கொண்டாட முடியவில்லை. பக்ரீத்தில் தொடங்கிய அதிர்ச்சி, மிலாது நபி வரை தொடர்ந்தது. இந்திய அரசியலமைப்பு வழிபடுதலை அடிப்பை உரிமை என்கிறது. அதையும்கூட பறித்துக்கொண்டு தொழுகைக்காக கூடுவதையும் குற்றம் என்கிறது மத்திய அரசாங்கத்தின் கெடுபிடி.

இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட போது உறுதியளிக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பு உரிமையை மீறி எதேச்சதிகாரமாக நடந்துகொண்டிருக்கும் மத்திய அரசாங்கள் கிட்டத்தட்ட அனைத்து உரிமைகளையும் முடக்கி வைத்துள்ளது. ‘காஷ்மீரிகளுக்கு விடுதலை’ என்ற பெயரில் காஷ்மீரை திறந்தவெளி சிறைச்சாலையாக மாற்றப்பட்டுள்ளதாக அரசியல் விமர்சகர்கள் கடுமையாக எழுதுகிறார்கள். சமீப ஆண்டுகளில் இல்லாத இத்தகைய கடுமையான முடக்கம் இன்னும் 20 -25 நாட்களுக்கு தொடரும் என்கிறார் உள்துறை அமைச்சர் அமித் ஷா.

விஜயகாந்த் படங்களில் வருவதுபோல, காஷ்மீரிகள் தீவிரவாதிகளும் அல்ல, இந்தியர்கள் அவர்களை ஒழிக்க வந்த ஆபத்பாந்தவர்களும் அல்ல. பொதுபுத்தியில் உருவாகியிருக்கும் இத்தகைய கருத்துக்கள் முதலில் ஒழிக்கப்பட வேண்டும். காஷ்மீரிகள் தங்கள் கருத்துகள் கேட்கப்பட வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள். தங்களுடைய உரிமைகள் மதிக்கப்பட வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள்.

இந்திய ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலம் காஷ்மீர் விவகாரம் குறித்து இந்திய மக்கள் என்ன எதிர்வினை ஆற்றுகிறார்களோ அதைப் பொருத்துதான் அமையும் என பத்திரிகையாளர் ஜோ அதிலே கட்டுரை ஒன்றில் எழுதியிருந்தார். அரசியலமைப்பு கொடுத்த உறுதி மீறப்படுகிறது எனில் அங்கே ஜனநாயகமும் சோதனைக்குள்ளாவதாகத்தான் பொருள். காஷ்மீரிகள் போராட்டத்தோடு வாழ்பவர்கள். அவர்கள் ஒடுக்குமுறையை 70 ஆண்டுகாலம் எதிர்கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். ஆழ்ந்த அமைதி நிலவுகிறதென்றால், அங்கே பெருவெடிப்பு காத்திருக்கிறது என்பது மற்றொரு பொருள்.

அனைத்துக்கும் மேலாக, பொது சமூகமாகிய நாம் ஜனநாயக நெறிமுறைகள் மீறப்படும்போது மவுனம் காத்தால், நமது அடிப்படை உரிமைகளையும் இழந்து குரலற்றவர்களாகிவிடுவோம். பெரும்பான்மைவாதத்துக்கு ஜனநாயக நெறிமுறைகள் மட்டும் வேண்டாதவையல்ல, அடிப்படை உரிமைகளை கேட்கும் குரல்களும் வேண்டாதவைதான்.

தினச்செய்தி (13-09-2019) நாளிதழில் வெளியான நடுப்பக்கக் கட்டுரை.

Advertisements

குஜராத் படுகொலை தீர்ப்பும் அறிய வேண்டிய உண்மைகளும்

குஜராத் படுகொலைகளில் மிக மோசமான நிகழ்வாகக் கருதப்படுவது அகமதாபாத் குல்பர்க் குடியிருப்பில் கட்டவிழ்க்கப்பட்ட வன்முறைச் சம்பவங்களே. சமூபத்தில் இந்த குடியிருப்பில் நடத்தப்பட்ட படுகொலைகள் குறித்து தீர்ப்பு வெளியாகியுள்ளது. இந்தத் தீர்ப்பையொட்டி ஏராளமான தகவல்களை தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

குல்பர்க் குடியிருப்பில் கொல்லப்பட்ட முன்னாள் எம்பி இஸான் ஜஃப்ரியின் மகள் நிஸ்ரின் எழுதிய இந்த பதிவு என்னை கண் கலங்க வைத்தது. “காந்தி, நேரு, கார்ல் மார்க்ஸ், தஸ்தாவெஸ்கி, ஆஸ்கர் ஒய்ல்டு சாட்சியாக என் அப்பா கொல்லப்பட்டார்”: இஸான் ஜாஃப்ரி கொலையான அந்த நாள்

இந்தத் தாக்குதலில் இருந்து உயிர் பிழைத்த பார்ஸி பெண் ரூபா பென்னின் இந்த வாக்குமூலத்தையும் படியுங்கள் “உதவி கேட்ட இஸான் ஜஃப்ரியிடம்  நீங்கள் இன்னும் சாகவில்லையா என்று கேட்டார் மோடி”

இந்தப் படுகொலைகளின் பின்னணியில் மோடியின் பங்கு குறித்து பத்திரிகையாளர் சித்தார்த் வரதராஜனின் பதிவு முக்கியமானது. குஜராத் படுகொலைகளின் பல உண்மைத் தகவல்கள் இதில் இருக்கின்றன.

மேக் இன் இந்தியாவிற்கு முன்பு, குஜராத்தின் அந்த குடியிருப்பு முழுவதும் இல்லாமல் ஆக்கப்பட்டது: சித்தார்த் வரதராஜன்.

மூன்று நாட்களாக குஜராத் படுகொலை நிகழ்வுகள் குறித்து மீண்டும், மீண்டும் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். படுகொலைகளுக்குப் பிறகு மோடி என்னும் நபருக்கு கிடைத்திருக்கும் ‘அங்கீகாரம்’ குறித்து சிந்தித்துக் கொண்டே இருக்கிறேன். அடுத்தடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதும், நீதி என்ற ஒன்று இங்கே உண்டா என்கிற கேள்விகளும் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கின்றன.

பிகு: நண்பர் வேகநரிக்கும், இன்னும் சில நண்பர்களுக்கும் உங்கள் அன்புக்கு நன்றி. இனி தொடர்ந்து இங்கே எழுத முயற்சிக்கிறேன். தமிழ்மணத்தில் என் வலைப்பதிவை இணைப்பதில் ஏதோ தொழிற்நுட்ப தடை இருக்கிறது போலும். சரியாக்க முயற்சித்து தோற்றுவிட்டேன்.

 

இந்திய – இலங்கை உறவு பிராந்திய நலனுக்காகவா? மோடி நண்பர்களின் நலனுக்காகவா?

இலங்கை போரின் இறுதிக் காலக்கட்டங்களில் இந்தியாவில் பாஜக ஆட்சிக்கு வந்தால் தங்களுக்கு சாதகமாக நடந்துகொள்ளும் என தீவிரமாக நம்பிக்கொண்டிருந்தனர் விடுதலை புலிகள்.  போர் முடிந்து ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே பாஜக ஆட்சியில் அமர்ந்திருக்கிறது.  ஆனால், காங்கிரஸ் அரசைக் காட்டிலும் பாஜக அரசு இலங்கையுடன் நெருக்கம் காட்டி வருகிறது. பாஜக அரசு இலங்கை அரசுடன் கைக்கோர்ப்பதற்கான காரணங்கள் ஏராளமாக உண்டு. தேசிய நலன் என்பதைக் காட்டிலும் பாஜக அரசு தன்னுடைய தனிப்பட்ட பலன்களுக்காக இலங்கையுடன் நெருக்கமான உறவைப் பேண நினைக்கிறது.

இலங்கையின் தமிழர் வசிக்கும் பகுதிகளில் ஆர் எஸ் எஸ், போருக்குப் பிறகான சீரமைப்புப் பணிகளில் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்களின் பெயரில் ஆழமாக காலூன்றி இருக்கிறது. தமிழ் ஆர்வலராக காட்டிக் கொள்ளும் பாஜக எம்பி தருண் விஜய், இந்துசமய நிகழ்ச்சிகளில் அடிக்கடி கலந்துகொள்கிறார். யாழ்பாண பல்கலையில் இந்து சமய இயக்கங்களின் நிகழ்ச்சிகளில் பங்கெடுத்து வருகிறார். அதுபோல புத்த பல சேனா போன்ற அடிப்படைவாத புத்தமத இயக்கங்களுடன் ஆர் எஸ் எஸ் நெருக்கமான உறவைப் பேணி வருகிறது.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக போருக்குப் பிறகு, இலங்கையின் தொழிற்துறையில் திறந்துவிடப்பட்டுள்ள வாய்ப்புகளை இந்திய தொழிலதிபர்களுக்குப் பெற்றுத்தருவதில் மோடி அரசு முனைப்பாக இருக்கிறது. இதே கண்ணோட்டத்துடன் தனக்கிருக்கும் வர்த்தக லாபங்களுக்காக இந்தியாவின் உறவை வலிமையாக வைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறது இலங்கை அரசு.

கடந்த ஆண்டு, மோடியின் இலங்கை பயணத்தின் போது, “டயர் உற்பத்தி, இருசக்கர, மூன்று சக்கர வாகன உற்பத்திகளில் இந்தியா-இலங்கை கூட்டு வர்த்தகத்தின் மூலம் இலங்கையின் போருக்கு பின்னான பொருளாதாரத்தில் உடனடியான பலனை பெற முடியும்” என்று இலங்கையின் மைய வங்கியின் கவர்னர் சொன்னார்.  இலங்கையுடன் இந்தியாவின் வர்த்தக உறவு மற்ற நாடுகளுடன் ஒப்பிடும்போது முன்னிலையில்தான் இருக்கிறது. இரண்டு நாடுகளுக்கிடையே 2014-ஆம் ஆண்டு  4.6 பில்லியன் டாலர் மதிப்பிலான வர்த்தகம் நடைபெற்றிருக்கிறது. வர்த்தக அளவு ஆண்டுக்கு ஆண்டு அதிகமாகும் என்பதே அரசு மற்றும் வர்த்தக துறையினர் எதிர்பார்ப்பு.

இந்த நிலையில், கடந்த வாரம் பாகிஸ்தான் பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீப் மூன்று நாள் பயணமாக இலங்கை சென்றிருந்தார். இலங்கை ராணுவத்துக்கு போர் விமானங்கள் வாங்குவது உள்ளிட்ட பல ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்தாகும் என இலங்கை-பாகிஸ்தான் பத்திரிகைகள் தெரிவித்திருந்தன. ஆனால், அதே சமயத்தில் இந்திய பாகிஸ்தான் எல்லையோர பதன்கோட் பகுதியில் நடந்த தீவிரவாதிகள் தாக்குதல் இந்த ஒப்பந்தங்களில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

‘விடுதலை புலிகளுடம் போர் முடிந்துவிட்ட சூழலில் இராணுவ விமானங்கள் வாங்குவதற்கு ஏன் பெரிய தொகையை செலவழிக்க வேண்டும்?’ இந்தியா வாய்மொழியில் கேட்டுக்கொண்டதன் அடிப்படையில் 400மில்லியன் டாலர் மதிப்பிலான ஜெ எஃப் 17 ரக விமானங்கள் வாங்கும் ஒப்பந்தத்தை தற்காலிகமாக இலங்கை ரத்து செய்திருப்பதாக செய்திகள் வெளியாகியிருக்கின்றன.

சீனாவின் தொழிற்நுட்பத்தில் தயாரான இந்த விமானங்கள் பாகிஸ்தானின்  காம்ரா விமான கட்டுமான நிலையத்தில் ஒன்றிணைக்கப்பட்டவை(மேன் இந்தியா போல, மேன் இன் பாகிஸ்தான்). இலங்கையில் பாகிஸ்தான், சீனாவின் மேலாதிக்கத்தை தடுக்கவே இத்தகைய நடவடிக்கைகளில் இறங்கியுள்ளதாகக் கூறுகிறது. சீன-பாகிஸ்தான் மேலாதிக்கத்தை தடுக்கவா அல்லது  அனில் அம்பானி போன்ற இராணுவ தளவாடங்களை உற்பத்தி செய்யும் மோடியின் நண்பர்களின் வர்த்தக நலனுக்காகவா என்பதை பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்!

அமீர்கான் நீக்கம் களங்கத்தைத் துடைக்குமா?

நாட்டில் நிலவிவரும் சகிப்புத்தன்மையற்ற சூழ்லுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து விருதுகளை திருப்பி அளிக்கும் போராட்டத்தில் அறிவுஜீவிகள் ஈடுபட்டிருந்த நேரத்தில், பாலிவுட் நடிகர் அமீர்கானும் அதில் இணைந்துகொண்டார். விருதைத் திருப்பி அளிப்பதில் நம்பிக்கை இல்லை என்றபோதும், நாட்டில் நிலவரும் அசாதார சூழல் தன் குடும்பத்தினரிடையே அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதாக நிகழ்ச்சி ஒன்றில் மனம் திறந்து பேசினார். பாலிவுட் நடிகர் ஷாரூக் கானும் இதே கருத்தை சொல்லியிருந்தார். ஆனால் அமீர்கான் அடுத்ததாக சொன்னதுதான் சர்ச்சையைக் கிளப்பியது. சகிப்புத்தன்மையற்ற சூழலைக் கருதி நாட்டை விட்டு வெளியேறிவிடலாமா என தன் மனைவி தன்னிடம் ஆலோசித்ததாக சொன்னார் அமீர்கான்.
சமூக ஊடகங்களில் உள்ள மோடி பக்தர்கள், இந்த வரிகளைப் பிடித்துக்கொண்டு அவரை ஓடஓட விரட்டியடித்தார்கள். அமீர்கான் தேசப்பற்றில்லாதவர் என வழக்கமான முத்திரையை அவர் மேல் குத்தினார்கள். அமீர்கான் தனது தேசப்பற்றை நிரூபிக்க, சீதையைப் போல நெருப்பில் இறங்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. சகிப்புத்தன்மை இல்லை என்று சொன்னது தனக்கே நடக்கிறது என நொந்துகொண்டார் அமீர்கான்.
இந்தச் சம்பவங்கள் நடந்து ஒரு மாதங்களுக்கும் மேலான நிலையில்,  பாஜக அரசு முக்கியமான முடிவை அறிவித்திருக்கிறது. இந்தியா சுற்றுலாத் துறையில் விளம்பரத் தூதராக இருந்த அமீர்கான் நீக்கப்பட்டுள்ளார். சகிப்பின்மை நிலவுவதாக பேசியதை அடுத்தே அவர் நீக்கப்பட்டதாக வட இந்திய ஊடகங்கள் பரபரத்தன. ஆனால் இதை மறுத்திருக்கிறார் மத்திய சுற்றுலா மற்றும் கலாச்சாரத்துறை அமைச்சர் மகேஷ் சர்மா. அமீர்கானை ஒப்பந்தம் செய்தது விளம்பர ஏஜென்ஸிதான், அந்த ஏஜென்ஸியின் ஒப்பந்தம்தான் ரத்து செய்யப்பட்டிருக்கிறது என்று விளக்கம் கொடுத்திருக்கிறார்.
அமீர்கான் போன்ற  மக்களின் நம்பிக்கைக்குரிய முன்னணி நடிகர் வேண்டும் என்கிற அடிப்படையில்தான் இந்திய சுற்றுலாத் துறை அமீர்கானைத் தேர்ந்தெடுத்தது. ஏதோ ஒரு மாடல் விளம்பரத் தூதராக இருந்தால் போதும் என்ற அடிப்படையில் தூதர் தேர்வு நடந்திருந்தால் அமைச்சர் சொல்லும் காரணம் ஏற்புடையதாக இருக்கலாம். ஆனால், நோக்கத்தோடு தேர்ந்தெடுத்துவிட்டு, அரசியல் காரணங்களுக்காக அவரை நீக்குவதை நியாயப்படுத்துகிறது மத்திய அரசு.
வழக்கமாக அரசியல் எதிரிகளைத்தான் ஆட்சிக்கு வந்ததும் பழிவாங்கும் நடவடிக்கையில் ஆளும் அரசு ஈடுபடும். ஆனால், மோடி அரசு தன்னை எதிர்ப்பவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களை தயவு தாட்சண்யமின்றி பழிவாங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அதேசமயத்தில் தனக்கு வேண்டியவர் என்றால் தகுதியே இல்லையென்றாலும், எதிர்ப்பையும் மீறி பணியில் அமர்த்துகிறது. இதற்கு உதாரணமாக புனே திரைப்படக் கல்லூரி தலைவராக புராண தொலைக்காட்சி நடிகர் கஜேந்திர சவுகான் நியமிக்கப்பட்டதைச் சொல்லலாம்.
தற்போது இந்தியாவின் சுற்றுலாத் துறை விளம்பரத் தூதராக நடிகர் அமிதாப் பச்சனை நியமிக்க உள்ளதாக செய்திகள் வருகின்றன. மோடி, குஜராத் மாநில முதலமைச்சராக இருந்த காலக்கட்டத்தில் அம்மாநில சுற்றுலா தூதராக 10களுக்கு மேலாக இருந்தவர் அமிதாப் பச்சன். அந்த ‘நட்பு’ காரணமாக பிரதமர் அலுவலகத்தின் பரிந்துரையின் பேரில் அமிதாப் நியமிக்கப்பட்டுள்ளதாக செய்திகள் வருகின்றன.
உலகைக் கவர இந்தியா யாரை விளம்பரத் தூதராக நியமித்தாலும் உலக அரங்கில் கடந்த ஆண்டு ஏற்பட்ட களங்கம் மாறப்போவதில்லை. அமெரிக்காவில் இங்கிலாந்தில் மோடிக்கு எதிராக நடந்த ஆர்ப்பாட்டங்களே இதற்கு சாட்சி!

தினச்செய்தி நாளிதழில் வெளியானது.

இந்தியாவின் எதிரி பாகிஸ்தான் தானா?

“மோடி, நவாஸ் ஷெரீஃப்புடன் ஒரு கப் டீக்காக, ஏழு இந்திய உயிர்களை பலிகொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது. உலக ஒற்றுமைக்காக பாடுபடும் முன், இந்தியா மீது கவனம் கொள்வது நல்லது” சிவ சேனா தலைவர் உத்தவ் தாக்கரே, சாம்னா பத்திரிகையில் இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடியை கடுமையாக விமர்சித்து எழுதிய வார்த்தைகள் இவை.
கடந்த மூன்று நாட்களாக இந்தியாவின் பாஞ்சாப் மாநில எல்லை வழியாக ஊடுருவிய தீவிரவாதிகள், பதன்கோட் விமான படை தளத்துக்குள் நுழைந்து சுட ஆரம்பித்தனர். இந்தத் தாக்குதலில் ஏழு இந்திய வீரர்கள் உயிரிழந்தனர். ஆறு தீவிரவாதிகள் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டனர்.
கடந்த வாரம், ரஷ்ய பயணத்தை முடித்துக் கொண்டு இந்தியா திரும்ப இருந்த மோடி திடீர் பயணமாக பாகிஸ்தானுக்குச் சென்றார். பாகிஸ்தான் பிரதமர் நவாஸ் ஷெரீப்பின் பிறந்த நாளுக்கு வாழ்த்துச் சொல்லச் சென்றதாக பிறகு பிரதமர் அறிவித்தார்.  ஜனவரி 15-ஆம் தேதிக்குப் பிறகு, காஷ்மீர் விவகாரம், எல்லைப் பிரச்சினை உள்ளிட்ட பல்வேறு விஷயங்கள் குறித்து இந்தியா பாகிஸ்தான் பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபடும் என்று இந்திய வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகம் அறிவித்தது.
பாகிஸ்தான் – இந்தியா பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபடக்கூடாது என்று எதிர்க்கிற இயக்கங்கள் பதன்கோட் பகுதியில் தாக்குதலில் ஈடுபட்டிருக்கலாம் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஒரு மாதம் முன்பு பஞ்சாப்பில் ஒரு காவல் நிலையத்தின் மீது தீவிரவாதிகள் தாக்குதல் நடத்தினர் என்பது குறிப்பிடத் தகுந்தது. முதல் கட்ட தகவலில் பஞ்சாப் மாநிலத்தை ஒட்டி அமைந்துள்ள இந்திய-பாகிஸ்தான் எல்லையோரத்தில் கண்காணிப்பு குறைவே தீவிரவாதிகள் ஊருவக் காரணம் எனத் தெரியவந்துள்ளது.
இந்த எல்லைப் பகுதியில் கடுமையான நிலப்பகுதி காரணமாக தொடர்ந்து கண்காணிப்புப் பணிகளில் ஈடுபட முடியாத நிலை இருந்துவருவதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால், பாதுகாப்பில் குறைபாடு எதுவும் இல்லை என்று சொல்லியிருக்கிறது பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சர் மனோகர் பாரிக்கர், இந்தத் தாக்குதல் குறித்து விசாரிக்க குழு அமைக்கப்பட்டுள்ளது, குழுவின் அறிக்கையில் என்ன காரணம் என்று தெரிந்துவிடும் என்று தெரிவித்திருக்கிறார்.
இந்நிலையில், மோடியின் நடவடிக்கைகளே இந்தத் தாக்குதலுக்குக் காரணம் என எதிர்க்கட்சிகளும் மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் பாஜகவுடன் கூட்டணியில் இருக்கும் சிவ சேனாவும் கடுமையாக தாக்கிவருகின்றன. குறிப்பாக பாகிஸ்தானியர் இந்தியாவுள் சுற்றுலாப் பயணிகளாக வருவதற்குக் கூட எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் சிவ சேனா, இந்திய பிரதமரின் ‘திடீர்’ பயணத்தை கடுமையாகத் தாக்கியது. பாகிஸ்தானை நம்ப வேண்டாம் என்று தாங்கள் எச்சரித்தது இப்போது உண்மையாகிவிட்டது என உத்தவ் தாக்கரே சீறுகிறார்.
பாகிஸ்தானிய முன்னாள் அமைச்சரை பத்திரிகை வெளியீட்டு அழைத்த சுதீந்திர குல்கர்னி மீது கருப்பு மை வீசியது, பாகிஸ்தான் பாடகரை மும்பையில் பாட அனுமதிக்க மாட்டோம் என அவரைத் துரத்தியது, சுற்றுலா வந்த பாகிஸ்தான் பயணிகளுக்கு ஹோட்டலில் இடம் தரக்கூடாது என ஹோட்டல்காரர்களை மிரட்டி சொல்ல வைத்தது, பாகிஸ்தான் கிரிக்கெட் வர்ணனையாளர்களை விரட்டியது என சிவசேனா தனது பழைய ‘எதிரி பாகிஸ்தான்’ என்கிற அரசியலை கையில் எடுத்திருக்கிறது. மகாராஷ்டிராவில் மீண்டும் தலையெடுக்கத் தொடங்கியுள்ள சிவ சேனாவுக்கும், சிவ சேனாவின் ஆதரவில் ஆட்சியமைத்திருக்கும்  பாஜகவுக்கும் இடையே யார் பெரியவர் என்ற போட்டி ஏற்பட்டிருக்கிறது. தன்னை முதன்மையாக காட்டிக்கொள்ளும் விதத்தில் மீண்டும் கையிலெடுத்திருக்கும் ‘எதிரி பாகிஸ்தான் அரசியலு’க்கு உரமூட்டக்கூடியதாக இருக்கிறது பதன்கோட் தாக்குதல்.
பாகிஸ்தானின் அல்லது பாகிஸ்தானின் பேரைச் சொல்லிக்கொண்டு இந்தியா மீது நடக்கு தாக்குதல்களுக்கு பாகிஸ்தானின் குடிமக்கள் எந்தவகையிலும் பொறுப்பாக முடியாது. ஆனால், சிவசேனா போன்ற அரசியல்வாதிகள்  பாகிஸ்தான் என்கிற பெயரிலிருந்து எல்லாமே நமக்கு எதிரிகள்தான் என்பதுபோல பொதுமக்கள் மனதில் விதைக்க ஆரம்பிக்கிறார்கள்.
‘இந்துத்துவத்தை நிலைநிறுத்த வாஜ்பாயிக்கு கார்கில் யுத்தம் தேவைப்பட்டதுபோல, மோடிக்கு பாகிஸ்தானுடன் இன்னொரு யுத்தம் தேவையாக இருக்கலாம்’ என்கிறார்கள் சில அரசியல் நோக்கர்கள். பாகிஸ்தானிய அடிப்படைவாதிகளின் எழுச்சி இடமளிக்கும் வகையில் இந்திய அரசியல்வாதிகள் இந்துத்துவ அடிப்படைவாதத்தைக் கையில் எடுக்க நினைக்கிறார்கள். அதற்கு இந்திய அரசு துணைபோகக்கூடாது. பாகிஸ்தானிய அடிப்படைவாதிகள் இந்தியாவிற்குள் ஊடுருவதைத் தடுப்பது எவ்வளவு முக்கியமோ அதைப்போல இந்திய அடிப்படைவாதத்தையும் வளரவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.
ஆனால், பாஜக அரசு தனது சக கூட்டாளியான சிவ சேனாவின் வாயைக் கட்டுப்படுத்துமா என்பது கேள்வியாகவே இருக்கும்!

தினச்செய்தி (5-1-2016) நாளிதழில் வெளியான கட்டுரை..